PHILIPPINES PART 3 – RAINSHOWERS IN PARADISE

Welcome to paradise. Port Barton, het duurde voor even voordat we het gevoel kregen dat we waren aangekomen in een van de “hidden gems” van de Filipijnen. Maar toen we onze kano de volgende dag aanmeerden op een van de mooiste en relaxte stranden die we ooit hadden gezien begonnen we het te begrijpen. Het wauhw gevoel werd alleen maar sterker toen we een gevonden kokosnoot open sneden en daaruit dronken. Het kristalheldere blauwe water, de torenhoge smalle palmbomen en het witte zand. Tel daarbij op dat er in de wijde omgeving geen mens te bekennen was. En je waant jezelf in paradise! Het ultieme paradijs, we weten niet hoe vaak we ons kunnen veroorloven dit nog te herhalen, maar wat was dit geweldig!! Het gevoel van vrijheid overheerste en er was niets of niemand in de buurt om dat moment van ons af te nemen.

Little paradise near Port Barton

“Filipino time” niet perse iets waar wij tijdens onze reis mee te maken wilden hebben. Helaas kun je hier niet omheen wanneer je in de Filipijnen reist. Vanuit Puerto Princesa zouden we om 09:00 een busje pakken naar Port Barton. Om ongeveer 10:00 werden we uiteindelijk opgehaald waarna er nog een gigantische lange tocht door de stad volgden die eindigde op het busstation. Op het busstation vonden ze dat ons busje nog niet echt vol zat en er nog plek genoeg was om nog zo’n twintig dozen en enkele personen in te laden. Op internet staat beschreven dat het reizen met een klein busje de meest comfortabele manier is om Port Barton te bereiken. Nou wij kunnen je inmiddels verzekeren dat dit absoluut niet comfortabel is. Dani, zat zo tussen Tom en de deur ingeklemd dat het voor haar alle hands aan dek was zodra de deur werd geopend anders zou ze geheid een verdieping lager liggen. Daarbij zat Tom zo krap dat hij zijn arm romantisch om Dani heen moest slaan om nog enigszins te kunnen zitten. Wij kunnen jullie verzekeren dat dit romantische gebaar na enkele uren bekneld te hebben gezeten niet heel romantisch meer is. Daar zaten we dus semi-romantisch in een veel te volgepropt busje op weg naar Port Barton. Over een rit die drie uur zou duren zonder vertraging deden wij nu inclusief wachten iets meer dan zeven uur. Het was naast het lange wachten en eeuwig rondrijden in de stad, vooral tegen het einde een heftige rit. De laatste drie kwartier gingen over een onverharde, modder weg die moeilijk begaanbaar was door de heftige regenval van de laatste dagen. Compleet door elkaar geschud kwamen we aan op onze bestemming, waar we met onze voeten in het zand en onder het genot van een welverdiend biertje naar een prachtige zonsondergang keken. Deze rit was het waard geweest.

On the roof there is plenty of space anyway

Sunset at Port Barton

Voor wie ons al een tijdje volgt weet misschien nog dat we enthousiast schreven over onze ontmoeting met een Nederlands stel dat sinds anderhalf jaar in Tokyo woont. Via een vriendin van een vriendin van Dani kwamen we in contact met elkaar en in Tokyo hadden we het zo gezellig met elkaar dat we besloten samen oud&nieuw te vieren op de Filipijnen. Coco en Jirka kwamen een paar dagen voor oud&nieuw naar de Filipijnen gevlogen. In Port Barton hadden we afgesproken en na een vergelijkbare terror rit kwamen ook zij een paar uur later dan ons aan op bestemming. We genoten met z’n allen van de heerlijke sfeer die dit eiland te bieden heeft en kletsten eeuwig uit over wat er de afgelopen maand allemaal gebeurd was. We maakten plannen voor de komende dagen en besloten voor de volgende dag kano’s te huren. Zo gebeurde het dat we met z’n vieren terecht kwamen in het paradijs zoals eerder al beschreven. Als twee kleine kinderen waren Jirka en Tom de helft van de dag bezig om kokosnoten uit de bomen te krijgen met wisselend succes. We dronken niet alleen uit de kokosnoten, maar aten er ook van. We hadden een onbeschrijfelijk heerlijke dag op de verlaten stranden en terwijl de zon rustig onder ging kanoden we terug richting Port Barton. De dag kwam langzaam tot een einde, de lucht kleurde geel en onze huid was zout. Het was een dag geweest om niet meer te vergeten.

We found ourselves heaven on earth

Met onze gedachten nog in het paradijs van de dag ervoor konden we de extreem vertraagde en helse rit naar El Nido iets beter verdragen. Tom en ik zaten dit keer gelukkig iets ruimer dan onze laatste busrit. Waarbij we de weg naar Port Barton vooral last hadden van het feit dat het busje veel te vol was gestopt, had dit keer een medepassagier het erg zwaar. Deze passagier kon nog net op tijd zijn hoofd uit het raampje steken om zijn complete maaginhoud op straat en natuurlijk tegen het busje aan te gooien. Gelukkig hadden we een zeer begaafd chauffeur en ongeveer vier uur later waren we op bestemming. Eindelijk waren we in El Nido, hier zouden we oud&nieuw gaan vieren, dit is de plek waar we 2018 inluiden!

