THE LONG WAY HOME PART 2 – THE PROBLEMS CONTINUE

Helaas hielden de problemen niet op en werden het er ook niet minder. Gelukkig leerden we (ja niet alleen Tom, maar Dani ook) de auto steeds beter kennen. We accepteerden dat we niet snel reden en vaak moesten stoppen en probeerden dat ook in te calculeren. Het ging de ene keer sneller dan gedacht, maar vaker veel langzamer. Voor nu was het enige doel dat we hadden Almaty. Onderweg wilden we op een aantal plekken stoppen en we zouden hier dus ongeveer tien dagen over gaan doen. Al snel werd duidelijk dat ook dit plan in duigen zou vallen door toedoen van ons Russische monster. We besloten nu we toch al zover waren in ieder geval naar de plekken te gaan die we wilden bezoeken en die op de route lagen. Maar eerst moesten we nog wegkomen bij Issyk-Kul.

Yep again some digging.

De volgende ochtend was niet makkelijk. We werden rond 06:00 wakker en waren er totaal van bewust dat we nog vast zaten. Hadden we een werkende 4×4 gehad dan waren we makkelijk los gekomen. We dachten te weten hoe de 4×4 ingeschakeld moest worden, maar kregen het niet voor elkaar. We deden dus nog een paar andere pogingen om los te komen, maar het werd pijnlijk duidelijk dat we dit niet voor elkaar zouden krijgen. Na een kort overleg wat meer bestond uit het schreeuwen van een paar woorden na elkaar, besloten we dat het het beste was dat Tom zou gaan lopen om hulp te zoeken en dat Dani bij de auto zou blijven. Twee uur later kwam Tom terug met hulp, twee mannen en een Lada. Maar hoe deze Lada ons uit de modder ging trekken was voor ons een compleet raadsel. Ze gingen aan de slag met scheppen, belden ondertussen en gingen een hamer pakken. De kappen van de wielnaven werden eraf gehaald en met behulp van ons gereedschap de naven aangedraaid. En toen kwam daar het moment van de waarheid, de mannen hadden net met de meest simpele techniek de 4×4 ingeschakeld en nu zouden we dan toch echt zelfstandig uit de modder moeten kunnen rijden. Het kostte een paar pogingen, nog wat modder scheppen, maar eindelijk waren we los. We konden het allebei niet geloven, was dit de truc? Moest de 4×4 zo ingeschakeld worden? Waarom wisten we dit niet?

But with some friendly locals we managed to get out!

We gaven de twee mannen wat geld als dank voor hun hulp en ze wilden toch ook heel graag even zien hoe we de binnenkant van de auto hadden verbouwd. Er werden foto’s gemaakt en na een half uurtje waren de mannen er klaar voor om te gaan en wij trouwens ook. Aangetrokken door onze auto kon hun auto ook weer starten en konden we allemaal onze reis vervolgen. Wat een intensieve ochtend, we waren kapot. Nu moesten we nog een garage zien te vinden, want het probleem met de spanningsregelaar was natuurlijk niet uit zichzelf opgelost. We reden naar Balykchy. Hier vonden we een garage waar ze heel enthousiast begonnen met het repareren, helaas kwamen we er na een half uur achter dat deze mannen geen flauw idee hadden van wat het probleem nu eigenlijk was. Toch gaan ze door en drie uur later zijn we €30,- lichter maar niets opgeschoten. Onder het rijden wordt de accu niet heet, dus we besluiten het er maar bij te laten en ons er niet al te druk om te maken. Onderweg moeten we nog een aantal keer stoppen in verband met rare geluiden. Na 200 kilometer gereden te hebben komen we erachter dat de 4×4 nog ingeschakeld staat, niet bijzonder goed voor die toch al kapotte vooras. Buiten het raammechanisme dat aan de bijrijderskant nog kapot gaat blijft het die middag rustig.

