KAZAKHSTAN PART 1 – HELLO ADVENTURE & FREEDOM

Wat een verademing was het om Kazachstan in te rijden. Al reden we vanuit de grens de eerste drie uur door niemandsland, het gevoel was compleet anders. Kazachstan wordt de pauzeplaats van onze Suzuki en daktent deze winter, in Almaty houden deze een winterslaap zodat we in april vol goede moed nog een aantal kampeeravonturen samen kunnen beleven in onder andere Mongolië en Kirgizië. Maar nu eerst 3.250 kilometer rijden voordat we Almaty bereiken. Kazachstan is enorm, 2.724.900 km2 en heeft ongeveer 18 miljoen inwoners. Misschien is het voor te stellen dat we dus af en toe ECHT door niemandsland rijden. Het negende grootste land ter wereld deelt haar grenzen met Rusland, Turkmenistan, Oezbekistan, Kirgizië en China. Naast Kazak praten de meeste mensen ook Russisch. Engels wordt hier zeker buiten de steden door vrijwel niemand gesproken.

Very nice morning after our first night in Kazakhstan

Onze grensovergang ging eigenlijk vrij soepeltjes. We hadden natuurlijk al ongeveer op de grens geslapen, dus we
waren in de buurt. In Turkmenistan moesten we een aantal papieren invullen en ons Gps systeem inleveren. Na ongeveer anderhalf uur waren we hier weg. Over een bizar slechte weg met diepe gaten en prikkeldraad hekken aan beide kanten reden we naar de slagboom van Kazachstan. Paspoorten inleveren, checken en door de slagboom, de auto parkeren bij de passenger hall en beide naar binnen voor een stempel. We werden hier al ware pro’s in. Toen moest de auto nog ingevoerd worden in de Russische federatie. Samen met Google Translate werden de papieren ingevuld en toen mocht Tom de auto gaan halen. Met honden werd nog even gecontroleerd of alles in orde was en na een gezellige gesprek met de douane mochten we Kazachstan in.

Dit was het, onze eerste eindbestemming! Van Nederland naar Kazachstan zo hebben we onze reis de hele tijd beschreven. Gelukkig is Kazachstan natuurlijk niet echt een eindbestemming. Op 8 november vliegen we vanuit Almaty, via Rusland, naar Hong Kong en vanuit Hong Kong gaan we dan 15 november door naar Japan. Wat we daarna gaan doen totdat het tijd is om de auto weer op te halen weten we niet. Vanaf ongeveer begin maart, afhankelijk van het weer, willen we ons kampeer avontuur vervolgen. Zover is het nog lang niet, eerst maar eens onze eerste indrukken van Kazachstan. Zoals eerder al vermeld reden we nog ongeveer drie uur door niemandsland, woestijn, droogte en de enigen die we tegen kwamen waren kamelen. Na drie uur kwamen we aan in de woestijnstad Zhanaozen. Een stad in de middle of nowhere.

Small little dessert rat. There are a lot of them in Kazakhstan

Via de navigatie hadden we een winkelcentrum gevonden en binnen een half uur hadden we onze boodschappen gedaan en een Kazachstaanse simkaart geregeld zodat we (af en toe) weer eens online zijn. Het enige wat we nog moesten doen was tanken, maar dit werd een probleem. Hoe dan? Dat was tenminste onze vraag. Van het ene gas station werden we naar de volgende gestuurd. Overal konden we gas tanken, maar geen benzine en zoals we meerdere keren van de vriendelijke en behulpzame Kazachstanen begrepen werd dit ook zeker niet gemakkelijk. Uiteindelijk vonden we aan de rand van de stad een tankstation waar ze benzine hadden, vanuit een grote vrachtwagen werden de pompen op dat moment gevuld en heel het dorp stond te wachten. Je kunt je dus ongeveer voorstellen hoe dit ging toen de pompen gevuld waren en de hekken uiteindelijk opengingen. Gelukkig was er een extreem vriendelijke jongeman die de taak op zich had genomen om ons te helpen. Terwijl hij zelf al lang had getankt bleef hij wachten en ons instrueren waar we heen moesten rijden en hoe alles werkte. Hij sprak geen woord Engels en wij drie woorden Russisch, maar na ongeveer 2 uur bezig te zijn geweest met het onderwerp tanken, konden we dit ook afvinken. De zon ging inmiddels onder, de woestijnstad Zhanaozen kleurde prachtig roze en het werd tijd voor ons om een slaapplek te gaan zoeken.

These fellers helped us finding our very beautiful blanket with tiger print

Te midden van droge struiken, droog zand en nog drogere kamelenpoep hadden we een prachtige plek gevonden om te overnachten. ‘s Ochtends bleef het fris, maar de zon scheen lekker en omdat we niet wisten wanneer we weer in de buurt waren van een wasmachine was het tijd om in ieder geval wat ondergoed te wassen. Terwijl dit hing te drogen genoten we van de zon, kluste Tom wat aan de auto en deed Dani wat reorganisatie werk in de auto. Een heerlijk relaxte eerste ochtend in Kazachstan. Gelukkig bleef de hele dag zo. We reden naar Shetpe waar we een paar boodschappen moesten doen. We waren op zoek naar een dikke, degelijke deken, de nachten werden namelijk steeds kouder. Met een plaatje van een deken gingen we de winkeltjes af en vroegen we waar we een deken konden kopen. De moeder in de tweede winkel wist wel raad met ons en instrueerde haar kroost, die al met ons had staan ‘praten’ en lachen, om ons te helpen. Behulpzaam en stoer omdat ze deze twee buitenlanders de weg moesten wijzen in hun dorp, liepen ze aan onze zijde naar de bazaar. Ze wezen ons het juiste kraampje aan en wachtte netjes tot wij een dikke deken met een prachtig, ordinaire tijgerprint hadden gekocht. Terug bij de auto gaven we ze alle drie een sleutelhanger met klompje voor hun hulp en er werd nog even stoer gehigh-fived. Samen met Tom gingen ze op de foto en moeders kwam ook naar buiten, zij wilde maar al te graag ook met Tom op de foto. Één en al gezelligheid in dit kleine, schattige dorpje midden in de woestijn van Kazachstan.


We found a very nice camp spot near the Lion Rock

We reden vanuit Shetpe nog ongeveer 20 kilometer over een kleine weg om zo de Sherkala, een Lion Rock te bereiken. Een immens grote steen die midden in een soort van woestijngebied ligt. Het was prachtig, zeker omdat de laaghangende zon ervoor zorgde dat de kleuren fantastisch naar voren kwamen. We zochten hier een mooi plekje uit met uitzicht op deze Sherkala, trokken een fles wijn open en genoten van een prachtige zonsondergang.