El Nido, in vele opzichten een ontwikkeld dorp. In het dorp vind je vele hippe restaurants en goede pizzeria’s, het was het eerste dorp dat wij in de Filipijnen tegen kwamen waar we een fatsoenlijke fles, niet een met een inhoud van niet groter dan 100ml, zonnebrand tegen een acceptabele prijs konden kopen. Daarnaast hebben hordes toeristen en backpackers hun weg gevonden naar deze plek. maar toch zijn er ook nog genoeg tekenen dat de tijd hier lang heeft stil gestaan. Want tegenover al het bovengenoemde zijn er maar twee pinautomaten in heel het dorp en deze doen het vaker niet dan wel, water wordt zeker na heftige regenbuien nog uit de put gehaald en internet is super schaars en traag. By far, de slechtste internetverbinding tijdens onze reis. En als kers op de taart kunnen de regelmatige stroomstoringen er ook nog wel bij. Maar vanuit El Nido zijn de mogelijkheden qua dagtrips naar kleine paradijselijke bestemmingen oneindig.  Ons plan was dan ook om de komende dagen veel van de omgeving te gaan zien. Helaas liep dit even iets anders, er was namelijk een tweede tyfoon onderweg richting de Filipijnen. Dit ging uiteraard wederom gepaard met slecht weer! Gelukkig mochten we voordat dit slechte weer ons bereikten toch ook anderhalve dag van prachtig weer genieten.

Nacpan beach

We bezochten het prachtig uitgestrekte Nacpan beach op oudjaarsdag. De zon scheen en de golven waren hoog, we genoten enorm. Als twee kleine kinderen speelden we met en deinden we mee met de golven. Denkend aan de lange nacht die op ons stond te wachten, vertrokken we rond een uur of vijf van het strand. Via een prachtige route reden we terug naar El Nido en terwijl ik, Dani, achterop bij Tom op de scooter zat had ik een klein momentje om toch even stil te staan bij 2017. Vanavond zou een groot feest worden en dit was dus even een uitgelezen kans om even terug te denken aan de prachtige avonturen die we afgelopen jaar hebben meegemaakt. Terwijl de zon rechts van ons langzaam onderging en de lucht oranje kleurde, kwamen donkere onheilspellende wolken vanaf de andere kan ons tegemoet. Het duurde dan ook niet lang voor de eerste regen ons bereikten. Het contrast kon niet groter met aan de ene kant een zonsondergang en aan de andere kant hels donkere wolken, maar de regendruppels voelde heerlijk. Met een gelukzalig gevoel dacht ik terug aan velen bijzondere momenten, maar voelde ook de zin in de avond, zin in de komende dagen en de nog te komen avonturen. En terwijl er weer naar ons getoeterd en gezwaaid werd besefte ik me ook hoeveel mooie mensen we al hebben mogen ontmoeten en aan de nieuwe vriendschappen die we hebben gesloten. We leven onze droom en in het echt is die nog veel mooier! 2018, wij zijn er klaar voor, klaar om nog meer dromen waar te maken.

Sunset las Cabañas near El Nido

Sunset Corong Corong beach near El Nido

Oud&nieuw was heerlijk, anders, bijzonder maar bovenal extreem gezellig. Terwijl we met onze biertjes over straat slenterden tussen de mensen en de muziek door, besloten we om half twaalf toch nog maar even snel vuurwerk te kopen. In El Nido kan dit, dus waarom niet. We liepen naar de vuurwerkmarkt in het dorp als twee musketiers bestormde Tom en Jirka de markt opzoek naar de beste koopjes. Gewapend met een biertje in hun hand hadden ze beiden nog een hand vrij om the onderhandelen. Na heel wat heen en weer gesteggel over prijzen kwamen beide heren glunderend terug met een broodzak. Blij als een kind waren ze met hun aankopen. We kochten daarna nog wat nieuwe biertjes en verplaatsten ons naar het strand, waar het inmiddels gezellig druk was. Het werd twaalf uur, de stemming was goed en we staken ons vuurwerk af. Het bleek een goede koop te zijn geweest, het was prachtig. Uiteindelijk verplaatsten we ons naar een club waar we tot een uurtje of vijf door hebben gefeest, gedronken en gedanst. Totaal vermoeid, we zijn inmiddels ook niet meer de jongste, maar zeer tevreden over het heerlijke feestje vielen we in slaap.


New year’s eve was good fun and check the bag with firework

Helaas werd vanaf dit moment het weer alleen maar slechter. Dat we nieuwjaarsdag niet top fit zouden zijn en dus niet veel zouden ondernemen dat hadden we wel ingecalculeerd, maar het was niet de bedoeling dat we twee en drie januari ook niets konden doen. Maar het weer zat eenvoudig weg niet mee en op drie januari werd onze driedaagse tour naar Coron uitgesteld. Net voordat we opstonden op vier januari hoorden we nog een flinke regenbui. De hoop dat we die dag zouden vertrekken werd ook steeds minder. En met ons laatste beetje hoop, omdat het inmiddels droog was, liepen we naar het meeting point. Daar kregen we het bevrijdende woord te horen dat onze tour vandaag zou vertrekken! Na een wat stroef begin van de tour verlieten we om half twaalf dan eindelijk de haven. Op naar weer een nieuw avontuur.