GEORGIA PART 6 – THE BEAUTIFUL COUNTRY OF SAKARTVELO

Chiatura

“Het verhaal hier in Georgië gaat dat God alle bevolkingsgroepen vroeg om samen te komen zodat hij de wereld kon verdelen. De Georgiërs lieten het tijdens deze bijeenkomst afweten, zij waren te druk met feest vieren. Later ging God op zoek naar de Georgiërs en vroeg hen waarom zij afwezig waren. Hun antwoord was dat ze aan het proosten waren op zijn leven. God voelde zich vereerd en gaf de Georgiërs het stuk land dat hij eigenlijk voor zichzelf apart had gehouden. De robuuste, prachtige en vruchtbare grond van het land dat de Georgiërs Sakartvelo noemen.”

Kazbegi

Beautiful landscape of Kazbegi

Dat Georgië prachtig is hebben we de afgelopen weken al eens laten vallen, dat de Georgiërs fantastisch zijn hebben we ook al meerdere keren geschreven en dat het leven zo goedkoop is hier weten jullie inmiddels ook wel. Toch willen we nog één keer van de mogelijkheid gebruik maken om te benadrukken dat dit land een ieder zijn bezoek verdient. Want in het land waar gasten een geschenk zijn van God wordt iedere toerist op handen en voeten gedragen. Nu moet je niet verwachten dat dit bij de allereerste woordenwisseling het geval is, maar wie zijn best doet en door de mensen heen prikt zal een fantastische tijd hebben. Zeker in het begin schrokken wij ervan hoe nors sommige mensen soms reageren of alleen al keken. Ook al kwamen we ook een hoop super vriendelijke mensen tegen, al gauw kwamen we erachter dat je even door moet zetten. Daar stelden we ons op in en het bracht ons tot in de huizen van velen en resulteerde in heel wat knuffels en mannelijke nepkussen. Vrouwen kussen elkaar, een man en vrouw doen dat ook, maar mannen onderling doen aan nepkussen, een soort van wangknuffelen.

Khachapuir

One of our favorites, the boat with the egg in the middle

We pasten ons de afgelopen weken aan, niet alleen het wangknuffelen werd normaal voor Tom, het eten hier werd voor ons ook iets waar we snel aan konden wennen. Want wat is het lekker! Het is maar goed dat we af en toe een van die prachtige bergen hebben beklommen anders waren we zeker tien kilo aangekomen. De traditionele reuze dumplings, de boot met het ei erin en de stoofpotjes smaakten ons iedere keer weer heerlijk. Daarnaast is het mooiste van het eten in Georgië dat het niet uitmaakt welk restaurant je kiest. Oké, de huisgemaakte dineetjes waren onbetaalbaar, maar je kunt hier gewoon een willekeurig restaurant binnen lopen en het eten is altijd goed. De prijzen zullen wat verschillen in verband met de locatie, maar geen stress met tripadvisor om het leukste restaurant in de stad te vinden. Het is gewoon allemaal heel erg goed en dat is zo fijn.

Snickers

Georgian snickers

Georgië bleef ons iedere dag verbazen in de afgelopen maand en wat leeft dat heerlijk. Zo staan er overal langs de wegen kraampjes met mensen die hun potjes zelfgemaakte honing verkopen of prachtig uitgestalde kraampjes met fruit. Dit hadden we natuurlijk al veel meer gezien maar de Georgiërs weten aan straatverkoop hun eigen twist te geven. Zo kwamen we veel mensen tegen zowel onderweg als in de steden die hun zelfgemaakte Georgische Snickers verkochten. Deze Snickers worden gemaakt door noten aan een touw te knopen en ze vervolgens te dopen in een gelei van druivensap. Heerlijk zoet, maar ook een mega calorieënbom. Als je dit soort producten uitgestald ziet staan langs de straat kijk je er niet zo raar van op, maar op de meest random plaatsen professionele heavy-duty boor-en zaagmachines worden aangeboden frons je toch wel even je wenkbrauwen. Daar zaten ze dan met een stuk of vijf van die machines voor zich uitgestald en wij ons maar verbazen.

Car

Something is missing on your car, the Georgians doesn’t seem to care

Daarnaast bleef de rijstijl van de Georgiërs ons ook iedere keer verrassen. We hadden het eerder al over de vele koeien en andere dieren die we onderweg vaak met auto bijna even aaide. We aaiden niet alleen de koeien, maar op een haar na ook een aantal keer andere auto’s. De wegen zijn slecht en er wordt veel gebeld tijdens het rijden, maar gevaarlijker nog, bijna alle Georgiërs zijn christelijk en iedere keer als ze een kruis of een kerk zien moet er (voor het bijgeloof) drie keer met de handen een kruisje gemaakt worden. Bellen, rijden en nog een hand voor dit ritueel is een beetje teveel van het goede, maar op een of andere manier krijgen ze het toch steeds voor elkaar. Alles is mogelijk onderweg, zo stonden we op een van de drukste wegen in Tbilisi en een auto naast ons gebaarde dat we ons raampje naar beneden moesten doen. Iets mis met de auto? Nee joh, “hi man, how are you?” klonk het uit de auto naast ons. Het enige wat wij konden bedenken, waarom? Waarom op dit punt, bizar druk, 100% concentratie was vereist, maar hij kletste gewoon door. “Where are you from? Do you like Georgia?” Yes we like Georgia a lot, maar helaas hebben we groen en kunnen we dus niet blijven staan om dit gesprek voort te zetten hier op dit mega drukke verkeerspunt. Je kunt je vooraf niet voorstellen wat je allemaal overkomt in Georgië op de weg. Dit verklaard misschien het enorme aantal auto’s dat hier zonder bumpers rijdt. Gelukkig heeft onze bumper Georgië overleeft en wij ook!