MONTENEGRO PART 3 – THE BEST VIEWS COME AFTER THE HARDEST CLIMB


Dani on top of the Prutaš

De titel van dit verhaal sluit compleet aan bij de klim die we onze derde dag in Durmitor maakte. Maar eerst andere zaken, onze buren op de camping. Ze zijn een jaar of 70, zij kijkt heel streng, hij slaapt de helft van de dag en loopt verder een beetje met zijn guitige kop over de camping. Dit was onze eerste indruk van deze fantastische mensen. Zij bleek helemaal niet streng te zijn en de reden waarom hij de halve dag lag te slapen werd al snel duidelijk. Om 07:00 ‘s ochtends toen Tom onze tent uitkwam moest hij, ja hij moest komen om koffie te drinken. Dani kwam tien minuten later de tent uit (die had nog twee van die welke bekende 5 minuutjes) en MOEST toen ook komen. Er was geen ontkomen aan en dat was ook niet erg, zolang het bij koffie bleef. Maar de fles ice tea die op tafel stond was geen ice tea en de shotglaasjes stonden al naast onze koffiekopjes. Om half 8 ‘s ochtends zaten wij bij de buren aan de Raki.

Coffee and Raki with our neighbours

Het was een gezellige happening. Zij hadden al twee borrels op en bleven maar Montenegrijns tegen ons praten. Gelukkig kom je met Google translate een heel eind, maar de uitspraak van de zinnen was lastig voor ons en onze nieuwe vrienden konden na die twee borrels ook niet heel soepeltjes lezen. Dus schakelde we de hulp in van het pratende meisje van Google en kwam het allemaal goed. Om de hitte in Podgorica, de hoofdstad te ontvluchten zaten ze drie maanden in de zomer op deze camping. Een en al gezelligheid deze ochtend, maar we hadden ook nog wat gepland voor vandaag, dus namen we om 08:00 afscheid van onze nieuwe vrienden en begon onze dag. We wilden gaan fietsen.

Met twee gehuurde mountainbikes gingen we op pad. We fietsten over flinke heuvels met prachtige uitzichten op uitgestrekte weides door kleine dorpjes en langs mooie meren. Uiteindelijk reden we langs het Crno Jezero, het zwarte meer, misschien wel de meest toeristische trekpleister van Žabljak. Als je het ziet dan snap je ook waarom, het water is helderblauw en de kiezels die er liggen zijn spierwit. Op de achtergrond heb je dan de enorme bergen, waaronder de Savin Kuk, waarvandaan wij een dag eerder uitkeken op dit prachtige meer. Langs het meer staan torenhoge dennenbomen. Het is gewoon een prachtig plaatje. Tegen de tijd dat wij terug waren bij de camping was het alweer vijf uur. De rest van de dag deden we het rustig aan, want morgen zouden we een zware tocht gaan maken.


Tom enjoying the views of Durmitor National park

En zwaar was het, maar dat was het 100% waard. Wat een uitzichten en wat een geklim en geklauter. Het werd ons niet gemakkelijk gemaakt. Achteraf gezien hebben we ook zeker de lastigste route genomen, maar we klagen niet, het was fantastisch. Om half 11 begonnen we met lopen vanuit Šarban, dat ligt op 1671m. Het eerste stuk was heftig, we moesten een aardig stuk klimmen want we liepen naar Škrčko ždrijelo, dat op 2114m ligt. Gelukkig wisten we toen nog niet wat we nu weten, het tweede deel zou veel en veel uitdagender worden. Dit was peanuts in vergelijking met wat nog komen moest. Vanuit Škrčko ždrijelo daalden we tot aan Veliko škrčko jezero, een meer dat op 1723m ligt.


Dani is enjoying the view as well 😉

Vanaf hier begon het pas, we gingen de Prutaš op, deze berg ligt op een hoogte van 2393m en vanuit het meer begonnen we aan onze klim, helaas hield dit niet meer op tot we boven op de top van de berg waren. Waar het begin een klim was in de vorm van het bewandelen van paden die omhoog liepen, werd dit echt klimmen en klouteren. Stenen vast pakken en je zo optrekken en verder klimmen. Het was een hele uitdaging. Na een tijdje hadden we een goed ritme gevonden zo met z’n tweeën, we stopten een aantal keer om uit te hijgen en liepen en klauterden dan weer door. We hadden te doen met een kleine teleurstelling toen bleek dat er achter het deel waarvan wij dachten dat het de top was, nog twee hogere toppen lagen. Klein dieptepunt, maar hijgend gingen we door en hoe blij waren we toen we het hadden gehaald. “On top of the World” dat beschrijft ongeveer het gevoel dat we hadden toen we boven stonden. Wauhw!!

Nu moesten we nog terug, gelukkig niet dezelfde weg, maar een ander prachtig stuk. Helaas begon het te regenen, maar blij dat we waren dat we niet meer hoefden te klimmen. Naar beneden lopen was nu een hele verademing. Van 2393 meter gingen we nu terug over adembenemende smalle paadjes gelegen op de kam van de berg, naar 1671 meter. Om een uurtje of vijf waren we terug bij de auto, het was nog 20 minuten rijden naar de camping, maar we maakten een tussenstop bij een klein hutje, waar we een heerlijk koud biertje dronken. Ook kregen we hier een soort van likeuren proeverij van de trotse eigenaar himself. Wederom konden we geen woord met elkaar wisselen, maar was het erg gezellig. Moe en super voldaan kropen we die avond onze slaapzak in. Wat een avontuur.


This map is really interesting