PHILIPPINES PART 2 – IT’S MORE FUN IN THE PHILIPPINES

Bohol wat ben je prachtig, het kostte enigszins moeite je te bereiken, maar wat waren we blij toen we er eenmaal waren. Wat een verademing was het om vanuit de steden eindelijk aan te komen op dit relaxte eiland. Prachtige natuur en heerlijke stranden zorgden ervoor dat we ons fantastisch hebben vermaakt. Zere billen hebben we door het oneindig aantal kilometers dat we hebben afgelegd op de scooter, maar dat mag de pret niet drukken, wat hebben we mooie dingen gezien. Een groenere natuur dan hier kun je je niet voorstellen, de mensen zijn ontzettend vriendelijk en de sfeer is uitermate ontspannen. Dit was het paradijs waar we al een tijdje naar hadden uitgekeken. De moeilijke start van ons bezoek aan dit eiland maakte dat we er extra van genoten toen we uiteindelijk ons handdoekje neer konden leggen op een van de prachtig witte stranden.

Rice fields at Bohol

Onze laatste dag in Manilla besloten we het weerbericht voor Bohol te checken en dat hadden we beter niet kunnen doen. Wat we daar zagen hadden we nooit verwacht. Geen seconde hadden we erover nagedacht dat het wel eens slecht weer zou kunnen zijn in de Filipijnen. Helaas stond het daar toch echt, voor de hele week werden regenbuien voorspeld soms zelfs met een onweerstekentje door het wolkje heen, maar een zonnetje zagen we niet één keer staan. We probeerden positief te blijven en bleven maar tegen elkaar zeggen “het is een eiland, het weer kan daar zo omslaan”. Helaas was dit niet het geval en bij ons hostel kwamen we erachter waarom de vooruitzichten zo slecht waren. In de komende dagern zou er een typhoon de Filipijnen passeren. Wij hadden het slechte weer niet verwacht, maar dat een typhoon tot de mogelijkheden behoorde hadden we echt niet kunnen bedenken. Achteraf misschien vrij naïef, gemiddeld hebben de Filipijnen jaarlijks met twintig typhoons te maken. Van horen en zeggen begrepen we dat verschillende boten al waren geannuleerd, maar vol goede moed stapten we de volgende ochtend in de taxi naar het vliegveld. Tot dan toe hadden we nog niets meegekregen van geannuleerde vluchten. Dit veranderde snel! Op het vliegveld was het druk, enigszins chaotisch en de eerste vluchten waren al geannuleerd. Maar die van ons niet! Wat was het een opluchting om te zien dat onze vlucht naar Cebu gewoon zou vertrekken zoals gepland. Want ons verblijf in Manilla verlengen zaten we echt niet op te wachten. 

The weather was not always good on Bohol

Toen we in Cebu aankwamen waren we positief verrast, de zon scheen dan wel niet, maar dit weer had ook niets weg van een ernstige storm. Het was droog, de temperatuur was aangenaam en het waaide amper. We gingen dus met de taxi naar de haven en hier zouden we de ferry naar Bohol pakken. Dit bleek een leuk idee te zijn, maar ondanks dat het er in Cebu dus niet dreigend uitzag waren toch alle ferries geannuleerd. Achteraf blijkt dat er bij een dreiging al heel snel een “signal one” wordt afgegeven en dat er dan geen enkele ferry meer mag vertrekken uit de haven. We hadden dus nog de mogelijkheid om een visser te vinden die ons in zijn kleine bootje naar Bohol zou varen, maar we vonden dit niet echt een aantrekkelijke optie. We zochten dus een hostel in Cebu en hoopten ernstig dat het de volgende dag beter zou zijn. Soms is het moeilijk om een iets negatiefs in iets positiefs te laten veranderen, gelukkig was dit niet het geval bij onze geannuleerde boot. Natuurlijk was het even balen, maar doordat onze boot geannuleerd was kwamen we terecht in een hostel in Cebu waar we Dorus en Erwin leerden kennen, een Nederlands stel. We raakten aan de praat, het klikte en de volgende dag namen we samen de ferry naar Bohol, want die ging toen wel. Zij boekten ’s ochtends nog even dezelfde accommodatie als wij en zo zaten we die avond dus met z’n vieren bij de gezellige Bohol Coco Farm te genieten van een koud biertje.

