TAJIKISTAN PART 2 – OUR ADVENTURES ON THE PAMIR HIGHWAY PART 1

Er brandt licht in Afghanistan, er wonen mensen net als wij en toch lijkt het zo onbereikbaar. Onbereikbaar door verhalen op televisie en uit de krant. Een land vol onrust dat zo rustig lijkt. Al meer dan 300 kilometer rijden we terwijl het enige wat tussen ons en Afghanistan in ligt, een prachtig blauwe rivier is. Een rivier die al jaren, misschien al eeuwen de grens bepaalt, de rivier die bepaalt dat het leven aan de ene kant zwaar is, maar het leven aan de andere kant in dat andere land nog veel moeilijker is. Waren die mensen aan de andere kant van de rivier geboren dan had hun leven er misschien heel anders uitgezien. Want ook al brandt er licht aan de overkant en ziet het er extreem kalm uit, het is en blijft dat land, Afghanistan.

So close but still so far away

Wij zijn vertrokken, ons Pamir avontuur is begonnen en voor onze eerste nacht hebben we een prachtige slaapplek gevonden aan het Nurak meer. Beschut in de nu nog droge bedding van een van de zijtakken van dit enorme meer klappen we de tent uit. Niet ver van onze slaapplek vandaan staat een huisje of iets wat dienst doet als huis. Als we langsrijden en zwaaien wordt dit enthousiast beantwoord door een jongen van onze leeftijd. Niet veel later staat hij naast onze tent. Door middel van Google Translate komen Tom en de beste jongen tot een redelijk gesprek. Dan wijst hij naar een bootje en vraagt of we zin hebben om nog een stukje met hem te varen. Nu blijft dit Tadzjikistan, de motor zit nog wel op de boot, maar die doet het natuurlijk niet meer. Hij peddelt ons daarom een stukje weg naar een grotere boot en een soort van oude Sovjet barak die daarnaast in het water ligt. Vol trots laat hij dit alles zien en vertelt, nog steeds met behulp van Google Translate dat dit eigendom van hem en zijn familie is. Na de rondleiding peddelt hij ons weer rustig terug en nemen we afscheid van hem. We besluiten samen een vodkaatje te drinken en te proosten op de start van ons Pamir avontuur, dat geweldig begonnen is met het kleine boottochtje over het Nurak meer.

Nurak lake including a boat trip to some old floating Soviet Baracks

Na de vele indrukken van de afgelopen dagen hebben we vandaag geen zin om ver te rijden. Bovendien stonden we vanochtend op en was de wereld één grote bruine stofmassa. In eerste instantie dachten we nog dat het extreem mistig was, maar al snel kwamen we erachter dat er gewoon enorm veel stof in de lucht hing. We stonden dus rustig op en reden 165 kilometer tot aan een spot waar we besloten de rest van de dag en de komende nacht door te brengen. Zo nu en dan kwam er een herder voorbij, maar het leek niemand te interesseren dat er twee Nederlanders bivakkeerden op een heuveltje aan de rand van hun dorp. Tom knutselde aan de auto en Dani was natuurlijk druk met van alles en nog wat. Het was die nacht bijna warm te noemen in de tent, zo rond een graadje of 5. Helaas was de stofmassa de volgende dag niet verdwenen. Met weinig haast maakten we ons klaar voor de dag. Inmiddels hadden we toch wat interesse uit het dorp gewekt, broer en zus kwamen even kijken. In eerste instantie wat verlegen, maar niet veel later werd de tent bestudeerd, trokken ze de auto open en bekeken ze fascinerend alles wat wij meeslepen.