We gaan onze laatste honderd kilometer in Kirgizië tegemoet. We rijden namelijk richting de grens. Eerst moeten we nog tientallen kilometers door een stukje prachtig ongerepte natuur afleggen en we besluiten om hier, nu het nog niet zo laat is, een plekje te zoeken om te kamperen. We zijn moe en hebben geen zin meer om te rijden. We rijden ergens een smal weggetje in en komen op een prachtig plekje aan het water uit. Wat hebben we dit nodig. Spulletjes uitpakken, lekker rustig eten klaarmaken, glaasje wijn erbij en even niet aan alle problemen denken die deze auto ons heeft gegeven in de eerste dag dat we ermee op reis zijn. We komen tot de conclusie dat het reizen met onze UAZ Bukhanka fantastisch is zo lang we stil staan. We hebben veel meer ruimte en hoeven geen rekening te houden met regen of wind. Helaas kunnen we dit niet zeggen zodra we de motor starten van onze Russische rammelbak.

Camping on one spot is the way to go witha Bukhanka!

De volgende dag hebben we afgesproken met Jeffrey en Femke, het Nederlandse stel dat onze Suzuki en daktent heeft gekocht. Het is een harde afspraak, want de kans dat een van ons geen toegang tot internet heeft is aanwezig. Om 19:00 zien we elkaar bij Kolsai Lake nummer 1. Voor ons is het nu nog 200 kilometer rijden en we gaan ervan uit dat als we rond 12:00 vertrekken we op tijd zijn. ‘s Ochtends regent het eerst en moeten we dus aan onze ingebouwde, verstelbare tafel in de Bukhanka ontbijten. Dit is geen probleem en we worden helemaal enthousiast van het feit dat we nu niet voorin in de auto hoeven te eten. Daarna besluit Tom de radio te gaan installeren. De startsleutel zit er ongeveer een kwartier onbeweeglijk vast in en de positieve sfeer begint al iets te zakken. Gelukkig krijgt Tom de radio geïnstalleerd, de toeter doet het nu niet meer, maar we hebben in ieder geval muziek. We vertrekken richting de grens met Kazachstan en hoeven gelukkig “maar” één keer te stoppen om de naaf iets aan te draaien. De grensovergang is totaal ontspannen en binnen een half uur zijn we de grens over. We zijn in Kazachstan, eindelijk!!

So comforable, breakfast inside at a table

On the road again

We stoppen in het dorpje Kegen om een verzekering te regelen en wat inkopen te doen. Helaas ligt het internet eruit en kunnen we dus geen verzekering afsluiten. We worden doorverwezen naar Almaty, 500 kilometer verderop, dan maar verder zonder verzekering. Nog 100 kilometer te gaan en nog zeker vier uur de tijd. We waren er bijna van overtuigd dat we wel op tijd moesten komen. Het regent en we stoppen om een ruitenwisser vast te maken. Dan rijden we rustig verder, want deze weg is amper een weg te noemen. Diepe gaten domineren de bodem waar nooit een asfaltlaag heeft gelegen. We rijden in een slakkentempo, maar we rijden. Helaas zit het leven in een Bukhanka vol verrassingen en worden wij ook vandaag hierop getrakteerd. We moeten stoppen, het lijkt erop alsof er iets mis is met de benzinetoevoer, maar wat precies is ons volkomen onduidelijk.

sdr

Rainy days sometimes result in beautiful pictures

But the problems kept following us

Op deze route rijdt amper ander verkeer en we zijn blij als we er eindelijk iemand langskomt die ons ook nog eens wil helpen. Hij maakt wat kappen schoon en het lijkt erop alsof we verder kunnen. Al snel blijkt het probleem nog niet verholpen, maar we proberen maar zo ver mogelijk door te rijden. Het is inmiddels 19:00 en op tijd komen is er niet meer bij. We moeten nog minimaal 60 kilometer. Dan stoppen we weer en Tom maakt wat bougies schoon en de ontsteking, ondertussen stopt er een andere auto. Een van de mannen presenteert zich als een ware automonteur en heeft het hele probleem in ongeveer 20 minuten verholpen, het massa draadje van de ontsteking maakte slecht contact. Een half uur geleden dachten we nog dat we hier in de berm moesten kamperen, maar nu kunnen we gewoon verder. We besluiten alsnog naar de plek te rijden waar we met Jeffrey en Femke hebben afgesproken. En iets later dan 21:00 uur, na oneindig gestuiterd te hebben in de auto, komen we daar eindelijk aan, ze zijn er nog, yes!

