THE LONG WAY HOME PART 1 – WHERE TO START

Op 8 juli 2018 reden we ons semi-woonplaatsje Wijchen weer in. Een jaar, iets meer, dertien maanden zijn voorbij gevlogen, maar hebben ons ervaringen gegeven waar we de rest van ons leven op kunnen teren. Gelukkig zijn er de verhalen en foto’s want het is af en toe teveel om op te noemen. Bewust van het feit dat voor jullie een deel van ons verhaal nog ontbreekt, beginnen we nu nadat we iets meer dan vier weken terug zijn, weer met schrijven. In deze drie laatste posts nemen we jullie graag mee naar onze diepte- en hoogtepunten van de laatste twee maanden van ons onvergetelijke jaar op avontuur. Beginnend bij onze laatste weken in Bishkek, daar waar ons vorige verhaal eindigde.

We made it to our hometown

De moed was ons na vier weken wachten op de garage voor het klaarmaken van de Bukhanka erg diep in de schoenen gezakt. Het kostte ons beide ontzettend veel moeite om positief te blijven. Het leek wel of alles wat maar fout kon gaan ook echt fout ging en we vroegen ons vaak af of we er goed aan hadden gedaan om dit wrak te kopen. Waarom wilden we dit ook alweer? Het communiceren met de Kirgiezen was lastig, maar er gebeurde ook zoveel. Zo vonden we ons contactpersoon op een ochtend dronken en met een blauw oog, slapend in een auto voor zijn kantoor. Degene die het project van onze Bukhanka in de tweede garage leidde was ergens tussendoor gewoon drie dagen van de aardbodem verdwenen en mensen die echt iets voor ons konden betekenen en dit ook hadden beloofd draaiden ons op dit soort momenten de rug toe. Je kunt je voorstellen dat toen we eindelijk een (derde) garage hadden gevonden, die bij iedere keer dat we kwamen controleren ook daadwerkelijk vooruitgang boekten, we een gat in de lucht sprongen. Achteraf bleek dat enthousiasme niet perse terecht, maar dat is een ander verhaal.

Third mechanic shop where we took our Bukhanka

Doordat ze bij deze derde en laatste garage in Bishkek iedere dag en iedere keer dat wij kwamen controleren, aan de Bukhanka werkten besloten we zelf iets leuks te gaan doen. We hadden inmiddels vijf weken gewacht en waren klaar met het wachten. We waren toe aan ontspanning en dus huurden we een auto en lieten we Bishkek voor een week achter ons. De Suzuki en de daktent waren verkocht, dus gingen we met de goedkoopste huurauto die we konden vinden en een klein tentje op stap. De Lada 2107 die we hadden gehuurd moest ons een weekje ontsnapping bieden aan de bizarre manier van werken en communiceren in de hoofdstad van het prachtige Kirgizië. Toch hadden we onderweg iedere dag telefonisch contact met de garage en werden we op die manier op de hoogte gehouden van de vorderingen.

Our Lada for one week

Het was koud, maar prachtig weer eind mei in Kirgizië en dus kampeerden we op verschillende plekken rond Issyk-kul, een prachtig meer op drie uurtjes rijden vanaf Bishkek. We wandelden en ontdekte betoverende plekken in de bergen en fel oranje canyons. Wat was het fijn om er weer uit te zijn en de vrijheid te ervaren die we nu al meer dan een maand moesten missen. We merkten dat het inademen van de frisse buitenlucht ons goed deed en genoten volop. We maakten nieuwe vrienden onderweg, kochten eten bij de lokale bevolking aan de straat in hun prachtige kraampjes, we dronken genoeg wodka en kropen ‘s avonds dicht tegen elkaar aan in de tent om het niet te koud te hebben. Het was een heerlijke week die wat ons betreft veel te snel voorbij ging. Op dinsdagavond reden we terug, want woensdag “zou” de auto klaar zijn.


At least we had a great trip with the Lada

Niet dus, maar we wisten onze teleurstelling te onderdrukken, want het einde was toch echt in zicht. Inmiddels lag al het bouwmateriaal klaar bij het hostel, als de auto klaar zou zijn in de garage konden wij er zo snel mogelijk mee aan de slag. En die vrijdag kwam dan eindelijk het verlossende telefoontje, we konden de auto op gaan halen. Het was 25 mei en we hadden meer dan zes weken gewacht op dit moment. Vol enthousiasme lieten we ons bij de garage afzetten. Tijdens het testrondje dat de garage eigenaar met Tom maakte, ging er nog iets branden en roken bij de electriciteit. De elektricien kwam dus nog even langs om dit (tijdelijk) te repareren. Twee uur later zaten we dan toch echt met zijn tweeën in onze nieuwe auto. Dit was zo ontzettend onwerkelijk, het was echt leuk, maar toch ook zwaar teleurstellend. Deze auto had in al die tijd bij drie verschillende garages gestaan, was door meer dan tien monteurs onder handen genomen, maar zelfs Dani voelde dat er nog veel te veel niet klopte aan deze auto. Remmen ging, maar niet van harte, sturen moest zo hysterisch dat je er al moe van werd als je ernaar keek en van de elektriciteit klopte niets.

First drive in the Bukhanka

Maar we reden eindelijk in ons nieuwe voertuig en besloten de komende dagen te besteden aan de binnenkant, aan de dingen die we zelf in de hand hadden. We werkten drie dagen van 07:00 tot 22:00 non-stop en het resultaat was verbluffend. We konden nu onze spullen kwijt in de Bukhanka en we hadden een prachtig bed/zitruimte. Helaas moesten we nu weer over naar activiteiten die we niet zelf in de hand hadden. We wilden het dak wit laten verven, de auto laten polijsten, een dakrek op het dak laten zetten en we moesten de banden nog laten uitlijnen. Via via kwamen we bij iemand terecht die in zijn achtertuin auto’s verfde. Voor weinig geld konden we het dak laten verven en de auto laten polijsten, maar dit zou drie dagen gaan duren. Gelukkig stelde de schilder zich flexibeler op toen hij erachter kwam dat als dit niet binnen twee dagen klaar zou zijn hij zijn opdracht zou verliezen.

