KAZAKHSTAN PART 2 – STORMY WEATHER AND BAD ROADS

Gelukkig maar dat onze eerste indruk van Kazachstan fantastisch was, anders waren we na het rijden van de verschrikkelijke weg die we op onze derde dag in Kazachstan tegenkwamen, waarschijnlijk rechtstreeks naar huis gereden. Nu overdrijven we een beetje, maar wat een verschrikkelijk slechte weg hebben we gereden en wat een extreem slecht weer hebben we gehad. Natuurlijk hadden we ons erop voorbereid dat het weer slechter zou worden en dat ook de wegen in Kazachstan niet perfect zouden zijn, maar wat we hier gezien en meegemaakt hebben, dat hadden we nooit verwacht. Onze dagen hebben voornamelijk bestaan uit het doorstaan van regen, modder en gaten in de weg. We hebben complete dagen in de auto doorgebracht en kwamen er alleen uit om te toiletteren of om de tent op te zetten om er vervolgens zo snel mogelijk in te kruipen. Gelukkig klaarde het weer na twee dagen van beproeving op, maar de auto heeft het zwaar te verduren gehad en verdient in Almaty een hoop liefde en een grondige inspectie, met mogelijke gevolgen.

This is how our car looked like after the worst road we drove during our journey

De eerste hoofdwegen die we in Kazachstan reden waren prima, niet zo perfect als in bijvoorbeeld Iran, maar het was goed te doen. Totdat we bij een stuk kwamen waarvan de weg geen weg meer was. Door een kleine mis navigatie kwamen we op een weg terecht waar het was alsof je op glad ijs reed. We hadden inmiddels al een dag aanhoudende regen en deze zandweg had hier flink onder te lijden gehad. Het was een grote modderpoel en totdat we serieus compleet van de weg af gleden ging het wel, maar toen dat gebeurde was on moraal diep gedaald. Gelukkig dat we toen nog niet wisten dat we nog 600 kilometer te gaan hadden over een hele slecht weg. Na dit Stef stuntpiloot incident en nadat Dani een beetje bijgekomen was van de schrik, zij zat namelijk achter het stuur en verloor door het glijfestijn de complete controle, konden we weer verder. We bleven naast de weg rijden, want dit was eigenlijk beter dan erop. En zo begon ons onaangenaamste rijgedeelte van de reis tot nu toe. We deden er anderhalve dag over, het regende, er was overal modder en onze motivatie was gedaald tot ver onder nul. We probeerden echt positief te blijven, maar dit was lastig op een weg waar je op veel stukken niet harder kon dan 20 kilometer per uur.

Uiteindelijk bereikten we Qandyaghash, vanaf hier hadden we twee keuzes. Of minder kilometer afleggen over een medium verrotte weg of we konden omrijden en dan zouden we over een gemiddeld goede weg rijden. We kozen voor het laatste, dit bood ons ook de mogelijkheid om voor een nachtje in Aktobe te blijven, in een hostel met een warme douche. Na heel lang alleen simpele, zelf gekookte maaltijden gegeten te hebben die de laatste dagen ingeruild moesten worden voor brood omdat we niet konden koken vanwege de aanhoudende regen, hunkerde we extreem naar fastfood. Gelukkig vonden we in Aktobe een oase, dit hostel had een warme douche, een wasmachine en ook nog eens een pizzeria naast de deur. Maar geloof het of niet, we werden het meest gelukkig van een toilet tot onze beschikking te hebben. We konden niet meer heugen wanneer we er voor het laatst een hadden gezien! Maar het was nog steeds koud, het regende ook nog, dus onze dagindeling was duidelijk. Warme douche en daarna pizza in bed! Het was heerlijk! Wat hebben we genoten!

Camels along the way near Aralsk

Na een heerlijk ontbijtje de volgende ochtend met Adiana, een enthousiaste Kazakse  die ons uitgebreid vertelde over haar land, was het tijd om weer verder te gaan. We hadden nog meer dan 2.000 kilometer te gaan totdat we Almaty zouden bereiken. We kozen ervoor om het deel tot ongeveer 800 kilometer voor Almaty flink door te rijden en daarna rustig de tijd te nemen om het laatste stuk te rijden. In anderhalve dag kwamen we bij het stadje Aralsk. Tot aan 1960 was Aralsk een belangrijke stad met een grote vissershaven, gelegen aan de rand van het Aralmeer. Helaas is het Aralmeer slachtoffer geworden van slecht geplande Sovjet irrigatiesystemen en is er daardoor vandaag de dag bijna niets meer van het meer over. De stad zelf lijkt op iedere Kazakse stad die we tot nu toe hebben gezien, alleen vind je hier nu een haven die geen haven meer is en staan er door de stad heen veel monumenten die je aan de hoogtijdagen van Aralsk herinneren. Via een onverharde zandweg, dwars door een woestijn waar vroeger het meer lag reden we naar een afgelegen dorpje. Een aantal jaar geleden lagen hier nog vele scheepswrakken, de overblijfselen van het ooit zo belangrijke meer. Helaas kwamen we erachter, na 50 kilometer over onverharde weg, dat er geen enkel wrak meer over is. Alles is opgeruimd of weg gejat door ijzerdieven. Gelukkig was de weg die we reden prachtig en hebben we ons prima vermaakt met de groepen wilde paarden en kamelen die we onderweg tegenkwamen.

