GEORGIA PART 1 – A WARM WELCOME

Nieuw land, nieuwe mensen, nieuw eten, een nieuwe taal en nieuw geld. Na een stroeve grensovergang waren we in Georgië. Het veertiende land tijdens onze reis en met 9.231 kilometer op de teller zijn we nu twee maanden, twee weken en twee dagen onderweg en staat de klok twee uur later dan in Nederland. Georgië is, zoals staat beschreven een prachtig land waarin gastvrijheid een grote rol speelt. Tot 1991 was Georgië onderdeel van de Sovjet Unie, nu deelt het land haar grenzen met Rusland, Azerdbaijan, Armenië en Turkije.

Georgia

Our first camps spot in Georgia

Vanuit de meest chaotische en onduidelijkste grensovergang die we tot nu toe hadden, reden we Georgië binnen en daarmee ook een compleet nieuwe wereld. De Georgiërs lijken voor geen meter op hun zuiderburen uit Turkije, net zo min als het straatbeeld. In het straatbeeld lees je geschiedenis, communistische gebouwen en ook de voertuigen die hier bij horen domineren het eerste plaatje dat wij van Georgië kregen. We reden naar een tankstation, wat op zichzelf al een feest was waar we weken naar uit hadden gekeken vanwege de goedkope benzine prijs. Het leek of de pompbediende ook al weken naar ons uitkeek, vol enthousiasme begon hij tegen ons aan te kletsen. We konden er niets van verstaan, maar een warmer welkom had Georgië ons niet kunnen geven. Tel daar de €0,72 per liter benzine bij op en onze dag kon niet meer stuk.

Georgia

Small village in the Ajarian mountains

We rijden door groene bergen met verlaten dorpjes. Het is bizar om te zien wat voor een leven de mensen hier leiden. Zo ontzettend anders dan ons leven en zo primitief. Deze mensen leven veelal om te overleven, in de zomermaanden zorgen ze ervoor dat alles voor de harde en vooral koude wintermaanden is voorbereid. Een leven dat voor ons moeilijk is om voor te stellen. Onze oogkassen puilen af en toe uit van verbazing, maar desalniettemin is iedereen even aardig. We vonden een prachtige plek om onze eerste nacht in Georgië te slapen. Ergens op een hoekje van een heuvel tussen de bomen. We zaten weer eens op 2.000 meter hoogte en het was koud. Gelukkig was het wel droog en een vuurtje was zo gemaakt. We genoten van de warmte van het vuur en de stilte om ons heen, na twee en een halve maand waren we in Georgië.

GEORGIA

Daily problems on the bad roads of Georgia

Terwijl we zondag een heerlijk hobbelige dag hadden vol met slechte wegen, zagen we prachtige dorpjes. We deden eeuwig over een paar kilometer, kwamen vast te zitten op een steen en in de modder, maar we moesten er ook wel weer om lachen. Eerder zochten we deze wegen nog op omdat we het vet vonden om met de auto de dirtroads te rijden en de grenzen van ons pakezeltje op te zoeken. Nu, konden we niet meer anders. Dit waren DE wegen. We reden (vooral langzaam) richting Khulo, een van de grotere dorpen in de omgeving. Hier vonden we een plattegrond van de regio en deden we onze boodschappen. We aten voor €5,35, inclusief €1,- fooi en twee halve liters bier. Op de vraag waar we het beste konden kamperen kregen we een enthousiast antwoord: ”waar je maar wilt”. Super gemotiveerd en met het idee dat we dus snel een slaapplek konden vinden reden we Khulo uit. Dit werd lastiger dan gedacht. Overal waar we de hoofdweg af reden kwamen we terecht op hele smalle en vooral steile weggetjes die iedere keer eindigde in iemand zijn achtertuin. Na twee uur zoeken en een lantaarnpaal geraakt te hebben, waren wij er helemaal klaar mee. De zijwegen waren enorm slecht en we zagen niet hoe we hier ergens konden staan met onze daktent. Toen we een bordje “Fortress” zagen staan besloten we die kant op te rijden, als er een fort zou zijn dan zou daar vast ook een parkeerplaats zijn en daar zouden we dan vast wel kunnen kamperen. De vervolgbordjes waren we al snel kwijt en toen we een groepje mannen zagen staan vroegen we of we op de goede weg zaten. We begrepen elkaar allemaal niet, maar zoals het ernaar uitzag reed er iemand voor ons uit richting het fort.

