BOSNIA HERZEGOVINA PART 3 – MONTENEGRO HERE WE COME

The blue waters of lake Klinje, Bosnia and Herzegovina

Met een sterke bak koffie achter de kiezen waren we er zondagochtend klaar voor om naar Montenegro te rijden. Vanuit de camping reden we via smalle straatjes naar een iets grotere weg die ons naar Foča leidde, een dorp/stad net voor de grens met Montenegro. De weg ernaar toe was fenomenaal. De temperatuur daalde fors naarmate we de eerste berg voorbij waren en zo ging dat verder. Dani heeft ongeveer 5 keer onderweg iets warmers aangetrokken. Wat begon met een korte broek en een hemdje eindigde in een lange broek met een trui. Fijn is het dan dat je je hele hebben en houden meesleept.

Onderweg stopten we om foto’s te maken en toen we de afslag naar “Lake Klinje” zagen staan, weken we even iets af van onze route. We moesten nog wat eten en dachten hier een mooi plekje te vinden. Mooi was het zeker. Een bizar groot, helderblauw stuwmeer lag voor ons toen we iets verder reden. Dit hadden we niet zien aankomen. We wisten niet veel van Bosnië, en ook hier hadden we niet van gehoord. We besloten verder te rijden en ergens langs het meer te stoppen. Toen we eindelijk een plekje gevonden hadden en naar het meer liepen, kwamen we langs een stel barbecuende Bosniërs. Meteen werden we uitgenodigd om mee te eten en een biertje te drinken. Vriendelijk sloegen we dit af, want we hadden het gevoel dat als we er een zouden drinken we daarna niet meer weg zouden komen en we hadden nog een stuk voor de boeg. Even genoten we, tussen het gesprek met onze nieuwe vrienden door, van de prachtige kleuren en de reusachtigheid van het meer. Verderop aten we wat en daarna reden we verder.

Bij Foča hebben we getankt en gooiden we ook onze jerrycans vol. De benzine kost hier nog geen euro de liter en in Montenegro en Albanië moeten we weer iets dieper in onze buitel tasten voor een liter benzine. Via een onverharde weg reden we naar, zoals beschreven op internet, “de meest verschrikkelijke grens van Europa”. Waarom er zo negatief geschreven wordt over deze prachtige en vooral pittoreske grensovergang snappen wij echt niet. De weg ernaartoe is niet optimaal, maar hé, je kunt niet alles hebben. De grensovergang is klein en alles gaat er niet zo snel, maar nadat je Bosnië uit bent gereden moet je over een houten brug en alleen dat is al de moeite waard om deze grens te nemen (vergeet ook niet de prachtige route ernaar toe). Videobeelden van deze grensovergang volgen als we ooit goed genoeg internet hebben om een filmpje te uploaden.


Crystal clear water in the Tara river

We moesten hierna nog een tweede controle door, waarbij we Montenegro inreden. Eindelijk waren we er: Montenegro!! Het was al laat dus we moesten snel op zoek naar een camping. We vonden een verborgen plekje aan de Tara rivier, midden in het bos. Eigenlijk hadden ze alleen maar kleine huisjes, maar wij mochten hier voor een nacht onze tent uitklappen. Moe van afgelopen nacht kropen we heerlijk in onze warme slaapzakken, wat fijn dat we die hebben, anders was het hier zeer waarschijnlijk veel te koud.

Bosnië, we hadden niet gedacht twee dagen te blijven, wat was je fantastisch. Een kort maar krachtig bezoek heeft ons geleerd dat we zeker terug moeten komen om meer te zien en meer te leren van dit prachtige land.