TURKMENISTAN PART 1 – CRAZY TURKMENISTAN

Turkmenistan

Turkmenistan, waar zullen we beginnen? Wat een bizar land!! Eigenlijk hoeven we er niets meer en niets minder over te zeggen. Maar zodat jullie met ons mee kunnen lachen gaan we er wel wat woorden aan vuil maken. Turkmenistan is samen met Noord-Korea een van de meest gesloten landen ter wereld. Jaarlijks wordt er een handjevol toeristen het land binnengelaten, die 24/7 onder begeleiding van een gids een vooraf uitgestippelde route mogen bereizen. Deze gids kost ongeveer €150,- per dag en dan heb je nog geen slaapplaats. Dit is de eerste mogelijkheid om wat van Turkmenistan te zien, de tweede mogelijkheid is een transit visum. Ben je op doorreis naar een van de buurlanden van Turkmenistan dan kun je in aanmerking komen voor een transit visum. De kans dat dit visum wordt afgewezen is op het moment zo’n 75%. Wij hadden dit visum en nu waren we eindelijk bij de grens, maar eens kijken of ze ons nu ook daadwerkelijk het land in zouden laten.

White buildings with light colored cars, how they prefer it in Ashgabat.

Het eerste deel van onze grensovergang, waarbij we Iran uit moesten was redelijk chaotisch. Niemand wist eigenlijk wat ze moesten doen en van het kastje werden we naar de muur gestuurd. Het duurde iets meer dan een uur voor ons om het land uit te komen, daarna reden we meteen Turkmenistan in. We werden naar een parkeerplek links voor de passenger hall gedirigeerd en we moesten allebei naar binnen. Hierbinnen werden we geregistreerd, betaalden we $12,- per persoon om het land in te mogen en kregen we een entree stempel. Wat kon er nu nog fout gaan? Veel te veel, helaas. Dani moest in het gebouw nog door een aparte douane controle terwijl Tom al terug naar de auto moest. Waar de check up van Dani bestond vooral uit wachten moest Tom van het ene bureautje naar het andere bureautje om papieren in te vullen en rekeningen te betalen. Het grootste bedrag wat we moesten betalen was voor de compensatie van de brandstof. Brandstof is in Turkmenistan echt belachelijk goedkoop en dit komt doordat de overheid dit subsidieert, je moet iets doen als overheid om je burger tevreden te houden, en als buitenlander mag je hier natuurlijk niet van profiteren en dus betaal je een brandstof compensatie.

Maar dit alles was nog te overzien en verder ook niet heel anders dan dat we op internet gelezen hadden. De grap begon pas toen Tom in een klein bureautje bij een van de ambtenaren die werkzaam zijn op deze grens post terecht kwam. De beste man een toverde een papiertje tevoorschijn waarop hij een route begon uit te stippelen naar de grens van Kazachstan. De reden hiervan: jullie hebben een transit visum en hoeven dus alleen in dit land te komen om Kazachstan te bereiken. Dat was het, onze route stond vast en daar moesten we het mee doen. Nadat hij dit slechte nieuws verkondigd had zei hij tegen Tom: “I am a nice man, do you have a present for me? Maybe 5 or 10 dollar?”. Waarop Tom antwoordde dat hij deze man wel f*cking $20,- wilde geven als hij dat stomme lijntje van het papier iets anders zou zetten. Er waren namelijk twee attracties in Turkmenistan die we graag wilde zien, waarvan één een 40jarig brandende gas krater is. Dit vuur gat is ooit per ongeluk ontstaan en het schijnt bizar te zijn. Helaas lag deze krater niet op onze uitgestippelde route en ging dit feest dus niet door. Hij dacht wel nog even na over Tom zijn aanbod maar concludeerde snel dat hij hier zelf te grote problemen mee zou krijgen. Geen cadeautje dus voor deze man en geen toeristische attractie voor ons in Turkmenistan. Om de situatie nog mooier te maken kregen we een GPS systeem mee voor in de auto zodat ze zeker zouden weten dat we niet van onze route afweken. Wat een bizar land!! Wie had dit ooit kunnen bedenken?

