GEORGIA PART 5 – IRAN VISA STRESS, BEAUTIFUL TBILISI, AMAZING KAZBEGI AND DELICIOUS WINES

Wat een interessante week hebben we gehad  Een week vol ups en downs in verband met ons visum voor Iran. Een grote up hadden we toen we hoog in de lucht hingen met paragliden in het Kazbegi gebergte, maar een grote down toen we Sighnaghi vervroegd moesten verlaten in verband met een afgewezen visum voor Iran. Een enerverende week zo alles bij elkaar, maar wat hebben we ook weer mooie dingen gezien en gedaan. Georgië blijft ons verbazen.

Tbilisi

Vanuit Vardzia reden we zoals in ons vorige bericht al geschreven via een prachtige weg naar Tbilisi. Onderweg kampeerden we, omdat het al bijna donker werd en dinsdagochtend reden we de laatste 60km naar Tbilisi. Nadat we ‘s ochtends nog even hadden gecheckt hoe het zat met de kledingvoorschriften bij de ambassade van Iran waren we er nu klaar voor om ons visum in ontvangst te nemen. Hier dachten ze bij de ambassade alleen wat anders over. Door een vriendelijke man, die zoals wij het begrepen blij was een keer andere mensen te zien dan Iraniërs, Georgiërs en Russen werden we geholpen. Het e-visum dat we via internet hadden aangevraagd bleek niet voldoende te zijn om ons zo een visum te geven. De aanvraag was goed in ontvangst genomen, de beste man hier besloot dat wij geen kandidaten waren voor een interview voorafgaand aan onze reis en onze visum aanvraag werd nu ook daadwerkelijk ingediend. Dit kon maximaal 10 werkdagen gaan duren. Een snel rekensommetje leerde ons dat als dit daadwerkelijk het geval zou zijn we precies één dag hadden om bij de grens tussen Armenië en Iran te komen. Het zou mogelijk zijn, maar het werd heel krap. Hiermee viel ook meteen de hele week die we in Armenië hadden gepland compleet in duigen. Maar goed dit was dan helaas niet anders. Een beetje gefrustreerd over het feit dat het op internet zo slecht was aangegeven dat dit nog tien werkdagen kon gaan duren verlieten we de ambassade.

Tbilisi

Streets in Tbilisi old town

We hadden in de stad een Airbnb geboekt, zodat we twee dagen de tijd konden nemen om Tbilisi goed te leren kennen. Dit was een goede keuze, want wat een heerlijke stad. Zoals met de Georgiërs zelf ook het geval is moet even je best doen om erdoorheen te prikken, maar zodra dit het geval is dan veroveren ze jouw hart en zo is het met de stad niet anders.  Het is anders, even wennen, maar al snel kom je erachter dat Tbilisi geweldig is. Je vindt in de stad een mooie combinatie van nieuw en oud, zowel gebouwen als restaurants. Prachtige oude badhuizen en een hypermoderne peace brug en authentieke restaurantjes worden afgewisseld met hippe barretjes, koffietentjes en lounges. Wij hadden de eerste dag om vijf uur ’s middags een Free Walking Tour op het programma staan en het was er weer eentje om niet snel te vergeten. Na onze mislukte ervaring de laatste keer in Istanbul waren we een beetje sceptisch, maar dit maakte alles weer goed. Een super energieke jongen legde  ons op een humoristische manier de geschiedenis van de stad uit, ook vertelde hij over dingen die er nu spelen en over het leven in Georgië. We eindigden met een kleine wijnproeverij , beter kan natuurlijk niet. De tour duurde in totaal drie en half uur wat daarmee ook de langste tour was die we hebben gehad. Mede door de wijnproeverij was het ook een van de gezelligste tours die we gehad hebben.

Flea market

Flea market in Tbilisi

De tweede dag bezochten we een oude antiek markt waar je werkelijk weer alles kunt vinden wat je niet nodig hebt in je leven. Van autoradio’s tot een oude bestekset, losse bordjes en lepeltjes en alles is brons, zilver of goud en mega verroest. Vooral heel veel rotzooi, maar super interessant om even rond te lopen. We bezochten een fruit en groente markt die daarnaast ook een uitgebreid collectie aan dode dieren showde. Varkenskoppen en ingewanden lagen open en bloot overal op tafel en dat met 30 graden. Hoe het rook hier laat dan ook weinig tot de verbeelding over, allerminst lekker. Het stonk zo erg dat we niet eens de camera uit de tas konden halen om een foto te maken. We kochten uiteindelijk voor €0,70 een tas met verse vijgen en vertrokken weer. We struinden door de straatjes van de oude stad en genoten van het stadsleven.

