ARMENIA PART 2 – DUTCH HOSPITALITY AND ARMENIAN VODKA

Als je na het lezen van ons eerste verhaal over Armenië denkt dat we niets anders hebben gedaan dan het regelen van het visum voor Iran, dan heb je het mis. Wat is Armenië prachtig! Misschien hebben we niet alles gezien wat we wilden en niet overal foto’s van kunnen maken in verband met de regen en de mist, maar we hebben zeker genoten van Armenië en als we de kans hebben dan komen we terug.

Our pack donkey somewhere in the middle of the beautiful landscape around the Azhdahak

De grensovergang tussen Georgië en Armenië was op z’n minst interessant te noemen. Het deel waarbij we Georgië uit moesten viel reuze mee. Zoals eerder ook al, rijdt Tom door de controle met de auto en gaat Dani lopend de grens over. Voor Dani duurde het even, maar er waren verder geen moeilijke processen hier. In Armenië moest de auto tijdelijk geïmporteerd worden. Dit kost €35,- en is verder geen lastig proces, behalve dat er niet duidelijk is waar dit gebeurd. Nadat we min of meer begrepen dat dit na de duane kwam reedt Tom dus weer door de controle en kreeg daar zijn stempel terwijl Dani lopend Armenië in ging. De auto werd natuurlijk nog even gecontroleerd en nadat we de mannen ervan hadden overtuigd dat we geen verdovende middelen bij hadden en dat het gevaarte op de auto een tent was, dit werd aan de hand van een video getoond, konden we de grens over. De auto werd geïmporteerd en toen moesten we nog een verzekering regelen. Armenië valt niet meer binnen de groene kaart landen en dus moet er ter plekke een verzekering worden afgesloten. Het lastige hiervan is dat niet duidelijk is hoeveel dit kost en prijzen variëren van €3,00 tot €40,- voor 10 dagen. Deze prijzen worden dan naar je geschreeuwd door jongetjes van verschillende verzekeringbureautjes die bij je auto komen staan. We hadden na veel zoeken een artikel gevonden op internet dat je ongeveer €7,- betaald voor tien dagen, dus daar gingen we voor. Bij degene die als eerste met zijn prijs omlaag ging hebben we de verzekering afgesloten. Later hoorden we dat je je voor €32,- een heel jaar je auto kunt verzekeren, maar goed we vonden dat we het al redelijk hadden gedaan.

Na deze tijdrovende grensovergang reden we door het prachtige berglandschap van Armenië. Het was inmiddels al bijna 17:00 en de zon hing laag, wat het droge landschap goud deed kleuren. Toen het om 19:30 echt donker werd waren we in “desperate need” voor een kampeerplek. We waren al een aantal kleine straatjes ingereden wat iedere keer tot niets leidde. Na poging tien vonden we een prachtig plekje, net van de grote weg af en aan het water. We aten wat, Tom maakte een kampvuurtje en daarna was het tijd om te gaan slapen. We werden nog even opgeschrikt door een kudde koeien die hun weg zochten dwars door onze kampeerplek heen, maar daarna verdwenen ze door het water naar het weiland aan de overkant.

Republic square, Yerevan

We bleven uiteindelijk één nacht in Yerevan, dronken te veel en genoten van de leuke horeca tentjes die de stad te bieden heeft. Ze waren echt leuk, het lag niet aan de hoeveelheid alcohol. We slenterden door de stad en reden uiteindelijk dinsdagmiddag naar Goght, een dorpje op ongeveer 40 minuten rijden van de stad. Via instagram en onze favoriete iOverlander app hadden we gezien dat er een camping zat van een Nederlands stel, camping 3GS. Iedereen was vol lof over deze plek, over dit camping walhalla in Armenië. En niets teveel gezegd, wat een prachtige plek, wat een fantastisch stel en wat een heerlijke camping. We bleven hier uiteindelijk zes nachten. Dit was onze uitvalsbasis om in Yerevan te komen en om dingen te ondernemen.

Camping 3Gs, a real Walhalla

Camping 3Gs

We gingen de bergen in en genoten van een prachtig uitzicht op Azhdahak, een vulkaan. We maakten een aantal visum uitstapjes naar Yerevan, bezochten de Symphony of Stones, bezochten het genocide museum en deden een Free Walking Tour in Yerevan. Daarnaast maakten we de auto compleet schoon, niet alleen de buitenkant, maar dit keer ook de binnenkant. Dit is erg belangrijk voor Turkmenistan en ook al zijn we daar nog niet, na drie maanden geleefd te hebben in de auto en deze van binnen nauwelijks gepoetst te hebben, was het nodig om de sporen van het wildkamperen in de bossen en op het strand uit te wissen. Na deze schoonmaakmiddag op zaterdag mochten we mee naar een Armeense verjaardag. Zara, het meisje dat op de camping schoonmaakt was jarig en Sandra, de eigenaresse van de camping nam ons mee naar haar verjaardag.