Our new made friends from the village down in the valley

Rond een uurtje of 10:00 vertrokken we eindelijk in de richting van Khorog. We reden zo’n 5 kilometer totdat we de eerste brug, de eerste grenspost tussen Tadzjikistan en Afghanistan bereikten. Wauhw, wat was dit raar. Een land waarvan je nooit denkt zelfs ook maar in de buurt te komen, een land met hartverscheurend oorlogsverhalen. Dat land was nu zo dichtbij dat we het bijna konden aanraken. Op sommige plekken was de rivier zo smal dat we naar de Afghanen konden zwaaien. Wat was het prachtig, de groene velden, de bloesem van de bomen en de bruine klei huisjes met de bergen op de achtergrond. Het zag er zo kalm uit en in veel opzichten leiden de mensen aan beide zijden van de rivier hetzelfde leven. Ze leven van de landbouw, van hun dieren, maar in Tadzjikistan, zeker in dit deel en zeker in de zomer komen er nog heel wat toeristen langs. En terwijl we zo verder rijden met rechts van ons Afghanistan kletsen we over de verschillen, over het leven van deze mensen en vragen we ons af wat er allemaal veranderd is in deze landen de afgelopen jaren.

Afghan villages at the other side of the river

We rijden die dag veel, ongeveer 300 kilometer tot aan de Bartang Valley. De route is prachtig en het weer is inmiddels omgeslagen, de stofmassa die in de lucht hing is dan ook verdwenen en de zon kwam zelfs af en toe door. Onderweg komen we door vele kleine dorpjes waar we al zwaaiend rustig doorheen rijden. We hebben een goede reden om in een ruk door te rijden naar de Bartang Valley en dat is het gelimiteerd aantal campingplaatsen die er onderweg zijn. De vallei waar we doorheen rijden is smal met aan de ene kant hoge bergen en aan de andere kant de rivier. Daarnaast zijn er veel militaire checkpoints en wordt het door deze beste mannen niet gewaardeerd wanneer er te dicht bij de rivier gekampeerd wordt. Vrij begrijpelijk natuurlijk. Daarom reden we naar de Bartang Valley en gelukkig vonden we daar een prachtig plekje om te kamperen aan een rivier.  

Tajikistan

Bartang valley

De volgende dag gingen we verder naar Khorog, bezochten het toeristenbureau waar ze extreem behulpzaam waren en vooral up-to-date met betrekking tot de staat van de wegen op de Pamir. Gelukkig waren er zover zij wisten geen extreme landslides die ons de weg zouden blokkeren en zouden we dus zonder omwegen in Osh kunnen komen. We gingen de volgende dag langs de bazaar en we reden naar een grensovergang met Afghanistan waar ze ons bij de customs afdeling van Tadzjikistan een officiële verlenging van de tijdelijke import papieren voor onze auto konden geven. Dit was allemaal extreem lastig voor de verveelde mannen bij deze grensovergang en de persoon in kwestie kon er pas einde van de dag of de volgende dag zijn. Zonder papiertje reden we dus verder en in het geval van een controle zouden we misschien iemand moeten omkopen, wat waarschijnlijk nog minder zou kosten dan het papiertje zelf. Daar deden we het voor, nog even tanken en we konden gaan.  

 

This wasn’t the fuel station in Khorog but this is the way to fill up your tank on the Pamirs

eer was opnieuw prachtig en dit was een goede reden om ook vandaag maar een klein stukje te rijden. Rond een uurtje of drie vonden we een prachtige kampeerplek. We keken uit over de bergen in Afghanistan en die van Tadzjikistan. We genoten van de warme zon, want we wisten dat zodra deze achter de bergen zou verdwijnen we het met de kou moesten doen. De besneeuwde bergen verraadde dat het best wel eens een heel erg koude nacht zou kunnen worden. Een koude nacht werd het zeker, maar gelukkig werden we beloont met een prachtige ochtend. Vanuit onze tent zagen we de zon achter de bergen uitkomen en pas toen we zeker wisten dat het niet meer TE koud zou zijn klommen we de tent uit. Na ons complete ochtendritueel, waarbij onszelf wassen een extreem snel proces is en ontbijten daarentegen erg langzaam gaat waren we klaar voor een nieuwe dag. Een nieuwe dag in Tadzjikistan en een nieuwe dag in Wakhan Valley. Benieuwd naar alles wat we vandaag zouden zien verlieten we enthousiast onze prachtige kampeerplek.