We put a lot of effort in the interrior of the car to finish it in three days

Het schilderwerk en ook het polijsten ging snel en tegen alle verwachtingen in konden we de volgende dag aan het einde van de middag de Bukhanka alweer ophalen. Iets minder positief nieuws was dat de auto op verschillende plekken olie lekte. Terug naar de garage dus. Daar hadden ze 24 uur nodig om de boel te repareren, de inhaalslag die we eerder die dag hadden gemaakt was weer compleet vergaan. Gelukkig hielden de mannen van de garage zich aan hun woord en donderdag aan het einde van de dag konden we de auto weer ophalen. Donderdagavond hebben we toen meteen de meeste spullen de auto ingeladen en vrijdagochtend was Tom alweer onderweg om de banden uit te laten lijnen en het dakrek erop te laten plaatsen. Hier kwam alweer het volgende probleem om de hoek kijken, volgens deze garage ging het sturen zo slecht, omdat de vooras duidelijk toe was aan vervanging. Wat een ellende! We hadden er niet bij vermeld dat we met een omweg zouden gaan, maar tot Almaty zouden we het volgens hem nog wel moeten redden. We waren klaar met Bishkek, met Kirgizië en alle 10.000 automonteurs die niets naar behoren konden reparen, alleen een beetje. We wilden hier weg!

White roof for our Bukhanka

Dus zaten we vrijdag om vier uur ‘s middags eindelijk samen in de auto. We hadden afscheid genomen in het Apple Hostel, wat zo ongeveer ons tweede thuis was geworden. We hadden hier 6 weken gewoond, deze mensen hadden met ons meegeleefd en mee gelachen en we zijn ze dan ook ontzettend dankbaar dat we hier zo relaxed hebben kunnen verblijven al die tijd. We reden door naar het bedrijf dat met ons de aankoop van de auto had gedaan, het bedrijf waar we liefde en extreme haat momenten mee hebben beleefd. We moesten nog iets afgeven en zouden vanuit hier snel verder gaan. Snel verdergaan zat helaas niet bij de opties op deze Bukhanka. Op een of andere manier werd het aantal volt niet goed gereguleerd en hiermee door rijden zou tot oververhitting van accu kunnen zorgen, of erger. Zoals vaker in dit proces kon dit bedrijf ons wederom niet helpen en verder was het half zes en vrijdagmiddag. Langs weer een andere garage dus, deze bleek al gesloten.

Farewell at Apple hostel

Nu konden we twee dingen doen, wegrijden uit Bishkek en hopen dat we morgen een garage tegen zouden komen die ons kunnen helpen of nog steeds in Bishkek blijven hangen. We besloten in de buurt van Bishkek te blijven en aan de rand van de stad te kamperen, maar terwijl we hierheen reden leek de voltregelaar te gaan werken. We keken elkaar aan, risico nemen? Jaaaa!! We wilden zo graag weg uit Bishkek, dit hebben we geweten. Ergens willen we jullie niet vervelen met de problemen die deze avond nog volgden, maar het is zo ongelooflijk allemaal dat we het toch gaan opschrijven. Al is het maar voor onszelf om over 50 jaar terug te lezen. Toen we ongeveer op een half uur van Bishkek zaten begon de voltmeter opnieuw te stijgeren. Het was nu nog licht dus we besloten om tijdens het rijden de accu los te koppelen, zodat deze niet kon oververhitten. Om de accu los te kunnen koppelen en toch te kunnen rijden moet je wel eerst rijden. Tijdens het rijden koppelden we de accu dus los en bij stoplichten remde we met gebruik van de handrem, om op die manier toch gas te kunnen blijven geven.  

Het was geen ideale situatie, af en toe viel de auto uit, maar we kwamen vooruit en op deze manier zou de accu in ieder geval niet oververhit raken. Het werd later en daarmee ook donker. We waren al een keer aangehouden omdat we onze lichten niet aan hadden, maar daar konden we ons gelukkig nog onder een boete uitpraten, het was tenslotte nog licht toen. Nu moesten de lampen aan en dat ging tijdens het rijden en met losgekoppelde accu gelukkig prima. Het enige probleem ontstond op de momenten dat de auto “uitviel”, dan moesten we zo snel mogelijk de accu weer aansluiten en dan konden we weer verder. Het was een vermoeiende en stressvolle rit, maar we wilden tot Issyk-kul rijden, een groot meer. Hier wisten we dat we makkelijk een plek konden vinden om te kamperen en zaten we in de buurt van een relatief grote stad.

Rond half 11 waren we dan eindelijk aangekomen bij een kampeerspot. Nog even de auto goed zetten en dan konden we eindelijk wat te eten gaan maken en ons voorbereiden op onze eerste nacht in ons monster. Zo ging het dus niet, bij het rechtzetten van de auto kwamen we vast te zitten in de modder. En helaas waren we er twee uur en een hoop gescheld later nog steeds niet uit. Wat een ellende, opnieuw dachten we waar zijn we in hemelsnaam aan begonnen en hoe gaan we ooit in Nederland komen. We besloten de problemen te laten voor wat ze waren en de volgende ochtend maar verder te zien. We aten wat, dronken wodka en gingen slapen. Of en dan wel hoe we hieruit zijn gekomen lezen jullie in de volgende post.

Fitting the last things on our roof before we left Bishkek