This is what you get when you enter Turkmenistan with a transit visa, a GPS device and a nice paper with your route

Terwijl Tom met dit alles bezig was stond Dani nog in de rij voor een extra, naar onze mening compleet nutteloze, douane check. Samen met een handjevol vriendelijke, Turkmeense dames moest ze vooral erg lang wachten. Nadat ze door deze controle heen was liep ze, zoals altijd na onze aparte controles, terug richting de auto. Meteen kwamen er een aantal mannen op haar af om te vertellen dat dit niet de bedoeling was. Op een afstandje moest Dani bekijken hoe een stuk of 8 mannen met Tom de auto controleerde. Eerst werd er naar de tent gevraagd en dit keer moest deze compleet open. Één voor één werd er met een hoop gelach de trap op gegaan om de tent van binnen te bekijken. Ze bleven maar vragen aan Tom of hij een pistool in de auto had. Ze maakten gebaren en riepen: pam pam. Nee, natuurlijk hadden we die niet bij ons, maar toch moest alles overhoop gehaald worden. Toen ze vroegen naar medicijnen en Tom naar Dani begon te schreeuwen met de vraag waar die lagen, mocht Dani eindelijk tien meter dichterbij komen en deze zelf tevoorschijn halen. Wat een gedoe. Gelukkig ging alles met een hoop gelach en waren alle mannen even vriendelijk. Na in totaal ongeveer twee uur bezig te zijn geweest met dit hele grens proces in Turkmenistan mochten we eindelijk het land in. We waren er, het bizarre Turkmenistan! Inclusief GPS apparaat reden we naar Ashgabat, met stip op nummer één de raarste bestemming van onze reis.


This is how Ashgabat looks like, white buildings with quite empty roads

Overal waar we keken was het wit. De gebouwen, de palen van de verkeersborden, de stoplichten, echt alles! Het wit was afgemaakt met randjes en embleempjes in goud op de verkeerspalen en met geblindeerde ramen op de gebouwen. Net of we een neppe wereld binnenreden, zo steriel! Het enige wat nog ontbrak waren zelfbesturende auto’s en ufo’s die je van A naar B brachten. We hadden natuurlijk wel foto’s gezien van Ashgabat, maar dit hadden we nooit kunnen bedenken. Deze stad is niet op een foto vast te leggen. Daarnaast mag je op heel veel plekken niet eens foto’s maken. Vanuit de auto maakten we toch stiekem foto’s en filmpjes met onze telefoon van deze wit met gouden stad. Extreem brede straten en een centrum dat niet in de verste verten te vergelijken is met iets wat wij ooit eerder hebben gezien. Overal zie je jongens en meisjes in schooluniformen, jongens in pak en meisjes in lange rode of groene jurken en allemaal met twee lange vlechten in het haar. In de stad heb je het gevoel dat alles er nog geen jaar geleden is gebouwd, alles is extreem groot, de witte moskee met gouden torens, het enorme overheidspaleis, de monumenten en kunstwerken op iedere rotonde en de foto van de leider van dit gekke land. Echt alles is groot en wit met goud, ook de sportgebouwen en bijvoorbeeld de banken. Daarnaast is alles steriel schoon. In iedere straat die wij inreden zagen we weer een iemand met een bezem in de weer om de laatste vijf zandkorreltjes te verwijderen, want meer ligt er niet aan rotzooi op straat. Het lastige van de witte gebouwen met geblindeerde ramen en gouden afwerkingen is, is dat geen enkel gebouw van een ander te onderscheiden is. Het duurde dan ook even voordat we wisten waar de supermarkt was.

Deze mensen in Ashgabat lijken hun leven te leiden in een bubbel, met hun te dure auto’s en wit met gouden huizen. Hoe ze het zelf ervaren? Geen idee. Niemand is onvriendelijk, maar contact maken is moeilijk. Velen lachen en de pompbediende met hun overvloed aan gouden tanden kunnen nog net een grapje maken, maar er is een overduidelijke afstand.

Our first camp sport wasn’t that bad actually

Toen we Ashgabat uitreden veranderde de wereld een beetje. Van alles wit en goud reden we door naar dorpjes waar de huizen vele malen minder duur uitzagen. Het contrast werd meteen duidelijk. De mensen hier hebben veel minder te besteden. De extreme armoede die we op sommigen plekken hebben gezien zagen we hier niet, maar het verschil met Ashgabat was enorm. Uiteindelijk sliepen we ergens tussen de heuvels op weer een veld vol lavendelstruiken. De zon scheen ‘s ochtends lekker en we deden het rustig aan. Veel hadden we toch niet te doen hier.

Voor meer foto’s klik hier.