TAJIKISTAN PART 1 – MOUNTAINS WITH THEIR BEAUTIFUL LAKES AND FRIENDLY PEOPLE

Terwijl we net een relatief soepele grensovergang achter de rug hebben worden we begroet door Tadzjikistan. Niet door locals die onafgebroken langs de weg staan te zwaaien, zoals in Oezbekistan, maar door een wuivende president op imposante billboards. Overal waar we kijken komen we hem tegen, poserend tussen de tulpen, in de bergen, voor een officieel gebouw en met de nationale vlag. We zijn het er al snel over eens: als we deze man tegen komen op straat dan zullen we hem direct herkennen. Gelukkig heeft Tadzjikistan meer te bieden dan een foto’s van een wuivende president. Reacties van zowel andere reizigers als vrienden en familie thuis zijn vrijwel allemaal hetzelfde? Tzatziki? Tzadzikië? Tadzjikistan? Waar ligt dat? Wat is er te doen? Nog maar weinig mensen hebben van dit prachtige land gehoord en dat is zeker niet terecht. Wij zijn al snel onder de indruk, niet alleen van de bizar slechte rijstijl van de meeste weggebruikers, nee eerder van de prachtige natuur, de extreem hoge bergen en de vriendelijke mensen.

Dit soort uitzichten zijn geen uitzondering in Tadzjikistan

Om even een beeld te schetsen, Tadzjikistan grenst aan Oezbekistan, Kirgizië, China en Afghanistan. Tot 1991 maakte Tadzjikistan deel uit van de Sovjet-Unie. Het Tadzjieks is een variant van het Perzisch, dat ook de officiële taal van Iran en Afghanistan is. Het Tadzjieks werd tot 1928 in het Arabische alfabet geschreven, van 1928 tot aan 1940 in het Latijns en sinds 1940 wordt de taal met het cyrillische alfabet geschreven. Tadzjikistan is een zeer bergachtig land dat voor meer dan de helft op een hoogte ligt van 3000 meter ligt. Het oosten van het land ligt in de Pamir en dat is ook tevens het gedeelte van Tadzjikistan waar wij al tijden naar uitkijken om heen te gaan. Nu zijn we eindelijk in Tadzjikistan en duurt het niet lang meer totdat we de Pamir Highway gaan rijden.

Vaak vind je meer koeien op de weg dan andere automobilisten

Maar voordat we aan de Pamir konden beginnen moest er gewacht worden op onze nieuwe, tevens bestelde koelslang. Onze huidige koelslang hing inmiddels met tape aan elkaar er we waren ervan overtuigd dat die constructie niet lang zou houden op de grote hoogtes van de Pamir. We relaxten een aantal dagen in het Green House Hostel in Dushanbe, gingen naar de bazaar om nog even goed inkopen te doen en deelden onze dorm met Iraniërs die stuk voor stuk waren voorzien van een hoge dosis slaapapneu. Toen na een aantal dagen onze koelslang er nog niet was besloten we de extreem snurkende Iraniërs in te wisselen voor de rust en de natuur van de bergen ten noorden van Dushanbe.

De schitterende bergen in het noord oosten van Tadzjikistan

Zo reden we dus over de pas, door de sneeuw, naar Iskanderkul, een prachtig bergmeer waar zelfs de president een huis heeft laten bouwen. Doordat de president er naar horen zeggen nooit is, kun je dus doen en laten wat je wil, zo ook wildkamperen. Aan het einde van de middag vonden we een prachtig plekje en op een paar verdwaalde Tadzjieken na, die alle overigens uiterst vriendelijk waren, kwamen we niemand tegen. We genoten van de uitzichten over dit immense, blauwe meer en van de rust. Bewust van de kou die ging komen die nacht, het meer ligt op 2000 meter hoogte, troffen we de nodige voorbereidingen. We hadden inmiddels inkopen gedaan als voorbereiding op de Pamir en nu konden we alles mooi uitproberen. We vulden onze kruiken met heet water en trokken onze Tadzjiekse sloffen aan, wij waren er klaar voor.


