PHILIPPINES PART 4 – THE ULTIMATE ADVENTURE

Langzaam krijgen we het gevoel dat we in de Filipijnen net even extra ons best moeten doen om te mogen genieten. Iedere keer opnieuw moesten we door de zure appel heen bijten om daarna iets moois te ervaren. Ze maken het ons in ieder geval niet makkelijk hier! Onze reis in de Filipijnen begon natuurlijk in de prachtige rijstvelden van Banaue en Batad, maar om hier te komen moesten we een helse busrit doorstaan. Daarna gingen we naar Bohol, maar in verband met de typhoon konden we pas een dag later gaan. Vanuit Bohol gingen we via Cebu naar Puerto Princesa en vanuit daar door naar Port Barton. Dat laatste deel ging gepaard met een reis van zeven uur, die eigenlijk maar drie uur had hoeven duren, tevens was onze vlucht tussen Cebu en Puerto Princesa twee uur vertraagd. De reis naar El Nido was ook weer een helse busrit en nu we drie dagen op expeditie zouden gaan was er zoveel overlast van de tyfoon dat we pas een dag later konden vertrekken. Gelukkig wisten we, toen we op de boot stapten voor een driedaagse, paradijselijke trip, nog niet wat voor verrassingen onze volgende bestemming nog voor ons in petto had. Tot nu toe waren de tegenslagen die we hadden gehad nog te overzien en had het ons nog geen geld gekost. Ook namen deze tegenslagen niet weg dat naarmate we op bestemming waren alles prachtig was, maar op een of andere manier wilde het gewoon allemaal niet vlekkeloos verlopen.

One of the many typhoons we faced in the Philippines

Eindelijk was het dan zover, de tour waar we onze hele reis in de Filipijnen naar uit hadden gekeken ging eindelijk beginnen. De extra dag vertraging die we hadden ondervonden door het slechte weer maakten dat we stonden te springen om eindelijk op die boot te stappen. Samen met ongeveer 23 anderen verzamelden we op vier januari in het centrum van El Nido van waaruit we zouden vertrekken op een expeditie van drie dagen en twee nachten. Alles duurde, zoals overal in de Filipijnen, langer dan gepland. Gelukkig hadden we een engelengeduld, want het enige wat telde was dat we vandaag zouden vertrekken. Dat engelengeduld bleken we later nog nodig te hebben. Rond 11:30 was het dan eindelijk zover, er was in de tussentijd nog een motor gemaakt en toestemming gegeven vanuit de coastguard om te vertrekken. Alles leek enigszins rommelig te gaan en op een of andere manier krijg je hier vaak het gevoel dat ze veel dingen voor het eerst in hun leven doen. Meestal hebben ze dan al een aantal jaar ervaring in de dingen die ze doen. Maar goed, we vertrokken, er hing een ontzettend gezellige sfeer en iedereen had zin in de komende drie dagen. De eerste biertjes werden al gedronken en ook al was het weer niet zo mooi en hadden we onderweg zelfs nog te maken met een flinke regenbui, we wisten het allemaal, dit zou een onvergetelijke trip worden.

After everything was on board and a few hours of waiting it was finally time to go

Dat meteen de eerste avond een legendarisch verhaal op zou leveren had niemand aan zien komen. We genoten eigenlijk de hele dag op de boot en stopten een keer om te zwemmen en te genieten van een heerlijke lunch. Verder was het belangrijk dat we de eerste dag wat verder zouden varen, zodat we de tweede en de derde dag meer plekken konden bezoeken. Helaas zat het weer niet mee, er waren hoge golven. Ook kreeg de tweede boot nog problemen met de motor, de vertraging liep daardoor hoog op. Terwijl het langzaam donker werd begonnen we ons af te vragen of we er al bijna waren. Nog anderhalf uur, dit was tot vier keer toe het antwoord. Niemand was duidelijk over wat er aan de hand was en sommige momenten leken we niet eens te varen. Toegegeven we zaten ondertussen op het dek van de boot te genieten van een van de meest prachtige sterrenhemel die we ooit hebben gezien, we hadden tot dan toe nog niets te klagen. We zagen vallende sterren, dronken nog wat biertjes en lachten samen over het feit dat deze situatie ongelooflijk was. Maar ook over het feit dat het eigenlijk heel bijzonder was om zo in het donker op een boot te zitten.

