ARMENIA PART 1 – HELLO NEW COUNTRY

Met veel te weinig informatie over Armenië gingen we de grens over, maar gelukkig zijn we niet te oud om te leren en zijn we in bijna een week tijd al veel te weten gekomen over dit prachtig land en haar onbeschrijfelijke zware geschiedenis. Armenië was in 301 het eerste land ter wereld dat het christendom als staatsreligie aannam. Onder leiding van het Ottomaanse rijk dat het westelijke deel van Armenië had overgenomen, vond in het begin van de 20e eeuw de Armeense genocide plaats. Tijdens de genocide werden 1,5 miljoen Armenen vermoord. In 1920, nadat Armenië krap 2 jaar onafhankelijk was geweest, werd het land veroverd door het Rode Leger. Armenië werd bij de Sovjet-Unie gevoegd en hernoemd tot de Armeense SSR. In 1990 toen de Sovjet-Unie uit elkaar viel werd Armenië onafhankelijk.

Armenia

Enjoying the Armenian landscape

Na een redelijk gecompliceerde grensovergang werden we verrast door een prachtig berglandschap. De snelle weg naar Yerevan was afgesloten en we werden tijdens onze omweg getrakteerd op fantastische uitzichten over buurland Azerbaijan. Maar ook werden we meteen met onze neuzen op de feiten gedrukt. Vervallen huizen met verse kogelgaten en verlaten dorpen lieten ons zien dat er nog wel degelijk grote problemen zijn in dit land. Armenië grenst aan Georgië, Iran, Turkije en Azerbaijan, maar de enige landsgrenzen waar je door kan zijn die met Georgië en Iran. De problemen met Turkije en Azerbaijan hebben alles te maken met de autonome regio Nagorno-Karabach, een gebied dat geografisch in Azerbaijan ligt, maar waar etnische Armeniërs wonen. Azerbaijan ziet Nagorno-Karabach als bezet gebied en wil het weer in handen krijgen. Armenië is niet bereid het gebied op te geven. Tussen 1988 en 1994 vochten Azerbaijan en Armenië een zware oorlog uit over het gebied, waarbij 20.000 tot 30.000 mensen om het leven kwamen. Sindsdien is de regio in handen van Armenië, maar tot een oplossing is het nooit gekomen. Ontzettend veel Armenen zijn het land ontvlucht in 1990. Turkije speelt indirect ook een rol in dit conflict. Turkije ziet Armenië als een vijand en heeft goede banden met Azerbaijan. Daarnaast ontkent Turkije tot op de dag van vandaag de genocide van 1915, terwijl de Verenigde Naties, de Europese Unie en 29 andere landen de slachting erkend als de eerste volkerenmoord van de twintigste eeuw.

Genocide memorial Yerevan

Om een land te bezoeken is het belangrijk om iets van de geschiedenis te weten te komen en het verhaal van het land te kunnen begrijpen. Waarom leven er meer Armeniërs buiten Armenië dan in het land zelf? Langzaam wordt het verhaal ons duidelijk en na een bezoekje aan het genocide museum in Yerevan zijn we dan ook even lichtelijk geschokkeerd. Onze generatie heeft hier werkelijk niet één woord over geleerd tijdens de geschiedenisles. Daarnaast zijn we te jong om de verhalen over de regio Nagorno-Karabach te herinneren uit het nieuws. Maar we zijn nu hier dus proberen we ons best te doen om Armenië zo goed mogelijk te leren kennen.

Cascade building Yerevan

Helaas is één van onze hoofdonderwerpen hier in Armenië nog steeds het visum van Iran. Een eerste bezoek aan de ambassade van Iran in Yerevan leerde ons dat je ook voor een transitvisum een “authorization code” nodig hebt, al zegt het internet van niet. Een nieuwe code aanvragen zou te lang gaan duren en door ons eerder afgewezen visum zouden we volgens een vrouw die dit regelt, geen kans hebben. Een afgewezen visum zou geen nieuwe code opleveren. Totaal gedeprimeerd en treurig dat ons avontuur voor Iran en Turkmenistan dus echt niet door zou gaan hebben we het op een drinken gezet. Voordat we een bar opzochten besloten we nog wat mailtjes te versturen naar mensen waarvan we dachten dat ze ons heel misschien nog uit de brand konden helpen. Maar eigenlijk wisten we al dat dit niets zou opleveren.

