KYRGYZSTAN PART 1 – BUYING AN UAZ BUKHANKA IN KYRGYZSTAN

Hoewel we al veel dingen hebben gedaan tijdens deze reis die net even een beetje anders waren dan verwacht denken we dat we onszelf nu wel hebben weten te overtreffen. Het reizen in Centraal Azië brengt andere gewoontes met zich mee, mensen eten anders, wonen anders en leven anders. Bovendien worden hier een ander soort auto’s gereden dan in Europa. En er is één auto die er iedere keer uitsprong, de UAZ Bukhanka. We waren verliefd geworden op deze auto of beter gezegd, Dani. Een leuker verjaardagscadeau kon ze zich niet bedenken en hoewel de dingen begonnen als een grapje hebben we nu, niet voor Dani’s verjaardag, maar samen, een nieuwe auto gekocht! Wij zijn de trotse eigenaren van een stoffige, niet rijdende, vieze Russische bus, maar echt wat zijn we enthousiast.

This old Soviet bastard is now ours

Voordat we onze nieuwste aanwinst kochten moesten we eerst nog naar Bishkek. We waren inmiddels in Osh, de tweede grootste stad van Kirgizië. Maar met de plannen die we hadden konden we beter zo snel mogelijk doorrijden naar Bishkek. We hadden namelijk geen idee hoe lang het zou gaan duren voordat we een Bukhanka zouden vinden en hoe lang het vervolgens zou gaan duren om deze beste auto op te knappen. Na één nachtje in Osh geslapen te hebben vertrokken we dus de volgende dag naar Bishkek, maar eerst gingen we nog de stad in met een gids. Dit maal voor een heuse food tour. Al kenden we de meeste gerechten inmiddels wel, het was leuk om er meer over te leren en we hadden samen met onze gids van “Destination Osh” een super gezellige ochtend. Daarna was het tijd om te gaan rijden.

Dani’s favorite tour, the food tour Tom likes it as well 😉

De natuur tussen Osh en Bishkek is prachtig en super afwisselend. We reden door kleine dorpen, langs een groot meer, tussen de bergen door die inmiddels prachtig groen waren en over een pas van meer dan 3000 meter waar nog echt een dikke laag sneeuw lag. Ondanks dat de route prachtig was stopten we vrijwel niet en reden we zo snel mogelijk naar Bishkek. Eenmaal in Bishkek aangekomen zagen we ook eindelijk Loes en Harm die vanuit Nederland met hun motor en Landcruiser naar Centraal Azië zijn gereisd. Loes en Tom hebben samen gestudeerd en gedurende onze hele reis hadden we continue contact met elkaar. We hadden elkaar alleen nog niet gezien onderweg, omdat we iedere keer net ergens anders waren. Maar daar was nu eindelijk verandering in gekomen en onder het genot van een koud biertje kletsten we bij over al onze avonturen van de afgelopen maanden.

Finally we met with Loes and Harm

We hadden inmiddels van alles uitgezocht over onze potentiële nieuwe auto. Ook waren we erachter gekomen dat het geen mogelijkheid was om onze auto hier in Kirgizië te verkopen. In verband met de invoerheffingen zou onze auto extreem duur worden om te kopen voor iemand van hier. Toch besloten we door te zetten en samen met een bedrijf hier in Bishkek gingen we de volgende middag al een Bukhanka bekijken. Beter gezegd, de volgende middag hebben we er eentje gekocht. Dat er veel aan moest gebeuren mocht duidelijk zijn, maar voor zover wij het konden bekijken hadden we een goede deal gesloten. Vol enthousiasme gingen wij aan de slag met de plannen voor de binnenkant en vol vertrouwen hebben we de Bukhanka achtergelaten bij de garage om deze motorisch helemaal in orde te laten maken. Helaas gaat alles niet zo snel als we zouden willen, we zijn al drie weken verder, de Bukhanka rijdt, maar is zeker nog niet klaar. De tijd begint langzaam te dringen, want we moeten toch een keer aan onze terugreis naar Nederland gaan beginnen.

Still a lot of work to do

Gelukkig hebben we ons in de afgelopen drie weken niet verveeld. We hebben voornamelijk veel rondjes over de verschillende bazaars gemaakt in Bishkek. Er is een bazaar voor auto’s, een bazaar voor stoffen, een bazaar voor hout, een bazaar voor klusartikelen, je noemt het maar op en er is een bazaar voor. Deze bazaars bestaan meestal uit oude containers verbouwd tot kleine winkeltjes. En alhoewel we al redelijk gewend zijn aan deze manier van winkelen is het iedere keer toch weer een feest. Toen we laatst het hout gingen kopen voelde een van de jongens zich toch dusdanig verantwoordelijk voor ons dat hij ons overal mee naartoe heeft genomen. Na een uitwisseling van instagram profielen nodigde hij ons uit om met hem mee de bergen in te gaan voor een picknick en was hij duidelijk teleurgesteld toen we zeiden dat we het nog niet helemaal vast konden leggen omdat we niet weten wanneer we aan de Bukhanka kunnen beginnen. Daarnaast werden Facebook profielen uitgewisseld met de man van de Suzuki onderdelen op de auto bazaar.

