MONTENEGRO PART 2 – DURMITOR

One of the many views from Savin Kuk

Natuurlijk denk je na een hele koude nacht de volgende dag als eerste aan een warme douche, maar dat feest ging even niet door. Want als de zon niet schijnt op een zonneboiler dan wordt het water ook niet warm. En mochten wij ons even gelukkig prijzen dat op onze camping al het water wordt opgewarmd door middel van zonneboilers. Er zat dus niets anders op dan een ijskoude douche te nemen. Één voordeel, het voelt daarna buiten, iets minder koud aan. Voor eventjes dan. Gelukkig leek het erop dat de zon vandaag wel een keertje zou gaan schijnen.

Wij hadden vandaag op de planning staan om de skilift omhoog te nemen naar de Savin Kuk, een van de hoogste bergen gelegen in Durmitor. Voor het magere bedrag van €7,- kun je voor de hele dag een skipas krijgen, dus op naar boven. Terwijl de skilift pas net op gang kwam en wij als een van de eerste naar boven wilde, probeerden we ons voor te stellen hoe het hier in de winter zou zijn. Hoe de pistes eruit zouden zien en of er veel mensen skiën. Uiteindelijk stapten we uit op ongeveer 2300 meter. Vanuit hier liepen we verder omhoog en daar was het einde van een stukje wereld. Vanuit daar kan je niet meer verder, alleen nog maar genieten van panoramishce uitzichten. Aan de ene kant liggen uitgestrekte weide, aan de andere kant extreem hoog opgetrokken bergen en kijk je weer een andere kant op maar dan naar beneden heb je een prachtig uitzicht over de Crno Jezero, ook wel het zwarte meer. Terwijl we dit alles bewonderden stonden we in het hoge gras tussen de felgekleurde bloemetjes. Wij stonden hier in de Montenegrijnse Alpen, deel van de Dinarische Alpen, het gebergte dat de landen Albanië, Bosnië Herzegovina, Kroatië, Montenegro en Servië met elkaar verbindt. We hebben de skipas uiteindelijk alleen voor de heenweg gebruikt, omdat we besloten terug naar beneden te lopen. Het was een prachtige wandeling, een beetje onhandig door de vele losse kiezels en het geklungel van Dani, die meerdere keren weggleed. Tom overigens ook een paar keer. Dat mocht de pret niet bederven, we lachten en klungelde zo rustig onze weg naar beneden.


Tom hiking in the Dinaric Alpes (Savin Kuk)

Rond een uurtje of één waren we beneden en besloten we een uitzichtpunt op te zoeken. Dani had ergens een hele tijd terug iets gelezen over een uitzicht punt bij Žabljak dat een verpletterend uitzicht zou bieden. Het enige wat ontbrak was een duidelijke routebeschrijving en de landkaart van het park kochten we pas een dag later. Kleine uitdaging dus. Met drie namen van kleine dorpjes ging TomTom aan de slag en zo kwamen we met een kleine omweg uit bij “Ćurevac”. Vanuit het punt waar we de auto konden parkeren was het nog een half uur lopen. Geen moeilijke wandeling waardoor we heerlijk op ons gemakt van het adembenemende uitzicht genoten onderweg. We picknickten en liepen verder, maakten foto’s en genoten. Wat een paradijs!


The way to Ćurevac

Aan de parkwachter bij de parkeerplaats vroegen we of we aan de andere kant een dirt road  naar beneden konden nemen, in zijn beste Engels, ongeveer net zo goed als ons Montenegrijns, vertelde hij (althans dat begrepen wij) dat we het pad naar beneden konden nemen, maar dat we dan misschien een stukje door de Tara rivier zouden moeten, wat met onze auto geen probleem zou zijn. Dan zou daarna de weg verder gaan en konden we zo terug naar Žabljak. Achteraf bleek dat we dat even totaal verkeerd hadden begrepen. Zover wij konden zien liep er een 13 kilometer lange weg van boven naar de rivier in het dal. Dat klopte, we deden er een uur over, misschien iets minder, want we reden tussen de 10 en 20 km per uur, harder ging niet. Wij kwamen uiteindelijk bij de rivier aan, hij was prachtig, het water was helder en perfect blauw, maar met geen enkele mogelijkheid konden wij met onze auto door dit water. Dit hadden we even niet zien aankomen. Maar goed we genoten aan de waterkant van deze prachtige rivier en toen Tom voorstelde om de auto iets dichter tegen het water aan te zetten om nog een vette foto te maken, leek dat in eerste instantie een erg goed idee. Totdat hij de auto achteruit naar de waterkant reed. De banden kwamen zo diep in de losse stenen, die op hun beurt weer op een losse zandgrond rustte, terecht en het enige wat ze nog deden was wegslippen.


THE picture at the Tara river

Na poging 10 bleek dat we de auto er zo niet uit gingen krijgen. Tom was lichtelijk bezorgd, want we hadden op de eerste camping gehoord dat we moesten oppassen aan de Tara rivier, het water kon namelijk ieder willekeurig moment stijgen. Niet ideaal in deze situatie. Dani was dit allang weer vergeten, bleef rustig en vertrouwde erop dat haar “Technic Tom” zoals de Montenegrijnse buurman op de camping hem noemt, wel een oplossing zou vinden. En die kwam er, gelukkig heel snel. Er werd een boom gezocht om een spanband aan vast te maken. Deze werd aan de andere kant aan de auto vastgemaakt en strak gezet. Dani achter het stuur en Tom bij de boom, de spanband strak en Dani gaf een beetje gas. De spanband werd door Tom weer strak gezet en Dani gaf weer gas. Na dit riedeltje zo ongeveer 6 keer te hebben uitgevoerd waren we eruit. Yes, gelukkig. Lichtelijk geschrokken van het feit dat we nu al, door eigenlijk zo’n dom voorval, de spanband al moesten gebruiken, maar ook opgelucht dat het was gelukt, reed Dani in standje “Dakar Rally” terug naar boven. Een koud biertje hadden we nu wel verdient.


Dani driving up like a Dakar Rally pro