Dani relaxing at the cascade building, Yerevan

Na iets teveel alcohol en slapen op een springveren matras waarvan iedere veer zijn eigen leven leidde, werden we de volgende ochtend met hoofdpijn wakker. Tijdens het ontbijt in het hostel, dat we hadden geboekt om dichtbij de ambassade te kunnen zijn, kreeg Dani een mailtje. Hurry, hurry, snel moesten we contact opnemen met een vrouwtje waarvan de naam en het e-mailadres in het mailtje stonden en zij zou dan zo snel mogelijk voor ons een autorisatie code kunnen regelen. We keken elkaar aan en we besloten ervoor te gaan. Dit zou de laatste kans zijn die we nu hadden om Iran en dus Turkmenistan in te komen. We stuurden alles op en toen was het wachten. Al snel kregen we een formulier toegestuurd dat we moesten invullen. Alles bij elkaar duurde een uurtje en nu was het afwachten op hoe snel we de code zouden krijgen. Met deze code konden we dan naar de ambassade en die zou ons dan in twee dagen een visum kunnen geven. Spannend!

Op dinsdagochtend stuurde we alles op en de verwachting was dat we pas een week later de code zouden krijgen, als we die al kregen. We hadden namelijk de pech dat er deze week vier dagen weekend was in Iran in verband met twee feestdagen. We hoopten stiekem dat we de code op maandag zouden krijgen, dan konden we ‘s middags ons visum nog aanvragen en hem op woensdag ophalen zodat we donderdagochtend aan de grens konden verschijnen. Dan zouden we nog zes dagen hebben om van de grens tussen Armenië en Iran naar Turkmenistan te rijden. In het ergste geval kregen we de code pas dinsdag, dan konden we woensdag naar de ambassade en vrijdag het visum ophalen. Eigenlijk zou het dan te kort worden om de grens met Turkmenistan op tijd te halen en nog een inimini beetje van Iran te zien. Even afwachten dus.

Tegen alle verwachtingen in kregen we woensdagavond al bericht dat onze aanvraag voor de code was goedgekeurd en dat de benodigde papieren in de bijlage van diezelfde email zaten. Stomverbaasd, maar ontzettend blij waren we. Donderdag reden we voor niets naar de ambassade, visumaanvragen werden alleen op maandag, woensdag en vrijdag gedaan. Dus stonden we vrijdag weer voor de deur bij de Iraanse ambassade in Yerevan. We waren meteen aan de beurt en dit was maar goed ook. Na ons gemeld te hebben moesten we ieder €75,- storten bij een speciaal daarvoor bestemde bank. Deze bank lag helaas midden in het centrum, het was dus even stressen om van de ambassade naar de bank en weer op tijd bij de ambassade te komen. Gelukkig waren we op tijd, onze paspoorten werden voor het weekend ingenomen en maandag om 14:00 konden we ze ophalen MET visum van Iran.

Chemical colored ice cream, but actually it was quite nice

Bang om toch nog teleurgesteld te worden, vertelden we niemand iets en durfden we nog niet heel blij te zijn. Onterecht, want maandag om 14:00 haalden we onze paspoorten op en zat het visum erin. We reden nog snel langs een bank om een zak vol met euro’s en dollars te halen, zodat we deze kunnen wisselen in Iran. Buitenlanders kunnen in Iran niet pinnen, je moet dus van te voren bedenken wat je ongeveer gaat uitgeven en voldoende cash meenemen. Nadat we dit hadden geregeld reden we door richting in het zuiden van Armenië richting de Iraanse grens. Klaar om eindelijk Iran in te gaan!