Reunited with Femke en Jeffrey

We maken er twee supergave dagen van waarbij we de auto vooral stil laten staan. We genieten van het geweldige uitzicht vanaf onze kampeerspot en van het gezelschap. De tijd vliegt voorbij en na twee nachten samen kamperen trekken we allebei weer ons eigen plan. Tenminste dat proberen we, want op het moment dat Jeffrey en Femke de Suzuki willen starten blijkt die er niet zoveel zin meer in te hebben. In de afgelopen twee dagen hebben ze wel al hun elektronische apparatuur opgeladen en het ziet ernaar uit dat hun accu leeg is. Bijzonder, nu zijn wij degene die anderen moeten helpen en dat doen we dan ook. Helaas stuiten we op één vrij groot probleem. De + en de – connectoren blijken precies verkeerd om op de kabels gemonteerd te zijn met als gevolg dat we de startkabels exact verkeerd vast zetten. Gevolg een kapotte hoofdzekering bij de Suzuki. Niet heel ernstig, maar zodra de auto start moeten zij wel regelrecht naar Almaty om dit op te lossen. De Bukhanka lijkt niet veel geleden te hebben. Dus vervolgen we onze reis over een erg slecht onverhard pad richting Kaindy Lake, behalve dat het een extreem, avontuurlijke route is, komen we zonder verdere problemen aan.




We really enjoyed our days at Kolsay Lake

But some problems again, this time it wasn’t Murphy

Kaindy lake is opnieuw een prachtig natuurverschijnsel in de Almaty regio van Kazachstan. Een onbeschrijflijk mooi meer dat ontstaan is door aardverschuivingen meer dan 100 jaar geleden. Wat fijn is het dat we als de auto stilstaat we optimaal kunnen genieten van dit soort dingen. We kletsen wat met handen en voeten met de lokale bevolking, wandelen, staren naar het meer, maken foto’s, zoeken een slaapplek en lezen een boek. Wat is het leven fijn zo en we realiseren dat we al deze positiviteit op dit soort momenten moeten opzuigen om vervolgens beter met de situaties om te kunnen gaan wanneer we opnieuw problemen hebben met de auto. De volgende ochtend gaan we opnieuw bij het meer kijken, het ligt er zo stil bij en er is niemand. Dik genieten!

Kaindy is stunning

And camping with the murphy is lovely

Alle positiviteit die we zojuist opgedaan hadden kunnen we meteen weer inzetten. Nog voordat we de hoofdweg bereiken gebeurd er iets totaal onverwachts. Het scheelt nog geen halve meter of we hadden in een rivier gelegen. Doordat het sturen nog steeds verschrikkelijk moeilijk was dacht Dani dat Tom de controle was kwijtgeraakt. Maar nee hoor, niets blijkt minder waar. We stappen uit en gingen er maar gewoon even bij zitten. De wielen stonden allebei een andere kant op en het lijkt erop dat onze vooras Almaty toch niet ging halen. Zouden we de auto hier nog wel wegkrijgen? Ja, want dit was onze auto, ons zorgenkindje en we zouden er alles aan doen om hem mee naar huis te krijgen. In plaats van ruzie te krijgen, te schreeuwen tegen elkaar of tegen de auto of alle garages in Bishkek the vervloeken begonnen we direct in oplossingen te zoeken. Wetende dat zeker in de kleinste dorpen 1 op de 3 inwoners eenzelfde auto bezat, begonnen we steeds meer vertrouwen te krijgen dat dingen hoe erg dan ook, wel goed moesten komen. Het belangrijkste wat we daarvoor nodig hadden was een enorme portie geduld.

