MONTENEGRO POST 1 – NATURE VIBES


Tom en Dani on their way to Zabljak (high plains Durmitor)

Voor degene die ons de laatste tijd nog gesproken hebben was het al duidelijk: wij hadden heeeel veel zin om naar Montenegro te gaan en nu zijn we hier. Alle verwachtingen te boven is het nog mooier, intenser en overweldigender dan we hadden verwacht. De natuur hier maakt ons sprakeloos en dat zijn we eigenlijk nooit, bizarre natuur landschappen met extreem hoge bergen en diepe kloven. Helder en oogverblindend blauw water stroomt door de Tara rivier. Woorden schieten tekort om uit te leggen in wat voor een land we zijn en hoe intens de schoonheid van deze natuur is. Wij zijn verkocht.


Our “pack donkey” on the high plains in Durmitor National Park

Montenegro is drie keer zo klein als Nederland en heeft ongeveer 600.000 inwoners, waarvan een groot deel in de hoofdstad Podgorica woont. Ook al hoort Montenegro niet bij de Europese unie, het betaalmiddel hier is de euro. Wij zijn inmiddels in Žabljak, wat aan de rand ligt van Montenegro’s eerste nationale park: Durmitor. Sinds 1982 is het park toegevoegd aan de Unesco Werelderfgoedlijst. De kloof van de Tara rivier, die dwars door het park heen loopt, is 1300 meter diep. Daarmee is het de diepste kloof in Europa en na de Grand Canyon ook de grootste van de wereld. Het park telt meer dan 48 bergen met toppen hoger dan 2.000 meter. Het landschap bestaat dus uit hoge bergen, extreme kloven, maar ook uitgestrekte weiden, oude bossen en unieke bergmeren.


On your toes you can definitely see more of the view (Durmitor national park)

Vanuit onze prachtige eerste slaapplaats in Montenegro, waar we ‘s ochtends nog even extreem hebben genoten van het prachtige, heldere water van de Tara rivier, reden we door richting Pluzine. Ook al liep onze route niet helemaal door tot aan dit dorp, reden we toch even door om wat kleine boodschappen te doen. Buiten een oude man die met zijn traktor naar de supermarkt kwam en deze ook recht voor de deur parkeerde, was er verder niet veel te zien in Pluzine. Dus reden we na een bakje koffie van €0,80 door richting Trsa. Langs het immens grote en extreem blauwe Piva meer reden we over smalle wegen met kleine, onverlichte tunneltjes, verder de bergen in. Het was een en al genieten. Rond 13:00 kwamen we aan in Trsa, een heel klein dorpje in echt “the middle of nowhere”. Eigenlijk hadden we bedacht om hier te slapen, maar omdat het nog zo vroeg was konden we makkelijk op ons gemak door rijden naar Žabljak.

Overweldigd van al het moois wat we al gezien hadden reden we verder. We dachten dat het niet bijzonderder kon vandaag, maar dat werd het toch. Opnieuw overweldigende uitzichten. Totaal anders dan het eerste stuk wat we vandaag hadden gereden, maar opnieuw zo mooi. Sprakeloos. Dat waren we echt. Niet gedacht dat de natuur dat voor elkaar zou krijgen. Kijkend naar de enorme bergen en diepe kloven om ons heen besefte we ons hoe gelukkig we onszelf mochten prijzen dat we zoiets mogen meemaken. En zo kachelde we verder in ons pakezeltje, af en toe stoppend voor een kudde schapen of een koe die zijn plekje midden op de weg had gevonden of voor weer een adembenemend uitzicht waar ook echt een foto van gemaakt moest worden.

Sometimes you have to pull over to enjoy the beautiful scenery (Durmitor national park)

Aan de rand van Žabljak vonden we een camping. De temperaturen daalden inmiddels nog steeds en van onze nieuwe buren voor een dag, hoorden we dat het afgelopen nacht 6 graden was. En met de tijd werd het al snel duidelijk dat het vannacht zeker niet warmer zou gaan worden. Voor het eerst zaten we voor het slapen al in onze tent, het was buiten te koud geworden. Met alle luifels dicht en een dikke trui aan gingen we slapen, maar warm werd het die nacht niet.