Georgia

Green lake in Georgia, from this angle it looks more like a blue lake

GEORGIA

The roads of Georgia

We reden een terrein op en toen we goed om ons heen keken konden we ons voorstellen dat dit het fort moest zijn. Niet echt een bezienswaardigheid waar je zo ver over zulke slechte wegen de bergen voor in rijdt. Er stonden nog twee stukjes muur en iets wat ooit een toren is geweest. De mannen gebaarden dat we daar konden staan en liepen tussen de twee stukken muur, door een hek, een tuin binnen. Nog geen drie minuten later kwamen ze terug en reden weg. Daar stonden we dan, eindelijk hadden we een plek om te slapen. We waren niet lang alleen of er kwam alweer een jongetje met zijn opa aangelopen. Het jongetje liep door, maar opa was maar al te nieuwsgierig. Hij bleef bij ons terwijl we de tent opbouwden en de plattegrond bekeken om onze route voor de volgende dag te bepalen. Eigenlijk ging hij helemaal niet meer weg. Zijn zoon was er inmiddels ook bijgekomen en we begonnen langzaam te begrijpen dat we min of meer aan hun tuin geparkeerd stonden. Die mannen die ons hier hadden afgezet liepen waarschijnlijk het hek door om aan te geven dat wij hier stonden. We konden geen woord met deze mensen wisselen, want ons Georgisch is nog niet van topniveau, evenmin als ons Russisch en deze mensen spraken geen Engels. We begrepen wel dat het geen probleem was dat we hier sliepen en dat we mee moesten om koffie te drinken.

Ajara fam

First meeting with our hosts for the night

Ajara fam

Our new Georgian family

Het koffie drinken werd avondeten en tijdens het avondeten kwam ook de alcohol op tafel, met trots zelf gestookt. Ook al spraken we elkaars taal nog steeds niet, het was hartstikke gezellig en we hebben ontzettend gelachen. Er werd bij ieder nieuw drankje opnieuw geproost dat de hele familie en wij en ook onze familie in de hemel komt. Dani werd beste vriendinnen met oma Sushanna en vader Emzar had een waardige drankpartner gevonden in Tom. Toen we uiteindelijk onze tent opzochten probeerden ze ons er nog van te overtuigen dat we ook echt wel een kamer met een bed konden krijgen. Wij waren hun gasten en konden dus gewoon in huis slapen. Ze begrepen gelukkig dat onze tent ons huis is en dat we daar dan ook heerlijk in slapen. Na vele kussen en knuffels moesten we beloven de volgende ochtend nog even te komen voor koffie en een afscheid.

Ajara fam

One of the many toasts on our families

Ajara fam

The roses Dani got from the family when we left

Na een enigszins slapeloze nacht vanwege regen en onweer zaten we de volgende ochtend alweer om 08:00 bij onze lieve Georgische familie aan de koffie. Toen we aanstalten maakten om te gaan werd er nog van alles overhoop gehaald. We kregen een tas met appels, een tas met tomaten, een zak met hazelnoten en een bosje rozen mee, allemaal uit eigen tuin. Met veel liefde werd er afscheid genomen en reden wij verder Georgië in. Wat een gastvrijheid, wat een onverwachte wending kreeg onze dag gister en wat mogen we van geluk spreken zulke fantastische mensen te hebben leren kennen. Georgië, het maakt niet uit wat we nog van je gaan zien, wij zijn al verkocht.

 

Klik hier voor meer foto’s.