Wild horses near Aralsk

Het allerfijnste van alles was dat het weer eindelijk weer beter begon te worden. Dus toen we net voor het donker een plekje vonden om te kamperen waren we blij dat we eindelijk weer eens een maaltijd konden koken. Door de kou en de regen was dit afgelopen week namelijk niet te doen. De volgende dag reden we de laatste honderden kilometers naar Sauran, een oude stad langs de zijderoute die op ongeveer 50 kilometer voor Turkistan ligt. Rond een uur of vijf toen de zon begon te zakken kwamen we aan bij de overblijfselen van wat ooit een levendige stad was. Het was prachtig. De restanten van de muren die de stad hadden weten te beschermen voor de gevaren van buitenaf vormden een prachtig decor zo samen met de ondergaande zon. Er werd volop gewerkt om alles weer in oude staat terug te brengen, maar toen wij aankwamen was het voor deze mensen tijd om naar huis te gaan. Dus toen stonden we daar alleen, omringd door overblijfselen uit een tijdperk en een land waarvan we eigenlijk zo weinig weten. Uiteindelijk zochten we net buiten de muren van Sauran een plekje om te kamperen. Toen de volgende ochtend de zon opkwam en de lucht strakblauw was het fotogenieke Sauran nog steeds prachtig.



Beautiful Sauran, a really nice camp spot

Vanuit Sauran reden we door naar Turkistan. We hadden gelezen dat er een mausoleum zou zijn dat de moeite waard was om te bezoeken, maar eerst gingen we boodschappen doen op de bazaar. Het was zondag en daarom erg druk. Overal waar we keken waren mensen, maar het was gezellig. En terwijl wij kochten wat we nodig hadden deden de locals niets anders. Jongens met nog levende kippen in hun handen, vastgehouden aan de poten, liepen ons voorbij terwijl we ons brood kochten. Er viel genoeg te zien. Vanuit de bazaar gingen we door naar het adembenemende mausoleum. Door ons gebrek aan voorbereiding wisten we niet goed wat we konden verwachten en dat maakte het een extra grote verrassing. Het was groot, oud, prachtig en de stijl was anders dan dat we van Kazachstan kenden. Het was niet te vergelijken met was we hadden gezien in de rest van Kazachstan. Het leek meer alsof we even terug waren in Iran of Turkije misschien. Naast de indruk die dit mausoleum achterliet was dit ook de eerste plek in heel Kazachstan waar we toeristen zagen, zeker niet de laatste. Al verwerkt Kazachstan jaarlijks niet meer dan 500.000 toeristen en zijn ze dus zogezegd schaars te noemen. Even ter vergelijking, Oezbekistan ontvangt jaarlijks ongeveer 2,2 miljoen toeristen en Mallorca (dat eilandje) ongeveer 9 miljoen. Het half miljoen toeristen dat dus Kazachstan jaarlijks bezoekt stelt dus niets voor. Maar wat ons betreft moet daar verandering in komen.

Religious camels at the mosque in Turkistan

Mausoleum in Turkistan

De volgende stad op onze route was Shymkent. Voor de nacht zouden we dat niet meer halen dus reden we vanuit de hoofdweg over een smal weggetje door de katoen weides naar een afgelegen plek om de tent op te zetten. Het is het seizoen dat de katoen in Kazachstan wordt geoogst en de randen van de straten waren gevuld met van de vrachtwagen gevallen plukken katoen. Heel apart, maar een mooi gezicht. De volgende dag reden we door naar Shymkent en omdat we de stad rustig wilden bekijken zochten we een hostel zodra we het centrum inreden. Shymkent is de derde grootste stad van Kazachstan en staat bekend om zijn ideale ligging langs de zijderoute. Geen wonder dat de mensen van Shymkent handels genen in hun bloed hebben. Het hostel wat we vonden was simpel, maar prachtig. In plaats van de geplande twee nachten, bleven we hier uiteindelijk 4 nachten. De stad zelf heeft niet echt toeristische attracties die de moeite waard zijn, de ligging daarentegen is perfect. Binnen een half uur zit je in de natuur en de grenzen met Oezbekistan en Kirgizië zijn erg dichtbij. Maar wij hielden het even bij de stad en ondanks het gebrek aan toeristische trekpleisters hebben we ons prima vermaakt. We gingen uit eten, op stap, Daan ging naar de kapper en we dachten wat na over de verdere bestemmingen voor onze reis. We hadden zowaar een favoriet restaurantje na vier dagen in deze stad. Voor ongeveer €7,- aten we met zijn tweeën een heerlijke Kazakse maaltijd en voor dat geld kregen we ook nog wat te drinken. Wat een feest. En dat was het ook tijdens ons avondje stappen. Twee locals lieten ons de stad zien, van restaurant naar karaokebar, naar een andere karaokebar en door naar een discotheek. De discotheek ging helaas om 03:00 dicht, maar in de kelder konden we rustig verder met karaoke. Om een uurtje of 05:00 kwamen we, alle vier in enigszins beschonken toestand, terug bij het hostel. Wat een avond en voor degene die het zich afvragen, ja wij hebben ook een paar liedjes gezongen en nee, ondanks ons gebrek aan zangtalent waren we nog steeds niet de aller slechtste van de avond.

Klik hier voor meer foto’s.