GEORGIA PART 2 – BATUMI

Batumi

Veel te harde muziek klinkt, als een soort van gezellig, uit ieder restaurant dat we passeren. Er zijn strandtenten die in de zomer grote namen uit de techno wereld mogen ontvangen. Kermisattracties vind je op iedere hoek van de straat en aan suikerspinnen ook geen tekort. Bizar grote vakantieresorts worden uit de grond gestampt naast leegstaande gebouwen die in hun glorietijd vast en zeker prachtig waren. Wij vallen van de ene verbazing in de andere hier in Batumi, maar we blijven lachen, want dit is fantastisch. Batumi laat zich nog als beste omschrijven als een communistische badplaats van jaren geleden met een kapitalistische touch. De combinatie van zoveel mensen met zoveel verschillende culturele achtergronden, die hier vakantie vieren is onbeschrijfelijk. Wij genieten volop.

Nadat we afscheid hadden genomen van onze nieuwe Georgische familie reden we terug naar Khulo. Khulo is namelijk de stad die het dorp Tago verbindt met de bewoonde wereld door middel van een kabelbaan. Het ritje met de kabelbaan duurt ongeveer tien minuten en brengt voornamelijk bewoners en goederen, van de ene kant van de vallei naar de andere kant. Maar vandaag gingen wij ook mee. In eerste instantie wilden we een hike doen, deze zou echter de hele dag in beslag nemen en we wilden nog meer van de omgeving zien. We besloten, heen en weer te gaan met de kabelbaan. In ons beste Georgische Engels hebben we dit gepoogd uit te leggen aan de kabelbaan operator. Deze vriendelijke Georgiër nam ons alleen iets te letterlijk, toen we aan de overkant arriveerde en wij uit wilden stappen om even rond te lopen keek hij ons met een erg verbaasde blik aan. Dit was het moment dat iedereen enigszins in de war was van de situatie. Een local, met een barretje in de buurt, wist hier handig gebruik van te maken. Hij nam ons mee voor een kleine wandeling en een kop koffie. Degene die de kabelbaan bestuurde besloot hierop ons maar achterna te komen en te genieten van een sigaretje, geen stress. Wij zaten daar alleen wat minder op ons gemak dan de operator en de eigenaar van het barretje. Op het moment dat wij met de kabelbaan arriveerde aan de overkant stond er namelijk een vijftal locals te wachten om de oversteek de andere kant op te maken. En 1 + 1 is twee, met andere woorden de operator was in onze buurt wat betekende dat de kabelbaan dus onmogelijk kon gaan. Ofwel wij weerhouden de wachtende locals ervan om op hun bestemmingen te komen. Na een ietwat haastigere koffie dan normaal liepen we terug naar de kabelbaan met de operator in onze kielzog. We hadden verwacht dat we heel wat boze blikken zouden krijgen zodra we terugkwamen bij de kabelbaan, maar niets was minder waar. Er leek niets aan de hand te zijn en niemand iets te interesseren dat ze hadden moeten wachten op twee koffiedrinkende toeristen.

Cable car

Cable car from Khulo to Tago

Honger zullen we hier in Georgië niet hebben. Die middag zaten we in een restaurantje, aten daar wat en bleven nog een beetje hangen omdat er WiFi was. We werden getrakteerd door onze buren op wijn en een vleesspies die we met geen enkele mogelijkheid konden afslaan. Na deze genuttigd te hebben reden we door naar een picknickplek met een klein barretje, aan de eigenaar vroegen we of we hier konden kamperen en dat was geen probleem. We bedachten dat het wel aardig zou zijn om dan ook wat te drinken bij hem te gaan halen. Bier had hij niet, wel een liter karaf wijn voor omgerekend €1,70. Ook hier werden we weer getrakteerd op een grote vleesspies door een van de locals en hoe we hem ook probeerden duidelijk te maken dat we al hadden gegeten, afslaan behoorde niet tot de mogelijkheden. De Georgische gastvrijheid kent geen grenzen.

Batumi

Batumi

Batumi boulevard

De volgende dag reden we door naar Batumi. In de gloriedagen van de Sovjet Unie was Batumi een erg populaire badplaats. Het was namelijk de zuidelijkst gelegen badplaats in de Sovjet Unie. Wij zijn hier uiteindelijk bijna een week geweest, waarin we helaas maar één dag mooi weer hadden en we ook daadwerkelijk op het strand konden liggen. Verder vulden we onze dagen met het uitzoeken van informatie over onze volgende bestemmingen. We gingen laat naar bed en sliepen uit (iets wat met de tent onmogelijk is). Tijdens onze bezoekjes aan de in de buurt gelegen restaurants probeerden we veel van de Georgische specialiteiten uit. We aten de typische, enorme Georgische dumplings, een heerlijk stoofpotje van een oud Georgisch recept en we probeerden de “boot” oftewel een van de vele vormen van Kachapuri. De boot is deeg gevuld met kaas met in het diepere gedeelte een bijna rauw ei en boter. De bedoeling is dat je de randen eraf trekt en die in het ei en de boter dipt. Ook wandelden we over de oneindige boulevard die Batumi rijk is en deden we wat de locals doen: een rondje maken in het reuzenrad. We genoten van een avondje gin tonics en een shisha en kwamen er net op tijd achter dat we voor Iran nog een visum moesten aanvragen.

Khachapuir

Khachapuri, the one with the egg in the middle

BATUMI

Bad weather at the seaside of Batumi

We waren zo bezig geweest met het contact om de auto in Iran te krijgen dat we ons eigen visum vergaten. Voor degene die het niet weten, je kunt niet zomaar met je auto de grens over rijden naar Iran. Officieel heb je hier een Carnet de Passage voor nodig, een bewijs dat je de auto ook weer het land mee uitneemt. Hier moet je in eigen land een borg voor achterlaten van €5.000 (of meer bij ander soort auto’s). Vroeger stond de bank nog wel eens garant voor dit soort situaties, maar dat doen ze niet meer, in ieder geval niet voor Iran. Het alternatief was Hoessein mailen om hem te vragen of hij ons met de auto Iran in kon krijgen. Hoessein staat onder “overlanders” zeer goed aangeschreven en Dani had al in Nederland contact met hem gezocht. Er werd een datum afgesproken en dat was het. Twee weken geleden hebben we weer contact gezocht met deze beste man en hij was nog steeds bereidt ons te helpen. Na heel wat mailcontact en de vraag of we een paar Nike sneakers voor zijn zoon mee kunnen nemen vertrouwen we erop dat hij ons 28 september opwacht bij de Iran Armeense grens om ons de grens over te loodsen. Helaas waren we in ons enthousiasme vergeten een visum voor ons beide voor Iran te regelen. Gelukkig konden we het visum via internet aanvragen en als we het allemaal goed begrepen hebben ligt het over 10 dagen in Tbilisi klaar bij de Iraanse ambassade. Fingers crossed!

Batumi

Beautiful sunset of Batumi

Klik hier voor meer foto’s.