TURKEY PART 5 – THE BLACK SEA

SUMELA

We hebben langzaam het punt bereikt waarbij wij de attractie zijn voor de locals, in plaats van dat wij op zoek gaan naar toeristische attracties. We komen geen campers meer tegen, geen vans en geen 4×4’s met daktenten. Het enige contact dat we met anderen hebben is met de locals of met Turken die naar Nederland of Duitsland zijn geëmigreerd en nu op vakantie zijn in land van herkomst. Enthousiast komen ze naar onze auto gelopen om een praatje te maken en te vragen waar we heen gaan. Ook willen ze altijd weten wat wij van het prachtige Turkije vinden. Ze vinden het mooi dat wij de moeite nemen om het andere Turkije te leren kennen. Dat stukje dat voor velen onbekend is. Het Turkije wat wij nu zien bestaat niet uit massatoerisme en mensen die tegen elkaar aan op het strand liggen en ieder avond in een bar of discotheek hangen. Dit is anders en het is zonder twijfel een prachtige en speciale ervaring.

Borabay

From Borabay we drove up to Khumbet

Lekker een paar dagen aan de Zwarte Zee. Stadjes bekijken, lekker op het strand slapen en verder genieten van Turkije. Zo hadden we het bedacht. We vonden het lastig om in Turkije keuzes te maken welke plekken we zouden bezoeken en welke plekken we over konden slaan. Het land is zo immens groot en heeft zoveel te bieden. We probeerden via internet wat dingen te achterhalen, maar veel is er niet geschreven over roadtrips in het noorden van Turkije. Na enig whatsapp verkeer tussen ons en een vriendinnetje van Tom zijn zus, die al eens door het noorden van Turkije reisde, waren we een heel stuk op weg. Met een hele lijst van dorpen en bezienswaardigheden stippelden we onze route uit. Vol enthousiasme reden we nu dus richting de Zwarte Zee. Helaas kwamen we van een koude kermis thuis. Het regende en is sindsdien ook niet meer gestopt met regenen.

KHUMBET

Stunning views along the way to Khumbet

Onze route liep van Hattusha naar Alacahöyuk en vervolgens Amasya. Vanuit Amasya reden we via Boraboy Lake naar Khumbet. Een dorpje ergens hoog en afgelegen in de bergen. Van wat we gelezen hadden zou het uitzicht prachtig zijn. De weg van Boraboy naar Khumbet was lang en we besloten onderweg ergens te stoppen en snel een brood te kopen zodat we deze tijdens het rijden konden eten. We stopten in een klein dorpje en hier werden we er weer aan herinnerd hoe weinig toeristen dit stukje Turkije kent laat staan een toerist met blonde haren. Dani ging een brood kopen, ze was waarschijnlijk de eerste toerist ooit in deze kleine bakkerij/winkel. Er werd een complete fotoshoot met de bakker “himself” gehouden; naast de oven, voor de oven, met brood in onze handen en zonder brood. Een stuk of tien mobieltjes kwamen tevoorschijn en er werd alleen nog maar geklikt. Hilarisch! Na deze fotoshoot kochten we twee belegde broodjes en nog twee Turkse broodspecialiteiten voor het enorme bedrag van €0,75. Dat is nog eens leuk boodschappen doen.

KHUMBET

The never quite Turkish villages, Khumbet

Aan het einde van de middag bereikte we via een prachtige route Khumbet. Een klein dorpje aan het einde van weer een stukje wereld. Zoals in ieder dorpje in Turkije, klein of groot, was er enorm veel bedrijvigheid. We liepen een rondje en reden verder naar het plateau/uitzichtpunt. Wat we al vermoeden bleek waar te zijn: we zagen niets van dit prachtige uitzicht behalve bomen met grote witte mistwolken. We besloten dat we verder reden naar Giresun, een stad aan de zwarte zee. Dani had op internet gelezen dat er vele stranden in de buurt van deze stad lagen waar je kon kamperen. Terwijl we dichter in de buurt van het strand kwamen werd het niet minder bewolkt, wel warmer, wat resulteerde in een benauwde, klamme hitte. De stranden waar we zouden kunnen kamperen volgens internet waren prachtig en je kon er prima je tentje opzetten. Alleen zijn ze er vergeten bij te zetten dat je met je auto het strand niet op kunt. Na een kleine speurtocht vonden we een camping, het woord camping is teveel gezegd, maar het was een prima plek om te slapen. Vanuit het huisje, waar gebeden werd, konden we stroom aftappen en via een steile trap waren we zo op het strand.

KHUMBET

Khumbet

Het bleef warm en benauwd, de volgende dag ook. We deden niets, lazen een boekje op het strand en zochten wat dingen uit voor de rest van onze Turkije roadtrip en alvast voor een stukje Georgië. ‘s Avonds regende het en koelde het ook flink af. De volgende ochtend regende het nog steeds. Tussen de buien door pakte we onze spullen in en vertrokken we naar Tirebolu. Helaas regende het nog steeds en hebben we dus niets van Tirebolu kunnen zien. We reden verder naar Trabzon, een grote stad met ongeveer 328.000 inwoners. Voor de voetbalkenners de stad van Trabzon Spor. Het was even droog, meteen weer enorm benauwd en we bekeken wat highlights van deze moderne stad. We aten hier en deden onze boodschappen, daarna reden we verder naar Sumela.

Sumela

Sumela monastery

Sumela is bekend door het klooster van Sumela, dankzij dit klooster rijden er iedere dag busladingen richting dit dorpje in de bergen. Het complex ligt op een hoogte van 1200 meter en staat tegen een rotswand van het Zigana gebergte. We hadden al een spot gezien waar we konden slapen en het was pas 17:00 dus gingen we nog even verder op verkenning in dit nationale park. We reden een zijweg in en het avontuur begon. De wegen werden slecht en na een half uur hadden we een uitzicht waarbij we al het gevoel kregen in Kazachstan te zijn. Enorme open vlaktes, echt een extreem bijzonder landschap. Weer een heel andere kant van Turkije. De wegen stonden niet meer op de gps en we reden door tot aan dorpjes waarvan we geen idee meer hadden dat deze nog bestonden. Alsof de tijd stil heeft gestaan. Het was koud, winters koud, toen we uitstapten om wat foto’s te maken. Het contrast met de benauwde middag was enorm, het verschil in temperatuur was minimaal 20 graden. Zo reden we een rondje, langs de koeien en ander vee, af en toe kwamen we nog iemand tegen, maar veel mensen hebben we niet gezien.

SUMELA

Villages in the middle of nowhere

SUMELA

Kazakhstan feeling in Turkey

Die avond regende het en gelukkig hadden we een plekje gevonden met wat picknick hutjes zodat we in ieder geval droog konden eten. We besloten om de volgende ochtend terug naar Trabzon te rijden en een plek te zoeken waar we internet hadden. Voordat we 4 uur naar Uzungöl zouden rijden wilden we eerst weten of dit de moeite waard zou zijn in verband met het weer. Na een kleine tussenstop bij een autogarage, het hitteschild onder de auto zat al een tijdje los en rammelde, vonden we een droge plek (het regende inmiddels weer) met internet. De 14daagse voorspelling voor Uzungöl was regen met nog meer regen. Dit besloten we, helaas maar het is niet anders, dus even over te slaan. De volgende bestemming was het Kaçkar gebergte, het meest regenachtige gebergte in Turkije. We hadden niet veel keus, dit gebergte staat al tijden hoog op onze lijst en dus reden we het regenachtige Trabzon uit en het regenachtige Kaçkar gebergte in.

Klik hier voor meer foto’s.