KAZAKHSTAN PART 3: ALMATY, OUR FIRST FINAL DESTINATION

Van Nederland naar Kazachstan, 20.000 kilometer en een klein beetje. Inclusief Nederland is Kazachstan het negentiende land dat we tijdens onze reis bezoeken en ook meteen het grootste land. Na bijna vijf hele maanden met onze Suzuki Grand Vitara en daktent onderweg te zijn geweest is het nu tijd voor een kampeerpauze. Een pauze van ongeveer vier maanden. Het zal ongetwijfeld even wennen worden om zo zonder ons eigen bedje en onze eigen keuken te reizen en om (bijna?) iedere dag te kunnen douchen en een toilet tot onze beschikking te hebben. We gaan het zien. Eerst moesten we nog van Shymkent naar Almaty, voor nu de laatste 600 kilometers.

Somewhere in the middle of Sairam-Ugam

Vanuit Shymkent reden we door 100 kleine dorpjes naar het natuurpark Sairam Ugam. Het weer was nog steeds goed en we durfden het aan om op redelijke hoogte, ongeveer 1500m te kamperen. We vonden een plek met een onbeschrijfelijk mooi uitzicht. Links de bergen met witte sneeuwtoppen, voor ons het dal met wat huisjes en rechts en achter ons meer bergen met af en toe een verdwaalde groep paarden. We maakten een kampvuur en genoten van een van de mooiste zonsondergangen tijdens onze reis, misschien wel een van de mooiste die we ooit hadden gezien. Tevreden gingen we slapen en besloten van nog een paar fantastische kampeerdagen te gaan genieten. Helaas schrokken we rond een 04:00 wakker van hevige windvlagen. Tom ging de tent uit om wat dingen extra goed vast te zetten. Dit mocht niet baten, we bleven nog een uur in de tent liggen terwijl de kracht van de windvlagen alleen maar toenam. Uiteindelijk moesten we om 05:00 besluiten om de tent in te klappen. Niet heel fijn, maar stiekem konden we er wel een beetje om lachen. Het was gelukkig de eerste keer in al die tijd dat we dit soort noodmaatregelen moesten nemen. We bleven in de auto tot een uurtje of 07:00 en reden naar een wat meer beschutte plek. Hier maakten we ons klaar voor de dag.

camp spot Sairam-Ugam

On our way to our next stop from Sairam-Ugam

De twee dagen daaropvolgend reden we rustig richting Almaty. Vanaf 1 november hadden we daar een appartement via Airbnb geboekt. Tot die tijd zouden we nog kamperen.  We hadden alle tijd en genoten van alles om ons heen. We maakten een wandeling, waren op tijd op kampeerplekken om een kampvuurtje te bouwen en namen de tijd om onze boodschappen in kleine dorpjes te doen. Toen we op maandagochtend 30 oktober Almaty al binnen reden zagen we dit niet als een probleem. Ook al hadden we ons appartement pas vanaf 1 november, we konden vast wel een plek vinden om te kamperen voor de komende twee nachten. We reden dus door naar het big Almaty lake. Een meer dat net buiten de stad in een natuurgebied ligt. We hadden er veel over gezien en gelezen op internet en hadden nu echt zin om dit prachtige plaatje met eigen ogen te bekijken. Via een smalle weg reden we de bergen in en bereikten we uiteindelijk op 2500m hoogte het prachtige meer. Wat was dit bijzonder. Het was echt zo mooi. Bovenaan de weg parkeerden we de auto en zoals velen deden liepen we naar beneden tot aan het meer. We maakten een paar prachtige foto’s en gingen rustig zitten om dit bijzonder mooie plaatje op ons in te laten werken. Het was perfect, tot aan… pfiewww! Er werd op een fluitje geblazen en door twee agenten werd iedereen die beneden stond bij elkaar gehaald. Totaal verbijsterd en geen flauw idee wat er aan de hand was stonden we daar, compleet verloren eigenlijk. De twee agenten gingen totaal ongeorganiseerd ter werk, terwijl een van de agenten achter bleef met een groepje, liepen wij achter de ander aan. Wij waren de laatste van deze groep die meeliepen. Toen kwamen er twee meisjes terug gelopen, de rest was al een redelijk stuk voor ons. Gelukkig spraken zij Engels en vertelden ons dat het verboden was om tot aan het water te lopen. Ze zeiden dat de agenten waarschijnlijk alleen maar geld wilden en vervolgens zeiden ze: run. Dus renden we met z’n vieren naar boven, wat vrij stijl was. Nadat we er zeker van waren dat er niemand achter ons aan kwam stopten we met rennen om even bij te komen. We bedankten de meisjes en gingen terug naar de auto. Terwijl we naar boven liepen zochten we naar een bord wat aangaf dat je niet naar beneden mocht, dat bord vonden we, ver van waar we de auto hadden geparkeerd. We hadden het gewoon niet gezien. Achteraf hoorden we dat dit heel anders had kunnen aflopen. De reden waarom je niet zo dicht bij het water mag komen is dat dit water wordt gebruikt om een deel van de stad Almaty te voorzien van water. Ze kunnen dus geen enkel risico lopen dat iemand iets in het water gooit, afval of zelfs gif. We hadden onze paspoorten in de auto laten liggen terwijl we naar beneden liepen en mochten we echt gecontroleerd zijn dan hadden we direct ons paspoort moeten laten zien. Konden we dat niet, dan hadden ze zelfs een reden gehad om ons te arresteren. Dus, dat ja, dat hoorden we achteraf en gelukkig is het nooit zover gekomen.

