IRAN PART 1 – WELCOME TO IRAN

Welcome to my country. Met een grote lach op zijn gezicht heette de tolbediende ons welkom in zijn land. Where you from? Holland? Oh I Love you, no money, I Love you! Deze vriendelijke man was zo blij ons te zien dat we niet eens hoefde te betalen voor de tolweg. Hij wilde het niet hebben. Na heel wat getouwtrek voor het visum en een grensovergang waar we vooral erg lang moesten wachten, waren we er nu eindelijk. We zijn in Iran. Een gigantisch groot land, waarvan de reputatie als vakantieland nog altijd een beetje twijfelachtig is in Europa en andere westerse landen. Verhalen over de gastvrijheid van Iran, zoals van onze tolbediende, worden steeds vanzelfsprekender, maar toch merkten we veel dat mensen wat terughoudender en ook een beetje verbaasd reageerden als we zeiden dat we naar Iran gingen. Na ons goed ingelezen te hebben over de gebruiken in het land en de gebruiken die dus vallen onder een islamistische staat waren wij er klaar voor.  

First morning Iran

First camp spot in Iran

Not bad the sunrise in Iran

We hadden om 09:00 ‘s ochtends afgesproken met Houssein. Deze beste man ging ervoor zorgen dat ook onze auto het land in mocht. Nadat we officieel Armenië uit waren en Iran in werd bij het volgende bureautje gevraagd naar ons Carnet de Passage. Deze hadden we dus niet en een beetje zenuwachtig zeiden we dat Hoessein zou komen. Aahhh Houssein die kenden ze wel, gewoon even wachten dan komt hij er zo aan. Uiteindelijk vonden we elkaar en zijn werk kon beginnen. Tom moest af en toe als bezitter van de auto nog even mee, maar verder was het voor ons gewoon wachten. Om ongeveer een uurtje of 13:00 was al het papierwerk geregeld en konden we dus eindelijk Iran in. We lunchten nog ergens met Hoessein en met de woorden “you’re going to meet a lot of nice people in Iran, because you’re very happy and open people”, nam hij afscheid van ons. Wij gingen verder richting Tabriz. We wilden heel erg graag naar Isfahan en de enige manier om daar te komen was doorrijden. De wegen waren goed en dat was ons geluk, in anderhalve dag, na 1200 kilometer gereden te hebben waren we in Isfahan. We hadden op internet gelezen dat er een park was waar je ook mocht kamperen en toen we de stad inreden en daadwerkelijk de bordjes zagen met een tekentje van een tent erop, waren we dan ook hartstikke blij. Ideaal! Helaas werd ons enthousiasme al snel de grond ingedrukt toen bleek dat deze camping gesloten was. Het kampeerseizoen was hier al voorbij.

Wat dan? Er waren in de stad echt nul mogelijkheden om te kamperen en het was al bijna donker. Gelukkig hadden we eerder ook op internet gelezen dat er een kabelbaan was met een grote parkeerplaats waar je kon kamperen. Plan B dus, toen we eindelijk bij de kabelbaan waren was het pikkedonker, dat is het hier al om half 7. We vroegen netjes of het goed was als we hier zouden slapen en de jongen zei dat we hier niet konden kamperen. Waar dan wel, vroegen wij en na enig overleg mochten we hier toen in een keer wel slapen. Het was niet ideaal, maar het was een slaapplaats. We zochten een donker hoekje op het parkeerterrein waar we de auto parkeerde. Zo vielen we in ieder geval het minste op. Eerst maar eens kijken waar we waren. Een combinatie van een park, een bowlingbaan en een kermis, zoiets. We denken dat het voornamelijk een plek is waar mensen de stad ontvluchten en dus het strenge Islamitische regime. Hier worden handjes af en toe vastgepakt en misschien hier en daar wel eens met elkaar gekust. Het was in ieder geval ontzettend druk, het was donderdagavond en dat is als een zaterdagavond in Nederland. Overal waren mensen aan het picknicken met elkaar en dan moet je niet denken aan een kleedje met een fles drinken en een broodje. Nee hier weten ze wel wat picknicken is, complete gasbranders met theepotten, tassen met eten en shisha’s worden meegesleept. Nadat we wat rondgekeken hadden, besloten we bij de auto wat te eten te maken en daarna gingen we slapen op het toen nog zo rustige plekje van deze parkeerplaats.

Mosque around the Naghsh-e Jahan square

Rond 05:00 ‘s ochtends werden we al gewekt door het ochtendgebed, helaas was goed slapen er daarna niet meer bij. We hoorden steeds meer auto’s op de parkeerplaats komen en mensen langs onze tent lopen en het bleef maar komen. Uiteindelijk besloten we rond 07:00 maar de tent uit te gaan, wat zeker voor Dani op een publieke parkeerplaats even omdenken was. Ze kon natuurlijk niet zo de tent uit en nog even een shirt wisselen bij de auto of haar haren doen. Dus omkleden in de tent en de sjaal weer om, zodat haar haar bedekt was. Toen we uit de tent kwamen stond tot onze verbazing de complete parkeerplaats vol. We dachten dat het gisteravond al druk was, dit hadden we niet aan zien komen. Iedereen die op deze parkeerplaats stond liep via een paadje achter onze tent een berg op, wederom met tassen vol. Er kon weer gepicknickt worden. Bizar op dit tijdstip! Wij ruimden in ieder geval alles op, klaar om Isfahan in te gaan.

Khaju bridge Isfahan

Khaju bridge Isfahan

Door onze vroege bezoek om de tent heen, waren we heel op tijd in de stad. Om half 9 liepen we het beroemde Naghsh-e Jahan plein op. De immensiteit van dit plein is op z’n minst indrukwekkend te noemen en dan de prachtige moskeeën die eraan liggen, de bloemen en de fonteinen. Het is echt prachtig. We keken onze ogen uit! Het was ontzettend rustig en dit had mede te maken met het feit dat wij hier op vrijdag waren, onze zondag. Winkeltjes waren dicht en bleven dicht of maakten zich langzaam klaar voor de dag. We moesten eerst een ontbijt vinden, want door het zoeken naar een slaapplaats gisteren, was dat er compleet bij ingeschoten. We vonden uiteindelijk een tentje wat open was en bestelden twee broodjes om mee te nemen die we heerlijk in het zonnetje op een bankje op het prachtige plein opaten. Heerlijk om na al die wind en regen en sneeuw niet te vergeten eindelijk weer van de zon te kunnen genieten.