Het Iskandurkul meer

Kleine noodreparatie aan de koelslang

Echt koud, onze grenzen hebben we inmiddels ook wel verlegd, werd het niet. Het was rond het vriespunt en dit was, zeker door middel van onze uiterst praktische aankopen, prima te doen. Na een idyllisch ontbijtje aan het meer besloten we dat het tijd was om verder te rijden. We wilden graag nog naar de Haft-Kul, de zeven meren, maar morgen zou de koelslang in Dushanbe zijn en die wilden we dan ook ophalen. De zeven meren lagen op nog 175 kilometer rijden en al is dit op vele plekken op de wereld geen enkel probleem om dit tussen de twee á drie uur te rijden, in Tadzjikistan gaat dit niet lukken. We bereikten na echt een prachtige route te hebben gereden, om drie uur ’s middags het derde meer. Dit zou onze slaapplek worden voor de nacht, maar doordat we morgen niet veel tijd meer zouden hebben besloten we door te rijden naar het hoogste meer, het zevende meer.






Dani presenteert u de 7 meren 😉

Onderweg kwamen we door kleine, van de bewoonde wereld afgesloten dorpen. Mensen waren zo vriendelijk en iedereen zwaaide enthousiast zodra we langs reden. Natuurlijk stopten we bij ieder meer om een foto te maken en we konden ook eindelijk weer met onze drone vliegen. In Oezbekistan is het verboden om een drone mee het land in te nemen, dus zat deze goed verstopt onder in de auto de afgelopen weken. In het laatste dorpje net na het zesde meer vroegen we voor de zekerheid of we het zevende meer wel met de auto konden bereiken, de wegen werden namelijk steeds steiler en smaller. Volgens deze enthousiaste herders was dit absoluut geen probleem. Dit was het ook niet, de Suzuki inclusief afgeplakte koelslang hield zich prima.



Rond half zeven waren we eindelijk terug bij het derde meer, onze slaapplek. Al snel werd duidelijk dat we onze slaapplek tot dan toe nog met anderen deelden. Er zat namelijk een groep Tadzjiekse mannen te picknicken. Het eten was zover we konden zien al lang op, maar de vodka vloeide nog rijkelijk. Al snel kwamen ze op ons af en begonnen met handgebaren in het Russisch allerlei vragen te stellen. Wij lieten ze de tent zien, ze bekeken de auto, we maakten selfies en ze zongen nog een liedje voor ons. Voordat ze weg gingen kwamen ze ons nog vier broden brengen en allerlei kruiden die ze over hadden van hun picknick. Toen moest de auto worden gestart en hoewel we al rijkelijk met ze hadden gelachen was dit voor ons wel het toppunt. Eentje achter het stuur en de rest duwen. Na zo’n 100 meter startte de auto en al lachend en gierend reden ze weg. Meet the locals, het was weer een geweldige ervaring.

Op onze slaapplek bij meer drie vonden we een handje vol nieuwe vrienden

De volgende dag reden we rustig naar Dushanbe, naar de auto garage. We genoten nog van de prachtige uitzichten en van het warme weer. Ook al is het hier, net als in Nederland pas lente, we werden voor één dagje getrakteerd op temperaturen van boven de 25 graden. De koelslang was er, we kochten nog een heerlijk softijsje of zoals wij ze ook wel noemen Sovjet ijsje vanwege de stijl van de ijsmachines en dan was het nu tijd voor de start van ons Pamir avontuur. Al hadden we nog aardig wat kilometers te gaan tot aan Khorog en verschillen de meningen over waar het startpunt aan deze kant van de Pamir highway is, wij vonden dat we waren begonnen. We hadden de koelslang, de auto was bevoorraad, we vertrokken uit Dushanbe en we waren er dus meer dan klaar voor. Nieuwe avonturen!!

Fan mountains, Drone