Big Almaty lake, yes you can find this in Kazakhstan

Dani is enjoying this view too

Dit probleem bij het Almaty meer was dus verholpen door weg te rennen, maar iets later hadden we een ander probleem. De kampeerplekken die we vonden lagen allemaal erg hoog, op ongeveer 1800m, op de bergtoppen lag al sneeuw en het was nu al niet echt warm meer. Dat betekende dat het enorm koud zou worden ’s nachts, zeker op deze hoogte. We besloten dus door te rijden en via onze iOverlander app vonden we een spot net buiten het centrum, op ongeveer 600m hoogte. Dat scheelt extreem veel qua temperatuur ’s nachts. Helaas begon het al donker te worden en tegen de tijd dat we de zijweg naar de spot toe naderden was het pikkedonker en konden we de zijweg niet eens meer vinden. Daar stonden we dus, in Almaty, in het donker en no way dat we nu nog iets zouden vinden. Uiteindelijk besloten we dus om een hostel te zoeken, maar daarmee was voorlopig ons kampeeravontuur vrij abrupt ten einde gekomen. Jammer, maar voor ons gevoel een verstandige beslissing. De dagen die daarop volgde verkenden we de stad, gingen we naar het appartement, pleegden we wat telefoontjes met het thuisfront en planden we onze reis voor de winter. We gingen eten bij Daniyar en zijn familie. Hij was twee jaar geleden met vrienden in Mallorca en heeft toen heel wat avonden bij Tom in het restaurant gespendeerd. Op zijn laatste avond wisselden hij en Tom LinkedIn uit voor het geval Tom ooit naar Kazachstan zou gaan. Toen hebben we er nog om gelachen, wat fijn dat je iemand kent in Kazachstan, heel waarschijnlijk dat we daar nooit komen. Het liep wat anders.

Dinner with Daniyar and his family

We aten een van onze eerste avonden in Almaty bij deze fantastische familie. We kletsten gezellig en dronken veel, vooral Tom, want die moest met de vodka mee. Daniyar bleek ook onze garage geregeld te hebben, we konden de auto beneden in de parkeergarage van hun appartementencomplex kwijt. Fantastisch. Verder verbrachten we deze week ook veel tijd met Zhanar, een meisje dat Dani via Instagram had leren kennen. We spraken af om te lunchen, koffie te drinken en Zhanar gaf ons een complete food tour door de stad. Ze was een jaar bezig als gids en deze tour had ze zelf bedacht en samengesteld. Wij waren de proefkonijnen. De tour was zeer geslaagd en we leerden ontzettend veel over Kazachstan, de mensen en hun eetgewoonten. Super leuk. Naast al deze sociale aangelegenheden moesten we ook nog onze spullen uitzoeken, schoonmaken en opnieuw inpakken. Onze tijd in Almaty vloog voorbij. Op onze een-na-laatste vond in de stad spraken we af met Quinten en zijn vrienden. Quinten komt uit België en kan ontzettend goed zeilen. Toen wij vorig jaar twee kamers in ons appartement in Mallorca verhuurden aan zeilers die een maand op het eiland waren vanwege belangrijke trainingen en competities, was Quinten een van de jongens die bij ons woonden. Toevallig, echt heel toevallig, was hij deze week met vrienden in Almaty. We aten typisch Kazachs, in een restaurant uitgezocht door Zhanar en daarna dronken we nog wat, tot het meeste dicht ging. Het was maandagavond.



Food and wine tour with Zhanar

Dinsdag brachten we de auto weg, Daniyar was niet thuis, maar zijn vader, die ook een appartement heeft in hetzelfde complex, zou ons helpen. Met handen en voeten legde hij uit waar we de auto neer konden zetten. Daarna nodigde hij ons uit voor thee en cognac of whisky. Nog steeds met handen en voeten communicerend en met Google translate erbij, zaten we tien minuten later bij vaders in het appartement. Moeders was niet thuis, ze was in China. Vaders bleek een bijzonder goede gastheer te zijn en zorgde voor thee, cognac, whisky, kaasjes, worstjes, koekjes, nootjes, alles. Het was fantastisch, we waren uiteindelijk drie uur bij deze vriendelijke man thuis, de cognac was ondertussen op en het was beregezellig geweest. Onderweg kochten we nog een pizza en die avond genoten we, lichtelijk aangeschoten van de sterke drank, van een relaxed avondje in ons appartement.

This is where our pack donkey will rest for a few months

Dat was het voor nu voor Kazachstan. Onze voorlopige plannen hebben weer enigszins wat wijzigingen gekregen. Voor nu vliegen we naar Hong Kong, door naar Japan, de Filipijnen en Vietnam. Vanuit Vietnam gaan we waarschijnlijk terug naar Almaty. Dit is dan al begin/half februari. We blijven dan drie of vier weken in Almaty en gaan dan met de auto verder naar Oezbekistan. Vanuit Oezbekistan rijden we naar Tadzjikistan en Kirgizië. Dan terug naar Almaty om een visum aan te vragen voor Mongolië en als we dat visum hebben willen we nog een tijdje naar Mongolie. Maar goed, dat zijn de plannen, het kan allemaal nog veranderen. We hebben genoten van Kazachstan, wat een geweldig land, wat een fantastische mensen en wat een prachtige natuur. Ook is er nog zoveel wat we niet gezien en gedaan hebben, maar daar is genoeg tijd voor als we terug zijn. Dan laten we jullie graag nog meer van dit land zien, want te weinig mensen weten dat Kazachstan op een ieder zijn travel bucket list thuis hoort. Het is een fantastisch land. Maar nu eerst naar Hong Kong, eens zien hoe het backpacken ons bevalt!

Klik hier voor meer foto’s.