In the morning we could finally enjoy the beauty of the place where we stayed the first night

Helaas werd het rond een uurtje of acht toch echt wel koud. Zodra we aan land zouden zijn zou de kou weg zijn, maar de wind en onze natte zwemkleren hielpen niet echt mee en zorgden ervoor dat we er langzaam klaar mee waren. We kregen warme koffie en er werd ons verzekerd dat het nu echt niet lang meer zou duren. Langzaam begrepen we ook wat er aan de hand was. Het was donker en de enige lichten die de bemanning had waren zaklampen. Ze wisten gelukkig waar we heen voeren, maar ze waren zich er ook van bewust dat we daarvoor rakelings langs een “pearl farm” moesten. Het belangrijkste was dat de netten van deze parelvissers niet werden geraakt. Achteraf bleek nog niet lang geleden iemand te zijn doodgeschoten door een van de vissers omdat hij met zijn boot in de netten was gevaren. Goed dat we dit niet wisten op dat moment. Rond negen uur kwamen we dan eindelijk aan op onze bestemming. Wat een verademing. Met kano’s werden we één voor één samen met onze spullen naar de kant gebracht. En toen waren we er eindelijk, we konden er niet veel van zien, maar op een of andere manier wisten we dat we in een paradijs waren beland.

Breakfast wasn’t bad either

De ontevredenheid over de vertraging was snel verdwenen toen we zagen in wat voor schattige hutjes we sliepen. Ook was er terwijl we nog op de boot zaten weer een fantastische maaltijd voor ons voorbereid. Naast het lekkere eten kwamen ook de flessen rum tevoorschijn. We mengden de rum met cola en de stemming werd gelukkig weer ontzettend gezellig. We fantaseerden over hoe de omgeving er de volgende dag uit zou zien en kletsten tot we allemaal zo moe waren dat we naar onze hutjes vertrokken. Het was een lange en bijzondere dag geweest en zoals de sterrenhemel voorspelde zou het zeker qua weer alleen nog maar beter worden.

Visit to a local village at one of the many islands of the Philippines

The two boats we went with

Met het weer, de gezelligheid, de overdosis aan paradijselijke stranden en het heerlijke eten kwam het zeker goed de twee volgende dagen. Langzaam leerden we iedereen beter kennen en de sfeer was extreem ontspannen. Helaas waren er een aantal mensen die last hadden van of zeeziek of het eten of misschien wel van een zonnesteek. Er was in ieder geval een groepje wat zich niet topfit voelden en regelmatig hing er iemand boven zee om zijn of haar maaginhoud te legen. Het is te hopen dat ook zij kunnen terugkijken op een prachtig avontuur, want dat was het voor ons zeker. De tweede avond maakte dat we de vertraging van de eerste dag compleet vergaten. De zon ging onder en we kwamen aan op voor ons weer een nieuw stukje paradijs op aarde. En terwijl wij met z’n allen genoten van een prachtig kleurenspel in de lucht werden onze tentjes opgezet. We hadden die avond nog een heerlijke avond waarbij we opnieuw genoten van de lokale rum. Bij het kampvuur werd gekletst over van alles en nog wat en zo kwam ook deze fantastische dag ten einde.

Sunset at our second destination

Sunrise next morning

The food we had was really amazing

Na drie dagen zwemmen, snorkelen, lekker eten en omgeven te zijn met leuke mensen, was het nu tijd om afscheid van elkaar te nemen. Wat een prachtige trip hadden we gehad en extreem moe van alle nieuwe dingen die we hadden gezien en gedaan in de afgelopen drie dagen, vielen we die avond als een blok in slaap. Helaas hadden we de volgende dag met nieuwe problemen te dealen. We kwamen erachter dat onze ferry was “gerescheduled” naar een dag later. Dit betekende dat we onze vlucht van Manilla naar Vietnam zouden missen. Na een ochtendje geregel, een ritje naar het vliegveld en de office van de ferry, bleek dat het de goedkoopste optie was om onze vlucht naar Vietnam om te boeken naar een dag later. En zo kwam het dat we ook het laatste deel van onze reis in de Filipijnen niet geheel zonder problemen konden afsluiten.

What a good time we had with these guys

Ondanks alle omboekingen, vertragingen en helse ritten zijn we ons er iedere dag van bewust dat we absoluut geen reden hebben om te klagen. We leven nog steeds onze droom en de realiteit is prachtig. Wat hebben we ook weer van de Filipijnen genoten, van de nieuwe vriendschappen die we hebben gesloten en de onvergetelijke ervaringen die we hebben opgedaan. Het is inmiddels tijd om door te gaan naar Vietnam en hoe erg we de prachtige stranden van de Filipijnen ook zullen missen, wat hebben we weer zin om een nieuw land te gaan ontdekken.