TURKEY PART 6 – RAINY DAYS AND BEAUTIFUL PEOPLE

Villag

Het wildkamperen begint steeds meer te wennen, het is min of meer onze “way of life” aan het worden. Weloverwogen kiezen we onze plekken uit, we proberen redelijk beschut te staan en uit de wind. Dit lukt meestal en is dit niet het geval dan heeft het ook weer zijn voordelen. Er zijn altijd wel wat nieuwsgierige mensen die willen weten wat die twee gekken met hun daktent uitspoken. Ze komen even gezellig een praatje maken, helpen ons met wat we willen weten. Met handen en voeten, gebrekkig Engels en nog minder Turks komen we er dan meestal wel uit. Zo niet, dan is er altijd nog Google translate.

River

Back yard at one of our wild camp spots

Firtina valley

One of many fairytale bridges Firtina valley

Door verschrikkelijk harde regenbuien reden we het Kaçkar gebergte in. De ruitenwissers werkte op volle toeren, net als wij. Verstandig bleven we het onderwerp, “wat als het zo blijft regenen”, vermijden. We reden zonder plan rond in dit enorme natuurgebied en besloten om vanuit de auto te genieten van de extreem groene uitzichten, dat krijg je met al die regen, dan blijft alles natuurlijk mooi groen. De harde regen ging over in een vieze miezerregen en de uitzichten werden vervangen door grote mistwolken. We reden tot aan een voor ons nieuw stukje aan het einde van de wereld; Elevit. Dit afgelegen dorpje was te bereiken via een onverharde weg met diepe gaten en grote stenen. Tegen 18:30 besloten we een slaapplek te zoeken want het werd langzaam donker. Gelukkig vonden we die vrij snel. We hoopten dat het morgen droog zou zijn.

Small village

Small village where we had our first Nespresso since we left

De volgende ochtend was het (even) droog en via kleine dorpjes, een kasteel en schattige bruggetjes over de 200km lange rivier die door het gebergte stroomt, reden we naar Ayder. Dit was HET grote dorp voor zover we begrepen en ons plan was om hier een kaart van de omgeving te scoren, zodat we hikes en autoroutes verder konden bepalen. Onmogelijk! We hebben het hele dorp gehad: hotels, restaurants, toeristenbureaus (soort van) maar niemand kon ons aan een kaart van het gebied helpen. Een kelner beschreef het als “amateur”, dat zijn wij, zei hij. Er bleef niets anders over dan een plek met internet te zoeken en zo onze route te bepalen. Intussen begon het harder te regenen. Uiteindelijk reden we de rest van de dag verdwaald door het gebergte. De omgeving was prachtig en we zagen van alles. Waar we precies waren wisten we niet, want de kleinere wegen stonden niet op de navigatie en de bewegwijzering in het complete gebergte was een groot drama. Er stond van alles aangegeven maar als we dan een bordje volgde kwam er geen vervolg bord, dus hadden we uiteindelijk nog geen idee van waar we waren. De grotere borden met een soort van plattegronden en loop-en rijroutes waren er alleen in het Turks en hoe hard we het ook probeerden, hier snapten we echt niets van.

Cows

On our way we saw more cows than people, Kackar

Kackar

Driving around in the foggy mountains, Kackar

De tweede avond vonden we een plekje aan de andere kant van het gebergte. Het was geen perfecte plek, want we stonden vrij dicht op een soort van onverharde weg. Maar goed, het was onder de bomen en we stonden redelijk droog. Al bij het opzetten van de tent kwamen er twee jongens aangelopen en gaven ons iets wat leek op een rotje. Degene die het beste Engels sprak legde uit dat dit tegen de wolven en de beren was, mocht er een dier komen dan steek je dit aan en de knal jaagt het dier weg. Dus… moesten we dit heel serieus nemen? Op de vraag of de kans groot was dat we iets tegen zouden komen was het antwoord “maybe”. Daar zaten we dan met naast de pan met eten op tafel, een stuk explosief zodat we ons konden weren mocht het nodig zijn. We kregen nog bezoek van een ouder Turks stel die even voor de gezelligheid kwamen checken wat we allemaal aan het doen waren. Terwijl Tom een vuurtje probeerde te maken van nat hout kletste Dani gezellig met deze twee, de man sprak redelijk goed Engels. Toen de man in de gaten kreeg dat het ons niet ging lukken om dit vuurtje aan te krijgen schoot hij te hulp. Binnen twee minuten hadden we een prachtig vuurtje. De laatste stroopwafels die we nog in de auto hadden liggen werden uitgedeeld en lachend vertrok het stel weer. Helaas bleef het vuurtje niet lang branden, de regen verpeste het weer eens.

Bee keepers

Bee keepers protecting their gear

Transportation basket

Transportation basket used by locals to reach the most remote areas

Toen er de volgende dag nog steeds dikke mist wolken hingen besloten we om de geplande hike over te slaan. We vinden het hiken echt geweldig, zeker in de bergen, de hoogtemeters die je maakt en, daar kom ie, het prachtige uitzicht dat we iedere keer weer als beloning krijgen. Dit ging hem dit keer zeker niet worden, we konden nog geen tien meter ver kijken. Dus sloegen we de hike over, om 08:00 waren we al in een groter dorpje en vonden we een plek om te ontbijten. We zochten wat uit over onze verdere route en kwamen erachter dat we het beste richting de grens met Georgië konden rijden. Op twee plekken kun je vanuit Turkije naar Georgië rijden, via Hopa of Posof. Aangezien we in Georgië eerst naar het berggebied wilden dat voorbij Posof ligt, reden we die kant op. Een prachtige route waar op sommige plekken zelfs af en toe de zon scheen. We hadden nog een gezellige stop bij een benzinepomp waar we onze laatste Turkse lira’s inruilden voor benzine. Op ongeveer 60 kilometer voor de grens met Georgië stopten we, het was tijd om een plek te zoeken waar we onze laatste nacht in Turkije doorbrachten.

Views

Astonishing views on our way to the Georgian boarder

Turkije, je was fantastisch. Wat hebben we genoten. Een beetje angstig, echt maar een klein beetje, reden we de grens met Griekenland over. Dit kleine beetje angst werd meteen weggenomen door de hartelijkheid van de mensen en de openheid. We hebben genoten van het eten, de adembenemende en verrassende natuur en de open gesprekken met de extreem vriendelijke locals. We hebben ook veel geleerd van deze mensen over cultuur en leven. Wat een prachtig land. Wij komen graag nog een keer terug.

Klik hier voor meer foto’s.