Oops things got a bit sideways

Tom was nog geen twee minuten onderweg om hulp te gaan zoeken en er kwam al een auto aan. Deze mensen hadden nu geen tijd, maar er zou zeker een volgende auto komen en dan zouden we worden geholpen. Daarnaast drukten ze ons op het hart dat het sowieso goed zou komen, want zoals we al tegen elkaar zeiden, zijn er in de kleine dorpen veel mensen met dezelfde auto. Zij vertrokken en wij gingen weer zitten. Tom besloot toch zelf even onder de auto te gaan liggen en kwam er tot onze opluchting achter dat het niet de vooras was die kapot was, maar de stuurstang die los onder de auto bungelde. We waren er zo van overtuigd dat het om de vooras ging dat we niet eens goed hadden gekeken. Dit bleek in het volgende uur nog bijna geheel zelf op te lossen te zijn. Met onze collectie spanbanden weet Tom beide voorwielen weer in dezelfde richting te trekken en kan hij de stuurstang weer vastzetten. Gelukkig krijgen we nog wat hulp van een groepje dat net Kaindy Lake heeft bezocht en met Tom achter het stuur en een grote spanband om de complete Bukhanka heen krijgen we hem uit de berm.

But again we managed it to get Murphy going again

Langzaam rijden we naar de hoofdweg en controleren een paar keer of de stuurstang vast is blijven zitten. Eenmaal bij de hoofdweg moeten we nog een aantal keer stoppen, omdat we allerlei rare en onbeschrijfbare geluiden horen. We kunnen het probleem niet vinden en rijden verder naar de Charyn Canyon, onze laatste stop voor Almaty. Terwijl we steeds dichter bij de canyon komen zijn we er geen enkel moment zeker van dat we het gaan halen. De opluchting is dan ook groot als we er eindelijk zijn. Om de canyon in de winter te bezoeken was een unieke ervaring, maar aan de rand van de canyon kamperen doet hier zeker niet voor onder. Wat een uitzichten en wat hebben we hier lang naar uitgekeken.


Charyn Canyon was stunning in the winter however, camping here is just amazing!!

Het originele plan om de volgende ochtend nog een stuk te gaan wandelen hebben we laten schieten. Beide waren we er niet op berust dat we de laatste 200 kilometer zonder horten of stoten zouden afleggen. Het bleek een erg verstandige beslissing om op tijd te vertrekken. Na ongeveer 30 kilometer gereden te hebben geeft Tom aan dat hij denkt dat we de eerste grote plaats, Shelek niet eens gaan redden. De dynamo heeft het flink te verduren gekregen door probleem met het – en + verhaal en laadt de accu niet meer op. Bij een tankstation op ongeveer 10 kilometer voor Shelek stoppen we en na een tankbeurt moeten we om hulp vragen om de auto weer te kunnen starten. We krijgen een adres van een garage in Shelek en nadat een ambulance ons de weg op heeft gesleept en de Bukhanka dus weer start, proberen we zo snel mogelijk bij de garage te komen. We spenderen deze middag ongeveer drie uur bij een garage. De dynamo wordt vervangen, er is ook nog een pomp kapot en tegen de tijd dat we willen wegrijden is er geen beweging te krijgen in die startsleutel, de hele starter wordt dus ook nog even vervangen.

Help is always nearby

Again at a mechanic shop

Maar dan, na weer een enerverende middag bereiken we toch eindelijk Almaty. De regen komt met bakken uit de lucht, het verkeer is een grote chaos, maar wij zijn blij. De eerste etappe van onze terugreis zit erop. Morgen gaan we naar een goede garage en misschien ziet het leven er daarna een stukje rooskleuriger uit. Misschien.