UZBEKISTAN PART 1 – WELCOME TO UZBEKISTAN

Met wilde handgebaren maakte onze buurman voor het stoplicht ons duidelijk dat we ons raam open moesten doen, we keken elkaar aan, was er iets mis met de auto? “Where you from?”, “Gollandiya”, antwoordde wij. Een van de weinige woorden die we in het Russisch kennen, maar dit woord levert iedere keer weer enthousiaste reacties en een stormvloed van Nederlandse (oud)voetballers op. Zo ook dit keer: “welcome to Uzbekistan” riep de beste man nog voordat het stoplicht op groen sprong en weg was hij. Gelukkig hielden de enthousiaste begroetingen niet op en terwijl we van Tashkent de Fergana Valley in reden begonnen we ons bijna belangrijk en bekend te voelen. Overal zwaaiden mensen, reageerden ze enthousiast en nieuwsgierig op ons als toeristen en werden we vol overgave geholpen.

Khazrati Imam moskee in Tashkent

Oezbekistan, wauhw wat ben je mooi! We zijn echt compleet onder de indruk van de vriendelijkheid en ook de toegankelijkheid van de mensen hier. We waren pas een paar dagen onderweg en hadden de highlights van dit land nog niet eens bezocht, maar wat is het geweldig. De meeste artikelen die we hadden gelezen over Oezbekistan voorspelde niets veel goeds voor de grensovergang, de verkeerscontroles en ook zouden ons veel problemen te wachten staan met het verkrijgen van geld en benzine. Langzaam komen we erachter dat er ontzettend veel zaken aan het veranderen zijn in dit jonge land sinds de komst van de nieuwe president eind 2016. De grensovergang was zeker een spektakel te noemen, maar niet omdat het voor ons lastig was het land in te komen. Nee, de grens tussen Kazachstan en Oezbekistan is vooral druk met lokale handelaren. Er worden allerlei spullen heen en weer gesleept en dit keer waren waarschijnlijk de koelkasten in de aanbieding waren want loopjongens om deze de grens over te dragen waren bijna niet aan te slepen. Je kunt je dus voorstellen dat dit vrij interessante beelden oplevert. Wij waren in ieder geval snel en zonder complicaties de grens over. Hier begon ons nieuwe roadtrip avontuur, met als eerste stop Tashkent.

Dagje op pad door Tashkent met onze gids Mir

Tashkent valt qua eeuwenoude architectuur een beetje in het niets bij steden als Samarkand, Bukhara en Khiva. Toch vonden wij het leuk om hier een dag rond te dwalen. De stad is groot en heeft veel te bieden. Een oud gedeelte met een van de grootste bazaars in Centraal Azië, prachtige moskeeën en madrassa’s en ook een nieuw gedeelte met veel te grote, overdreven shiny gebouwen die ons weer deden denken aan ons bezoek in Ashgabat, de hoofdstad van Turkmenistan. We hadden op internet een gids gevonden die ons langs alle hoogtepunten van de stad leidde. Hoewel we van te voren niet overtuigd waren of we deze gids nodig hadden, kwamen we er al snel achter dat het een goede beslissing was. Mir, onze gids nam ons mee door het nieuwe gedeelte langs de immense gebouwen om ons vervolgens een compleet andere wereld mee in te nemen met prachtige, oude moskeeën en een chaotische bazaar. We leerden een hoop over Oezbekistan, over de geschiedenis, de cultuur, de religie en de gewoontes van de mensen. Het was een fantastische inleiding van een heerlijk land.

De grootste bazaar van Tashkent

Ons visum voor Oezbekistan hadden we aangevraagd in Almaty en daar aangekomen bleken we niet de enige die van Almaty naar Oezbekistan wilden reizen. Buiten een grote groep locals waren daar ook Nina en Taylor, een Amerikaans stel dat al enige tijd in Thailand woonachtig is. We raakten aan de praat en bleken op dezelfde dagen in Tashkent the zitten. Reden dus om met z’n allen wat te eten en te drinken. Nina en Taylor hadden nog twee andere vriendinnen in Tashkent waarmee ze door Uzbekistan zouden gaan reizen en met z’n allen hadden we echt een hele gezellige avond. Onze tweede dag in Tashkent regende het onafgebroken hard en hebben we onze tijd besteed aan het plannen van onze route. We hadden van Mir een grote kaart gekregen en langzaam aan de hand van deze immens grote kaart en een  ouderwetse viltstift tekende zich een route af langs alle highlights die we graag wilden bezoeken.