With Fred and our friend Nurlan (the middle one) from the car Bazaar

En we maakten niet alleen nieuwe vrienden met de locals, maar we hebben ook ontzettend veel leuke reizigers leren kennen tijdens onze weken in Bishkek. We hebben zoveel gezellige avondjes gehad in de afgelopen weken. Avonden met mede-”overlanders”, maar ook andere reizigers. Verhalen, avonturen en problemen werden uitgebreid besproken. De mannen gingen graag samen naar de auto bazaar en de vrouwen waren iedere keer al lang blij dat ze niet mee hoefden. Samen eten, samen lachen, samen kletsen en zelfs samen kamperen en picknicken. Een weekendje kamperen liep voor ons zo anders dan verwacht, wat begon als een mega goed idee, liep langzaam in de soep toen we vast kwamen te zitten in los zand, maar veranderde ook net zo snel weer in een van de beste kampeer weekendjes ooit.

Picnic with Loes and Harm

We reden op een vrijdagmiddag richting Issyk-kul, een groot meer niet ver van Bishkek. Op aanraden van reden we naar een kampeerplek. Dat dit een prachtige plek was mocht duidelijk zijn, maar dat het zand zo los was dat we er compleet inzakte waren ze even vergeten te vermelden. In een eerste poging los te komen brak de homokineet en zonder vierwielaandrijving waren we eigenlijk verloren, wilde het niet dat er twee jongens op ezels even kwamen kijken wat er aan de hand was. Wij hadden inmiddels al twee uur zitten graven en heel wat pogingen gedaan de auto uit het losse zand te krijgen en waren er redelijk klaar mee. Gelukkig had een van de jongens een Lada Niva en die zou hij wel even gaan halen. Na heel wat pogingen, het was inmiddels al donker, had hij de auto zeker zo’n 100 meter verplaatst, maar toen raakte zijn auto oververhit. Het was 22:00 en wij waren kapot, we hadden niet gegeten en waren moe van alle inspanning, we spraken af dat hij de volgende ochtend terug zou komen. Tot onze verbazing kwam hij iets later terug met een boer en zijn traktor. Nu was het goed te doen en na twee keer goed trekken had de tractor ons uit het zand, hij trok ons nog even de verharde weg op en om 23:00 waren we toen eindelijk helemaal uit het zand. We reden terug naar de hoofdweg, op zoek naar een slaapplek. Rond half 1 hadden we eindelijk een plekje gevonden en het droge stuk brood en het glas vodka smaakte heerlijk.

We got stuck really bad

Fortunately help came already that night

Geluk bij een ongeluk, de volgende ochtend werden we wakker op een prachtig stukje wereld aan het meer. De koeien graasde vredig om de tent heen en de vissers hadden hun auto naast die van ons geparkeerd. We besloten, omdat we er ook niet zeker van waren dat de homokineet kapot was, stel dat het iets groters was, hier te blijven. We hadden contact met wat andere overlanders, waarvan we wisten dat ze in de buurt waren en ‘s avonds kampeerden we met z’n allen. Het was koud, maar het was echt een mega gave ervaring. De volgende dag bleven we met zijn allen hangen en pas aan het einde van de middag reden we terug naar Bishkek. En ook al was ons kampeerweekendje niet helemaal verlopen zoals gepland, we hadden het geweldig naar ons zin gehad.

Fortunately we found a very nice spot

We got a nice fresh fish from some local fishermen

And we ended up with a real overlander nomad camp

De juiste woorden om het proces van onze Bukhanka te beschrijven hebben we nog niet gevonden. “Langzaam” is in ieder geval een van de kernwoorden, “slechte communicatie” past er ook zeker bij en “geduld” is in dit proces een schone zaak. Wij zijn klaar om de binnenkant van deze auto te gaan verbouwen en er een mooi minihuisje op wielen van te maken, maar zo lang de garage niet opschiet kunnen wij ook niet beginnen. Het is een proces van vallen en opstaan met ups en downs. Op het moment controleren we iedere dag twee keer met de garage wat er is gebeurd en wat het plan voor de volgende dag is. Met de term “Kyrgyz time”, waarin veelal niet veel wordt gedaan zijn we na bijna vier weken wachten helemaal klaar mee. De handen zijn op tafel geslagen en de mannen van de garage worden als kleine kinderen gecontroleerd, alleen maar omdat het helaas echt nodig blijkt te zijn.

Still work in progress

De tijd begint nu echt te dringen, want vanaf 15 mei hebben we geen Suzuki meer. Die is verkocht!! Alhoewel we er al helemaal op waren ingesteld om met twee auto’s naar Nederland te gaan rijden, zijn we super blij dat we dat nu niet hoeven te doen. Een enthousiast, Nederlands stel dat net aan hun reis is begonnen koopt onze trouwe vierwieler over. Een raar gevoel, maar wat gaaf dat we een ander reislustig koppel er blij mee kunnen maken. Deze auto is gemaakt om te reizen en gaat gewoon nog even heel veel gave, onbekende wegen rijden. Wij bekijken de situatie per dag en proberen positief te blijven, het ziet ernaar uit dat ons kinderachtige controleren begint te werken, maar eerst zien dan geloven. Fingers crossed en hopelijk duurt het niet meer te lang totdat we weer “on the road” zijn!