Kazbegi

The approaching storm that just took the right direction

Zaterdag reden we de bergen in. Het had geen zin om in Tbilisi te wachten op het visum en de afstanden in Georgië zijn te overzien. Mocht er iets zijn dan waren we zo terug in de hoofdstad. We reden via de bekende Military Highway naar het Kazbegi gebergte. Deze weg wordt nog steeds gebruikt door al het vrachtverkeer tussen Georgië en Rusland en leidt dan ook naar de grens met Rusland. Net voor die grens ligt het prachtige Kazbegi gebergte. Veel hadden we gelezen over de prachtige uitzichten van deze bekende route, maar (helaas) waren we te verwend in het o zo mooie gebergte van Adjara en de Svaneti regio. Het was een prachtige autoreis, maar zeker niet mooier te noemen dan alles wat we hiervoor al hadden gezien. Aangekomen in Kazbegi regende het iets, maar dat mocht de pret niet drukken, we reden vol goede moed naar boven naar de bekende Trinity Church van Gergeti. De weg was op zijn minst interessant te noemen, diepe geulen overheerste dit extreme zandpad. Maar het uizicht dat je vervolgens krijgt was het stuiteren in de auto weer een meer dan waard. Alleen werd de lucht steeds donkerder met hier en daar een flitsje onweer. Toch besloten we om de tent boven uit te klappen. We vonden een vrij beschutte plek ergens achter de bosjes en gelukkig zette de storm niet door. De volgende ochtend werden we wakker met een helderblauwe lucht en een prachtig uitzicht over de vallei en de kerk. Vandaag stond Juta op de planning, een klein dorpje dat alleen te bereiken is via een onverharde weg hoog door de bergen. Juta was mooi en de uitzichten waren weer adembenemend, maar meer dan dat was het ook niet. Al om twee uur ’s middags vonden we een heerlijk plekje aan een kleine rivier in het dal om te kamperen. We deden die dag verder niet veel.

Kazbegi

Campspot near Juta

En toen was het eindelijk maandag, DE dag dat we gingen paragliden. Iets wat laat, maar uiteindelijk kreeg dus ook Tom zijn verjaardagcadeautje (1 december was zijn verjaardag). Om 10:00 hadden we afgesproken in het dorpje Gudauri en met een jeep gingen we hoger de bergen in. We reden als ware de ski pistes op. Toen we de eerste keer stopten bleek de wind niet goed te zijn, dus reden we door naar een hogere spot waar de adelaars verraadde dat de thermiek daar goed moest zijn. Spullen werden uitgepakt en nog geen tien minuten later zaten we in de lucht. Fantastische uitzichten en een geweldig gevoel. Dani ging zelfs zo hoog dat ze even in de wolken zat en een adelaar naderde op een kleine twee meter. Het was echt prachtig, we genoten echt enorm zo hoog in de lucht.

Kakheti

Vineyard in Kakheti

Vanuit Gudauri reden we diezelfde dag nog verder naar het plaatsje Sighnaghi in de wijnstreek Kakheti.  We besloten ’s middags om Tom zijn verjaardag uitgebreid te vieren met een etentje en een fles wijn (alle mogelijkheden aangrijpen om een feestje te vieren, ook al was het dus al 9 maanden geleden dat hij jarig was). Helaas was onze feeststemming de volgende dag snel over toen we per mail te horen kregen dat ons visum voor Iran was afgewezen. Dit was even enorm balen. We waren echter net te laat om nog op tijd bij de Iraanse ambassade in Tbilisi te komen dezelfde dag, maar de volgende ochtend zouden wij de eerste zijn. Het was even schakelen, maar we besloten er die middag nog maar iets leuks van te maken in de wijnstreek en reden naar een wijnhuis. Hier aten we wat en hadden we een wijnproeverij en aan het einde van de middag toch maar terug naar Tbilisi, zodat we ons op tijd konden melden bij de ambassade de volgende dag.

Tbilisi

Trinity cathedral Tbilisi

Tbilis

Parliament building in Tbilisi

De ambassade ging om 10:00 open en wij waren er meer dan een kwartier te vroeg. De hele tijd vroegen we ons af wat de reden voor de afwijzing zou kunnen zijn, maar we konden niet veel bedenken. We hadden het idee dat we alles goed hadden gedaan. Toen dezelfde man als de vorige keer in het systeem keek, bleek ons visum inderdaad niet geaccepteerd te zijn. De reden? Dat wist hij ook niet en hij keek bij de afwijzing even verbaasd als wij een dag eerder deden. Het enige wat we volgens hem konden doen was zo snel mogelijk naar de Iraanse Ambassade in Yerevan en het hier op nieuw proberen. Na een half uurtje op internet speuren bleek dat we dat ook niet meer gingen redden vóór de 28e september. Ook kwamen we via het internet erachter dat de manier waarop we ons visum hebben aangevraagd niet de beste is geweest. Sinds januari 2017 kun je via het internet een e-visum aanvragen voor Iran en dit werd ook gepromoot. Handig dachten wij, maar niet dus. Tot nu toe zijn er nog geen verhalen op internet bekend dat iemand succesvol een evisum aanvraag heeft afgerond. Op de luchthaven is het wel mogelijk om een visa on arrival te krijgen, maar bij de landgrenzen bieden ze deze service niet. Balen!! Na nog een dieper onderzoek vonden we de mogelijkheden van een transitvisum. Een visum voor 7 dagen dat je alleen kunt aanvragen als je kunt bewijzen dat je 7 dagen later het land uit bent en Iran nodig hebt om naar je volgende land te komen. Hier komt ons visum voor Turkmenistan dus goed van pas. Een transit visum kan ook de volgende dag al klaar zijn. Gelukkig kon onze vriend Houssein ook zijn afspraak met ons verplaatsen naar 4 oktober. Over twee dagen zijn we in Yerevan en daar vragen we dit transit visum aan. Fingers crossed dat het allemaal gaat lukken anders moeten we onze plannen alsnog omgooien.

Klik hier voor meer foto’s.