Bezoekje aan de zijdefabriek in de Fergana Valley

Zo ook de Fergana Valley, wat een prachtig stukje Oezbekistan en nee, dan hebben we het niet over de natuur. De Fergana Valley is voor ons uniek vanwege de extreem hartelijke mensen, de sfeer die er hangt is buitengewoon goed en er komen weinig tot geen individuele toeristen. Dit laatste maakte ons, zoals wel vaker voorkomt, de attractie van de bazaar toen we die bezochten. Iedereen begroette ons enthousiast en we werden bestookt met vragen. Waar komen jullie vandaan? ZIjn jullie getrouwd? Hebben jullie kinderen? Is het leuk in Oezbekistan? Achtereenvolgens antwoorden wij “Gollandiya, ja, nee eerst reizen dan misschien kinderen en ja Oezbekistan is fantastisch en jullie zijn allemaal geweldig.” Nu zullen een paar mensen die ons goed kennen zich afvragen getrouwd? Nee dat zijn we niet, maar soms moet je zaken niet gecompliceerder maken dan nodig. Want ook Oezbekistan is een islamitisch land, een leugentje om bestwil is in dit geval dan net even wat handiger. Dus nee ouders jullie hebben nog niets gemist! Anyway, we genoten van de aandacht en de gezelligheid en vermaakten ons verder met het bezoeken van een eeuwenoude zijdefabriek, markten, steden en dorpen. Helaas was de Fergana Valley niet alleen grote pret, Er bleek iets niet goed te zijn met de auto en Tom kwam er al snel achter dat onze stabilisator kapot was, helaas bleef het hier niet bij. Enkele momenten later bleek ook dat de aandrijfashoes vervangen moest worden. Dit werd allemaal nog vrij lastig om binnen afzienbare tijd op te gaan lossen, Oezbekistan is namelijk het land van Chevrolet en 90% van de auto’s die hier rijden zijn van dit merk. Zo dus ook 90% van de reserve onderdelen. Met tape om de aandrijfashoes, we kunnen jullie inmiddels uit ervaring vertellen dat dit vrij zinloos is, en zonder stabilisatorstang reden we terug naar Tashkent, op zoek naar een garage!

Soms ben je je eigen monteur als er niets of niemand in de buurt is

Met een gelaste stabilisatorstang (reserveonderdelen waren er niet) en getapete aandrijfashoezen (ook deze hadden ze niet), gingen we verder naar een stukje Oezbekistan dat voor velen onbekend is: de Nurata mountains. Om het echte leven in een van de kleine bergdorpen te ervaren verbleven we in een homestay, bij Raxmat en zijn familie. We werden volgestopt met thee, zoetigheden, plov en nog veel meer en gingen samen met Raxmat de bergen in voor een stevige hike. Van de ene familie werden we naar de andere doorgestuurd en zo zaten we de volgende avond bij Ruslan en zijn familie thuis, waar we ook weer een nacht verbleven. Opnieuw werden we volgestopt met eten en genoten we van de lokale gezelligheid. Ruslan sprak goed Engels en was erg gemotiveerd om toeristen, voornamelijk backpackers, een onvergetelijke tijd te bezorgen in zijn homestay en omgeving. Wij vertelden Ruslan dat er één ding was wat erg hoog op onze zogenaamde “bucketlist” stond van dingen die we wilden doen en zien in Oezbekistan. Wij hadden het in ons hoofd gehaald om een Kupkari wedstrijd bij te wonen. Ruslan zou ons helpen.

Home stay met Raxmat, Nurata Mountains



Hiking Nurata Mountains

Kupkari, ook wel Ulak of Buzkashi genoemd in Oezbekistan, is een traditionele sport uit Centraal Azië, waarbij ruiters een dood schaap (of geit) naar een goal brengen. Er is één goal en zoals wij begrepen zijn er twee teams die tegen elkaar strijden om de titel. Zoals Ruslan ons had beloofd zou hij ons helpen, de volgende ochtend kwam hij vol enthousiasme naar ons toe. Hij had net gehoord dat er dezelfde dag nog, in de woestijn, op ongeveer 45 minuten rijden vanaf zijn homestay, een Kupkari wedstrijd zou plaatsvinden. Wat een geluk! Daar gingen we dan, geen idee wat we moesten verwachten, het enige wat we wisten was dat het zonder twijfel een interessante ervaring zou worden.

Homestay Nurata met Ruslan en familie

Lekker oudewetse benzine pomp, ondanks dat de Suzuki niet echt van deze octaan 80 benzine hield heeft hij het goed volgehouden

En of het interessant was! Toen onze navigatie aangaf dat we er bijna waren zagen we nog geen enkel spoor van iets wat op Kupkari leek, we zagen helemaal niets. Er was niets behalve een grote woestijnvlakte. Daarna duurde het niet lang voordat de eerste auto’s aan de horizon zichtbaar werden en niet veel later een mensenmassa en heel wat paarden met hun ruiters. Dit kon natuurlijk niet missen, daar moest het zijn. Wat een spektakel, het was al begonnen en het was een grote chaos. De eerste paar minuten dat we richting de menigte liepen waren wij natuurlijk het spektakel voor hen. Twee toeristen in the middle of nowhere en dan ook nog eens een vrouw erbij, want Kupkari is simpelweg gezegd enorm lomp en is typisch een mannending, maar al snel waren de blikken alweer op het spel gericht. Het weer was inmiddels enorm omgeslagen en er was een grote zandstorm ontstaan, ondanks dat hebben we zeker meer dan een uur staan kijken. Er waren minstens 50 paarden met hun ruiters op het veld en met zn allen vochten ze om dat ene dode schaap.





Kupkari

Voor ons als Nederlanders, als westerlingen was het even wennen dat dode schaap en het gevecht erom, maar dit is het toppunt van cultuur, de ultieme lokale ervaring. Dit spel is sensatie, adrenaline en misschien ook een ontsnapping aan het alledaagse leven voor deze mannen. Het is spannend, ze zijn strijdlustig en net als in een voetbalstadion worden de spelers aangemoedigd om beter te presteren. Het was een geweldige ervaring die we nooit hadden willen missen.

Klik hier voor meer foto’s.