Symphony of stones

Tom werd onderweg even voorbereid op wat hij kon verwachten. Drink vooral veel fris of water en blijf eten, want de huisgemaakte vodka is sterk. Vrouwen drinken, maar lang niet zoveel als mannen, dus werd Tom even klaargestoomd. De tips waren meer dan welkom. Bij binnenkomst begroete we de hele familie en stond er al een prachtige tafel vol met eten klaar. Alles stond door elkaar, van zoetigheden tot typisch Armeense gerechten, komkommer, tomaat, fruit en chocola. Meteen gingen we aan tafel, bij ieder bord stond een groot en een klein glas. Het grote glas werd gevuld met fris, we begonnen met cola. Het kleine glas werd bij de vrouwen gevuld met een zoete rode wijn en bij Tom en de man des huizes met huisgemaakte vodka. Al voor we de eerste hap hadden genomen werd de eerste toost uitgebracht. Waarna er nog vele zouden volgen. Om dit enigszins in goede banen te leiden hield Tom zich netjes aan de vooraf verkregen tips. Veel drinken en eten dus. Het eerste glas cola ging dan ook vlotjes naar binnen maar net voordat deze helemaal leeg was werd deze netjes bijgevuld, typisch Armeense gastvrijheid. Het enige waar we in het begin niet van op de hoogte waren is dat deze refill gebeurt met een willekeurige drank die voorhanden is. Zo krijg je dus Cola met ananassap, Cola met aardbeiensap en als je geluk had was het gewoon cola met Sprite. Maar wat een heerlijke avond en fantastische manier om de Armeense gewoontes te leren kennen! En voor Tom natuurlijk de Armeense vodka, met maar liefst een halve liter vodka achter de kiezen was het tijd om naar huis te gaan. De dames hadden het iets minder zwaar te verduren gehad dan Tom die toch enigszins aangeschoten aan de terugweg begon. Gelukkig viel de kater alles mee de volgende dag.

Dinner at Zara’s birthday

Left Zara’s mom and Zara and in the middle Sandra

Maandag haalde we het visum op voor Iran en reden we richting het zuiden. Halverwege de route richting de Iraanse grens zochten we een slaapplaats in de buurt van Tatev. In Tatev vind je de langste kabelbaan ter wereld en een historisch klooster. Vanaf deze kabelbaan zou je prachtige vergezichten hebben, alleen wij hadden deze even niet. Want net als de dag ervoor was het verschrikkelijk weer met heel wat regen en vooral ook veel mist, dichte mist. We besloten het ritje met de kabelbaan maar even over te slaan, want na onze kabelbaan avonturen in Khulo en Chiatura gaat het natuurlijk niet meer om het ritje ansich maar juist om de uitzichten. We besloten om met de auto richting het klooster te rijden welke anders ook met de kabelbaan bezocht kan worden. Na wat rond gekeken te hebben bij het klooster hebben we maar snel weer de auto opgezocht want het weer werd er niet veel beter op. En ook onderweg konden we niet op beter weer rekenen. Op een kleine 30 km van de kampeerspot, die we natuurlijk op iOverlander hadden gevonden kwamen we onze eerste sneeuwbui tegen. Hier moest natuurlijk even een foto van gemaakt worden. Na deze korte intermezzo reden we door naar de kampeerspot waar de sneeuw inmiddels was overgegaan in de zoveelste regenbui. Aangekomen op de spot hebben we de tent uitgeklapt en in de auto maar wat brood gegeten net zoals de avond ervoor, want buiten koken was geen optie. Na deze culinaire broodmaaltijd zijn we snel de de tent in gekropen waar we genoten hebben van een ijskoude regenachtige nacht. Wat is wildkamperen toch heerlijk. Na een nacht met weinig slaap hebben we de volgende ochtend in alle vroegte onze weg vervolgd naar de Iraanse grens.

Let it snow! First snowfall during our trip

First snow during our trip, Armenia

Armenië, we hadden niet heel veel tijd voor je en ondanks dat een groot gedeelte van ons verblijf in het teken stond van het visum voor Iran hebben we genoten van je super mooie natuur en je gastvrijheid. Als we ooit nog een keer in de gelegenheid zijn om je te bezoeken dan doen we dat met alle plezier. En natuurlijk hopen we dan stiekem dat camp 3Gs met Sandra en Marty ons wederom met open armen ontvangt!