No complains, we finally got our beach day on Alona Beach

Omgeven door een overweldigend stukje natuur reden we in de week die we in Bohol verbrachten door de meest groene velden. We reden dwars door de rijstvelden, we stopten waar we zin hadden en zwommen bij de watervallen die we tegenkwamen. Ook bezochten we de welbekende chocolate hills, waarvan we stiekem niet enorm van onder de indruk waren. De reis daarnaartoe integendeel was onvergetelijk. Overal waar we kwamen werden we enthousiast begroet door lokale bevolking. Het verschil tussen Japan en Filipijnen is enorm, zoals we eerder al aangegeven hebben. Dit zit hem niet alleen in de chaos die er op straat heerst, maar waar je in Japan van geluk mag spreken dat er iemand Engels praat, hoef je je daar in de Filipijnen niet druk om te maken. Er is geen taalbarrière, want iedereen spreekt Engels. Kinderen krijgen niet alleen Engelse les, maar het onderwijs is compleet in het Engels. Het is dus makkelijk om contact te leggen met de lokale bevolking en ook met kinderen. Dit zorgden voor een hoop enthousiaste, nieuwe ontmoetingen.

Waterfall on Bohol

Tarsier

Freshly caught sea urchin

We made so many kilometers on this little scooter

Terwijl we het land langzaam maar zeker begonnen te begrijpen bleven we ons iedere dag verbazen. Zoals al vaker het geval is geweest tijdens onze reis worden velen bizarre situaties al snel normaal en dit was ook het geval op de Filipijnen. Hoewel we de eerste dagen nog omkeken als we complete gezinnen op een scooter voorbij zagen komen, raakten we hier al snel aan gewend. Zo ook aan het tafereel waarbij dieren, voornamelijk hanen vervoerd worden op de scooter. Hanengevechten zijn in de Filipijnen nog echt een dingetje en naast de amusements waarde voor de locals is het vooral ook lucratief. De manier om deze hanen te verplaatsen voor hun gevecht is, zoals alles eigenlijk wordt verplaatst, op de scooter. Velen hebben ze gewoon onder hun arm terwijl ze bij iemand achterop zitten, maar soms zie je ze ook in een boodschappentas gestopt, tussen de benen geklemd. De meeste ritjes die we hadden met de tricycle waren ook memorabele momenten. Tricycles zijn het lokale vervoersmiddel, ook hiermee worden hele families, complete inboedels en dieren vervoerd. De ene tricycle is er nog slechter aan toe dan de andere, de meeste kilometertellers doen het niet en er mankeert eigenlijk altijd wel iets aan. Gelukkig kent Bohol maar een verkeersregel “don’t hit or get hit”.

Tricycle

Tricycle

We namen na een paar gezellige dagen in Bohol afscheid van Erwin en Dorus om elkaar de volgende dag toch weer te zien doordat hun ferry andermaal was geanuleerd. Een geannuleerde ferry betekende dit keer slecht weer en geen schattige regenbuien, maar constante stortbuien. We vulden onze dag met het rondhangen in een bar, biertjes drinken en shisha roken. Het was enorm gezellig en we hadden natuurlijk ook niet veel andere opties. Uiteindelijk namen we voor de tweede keer afscheid en werd het weer ook beter. We verbleven inmiddels niet meer op de Coco Farm, maar we waren verhuisd naar een studio in het kleine dorp Momo. Hier verbleven we bij de goedgebekte Ana en haar familie. We werden uitgenodigd voor het kerstfeest dat Ana en haar broertje hadden georganiseerd voor kinderen en vrienden uit de buurt. Er werd gezongen, gedanst en er werden spelletjes gespeeld. We kregen heerlijk te eten en waren ons er heel bewust van dat we weer in “die situatie” waren beland waarbij we een bijzonder kijkje achter de schermen kregen bij de lokale bevolking. De kinderen wilden met ons spelen en later op de avond dansten we met de volwassenen, we dronken teveel en de volgende dag verbrachten we dan ook redelijk brakjes op het strand. Het was een prachtige avond en al hebben we het kerstgevoel dit jaar niet helemaal te pakken gehad, we waren in ieder geval blij dat we het met deze familie konden vieren.

Last day with Dorus & Erwin

Christmas party with Ana and her family