TURKEY PART 4 – GOING UP NORTH

Er zijn twee vormen van wildkamperen. Het staan op een idyllisch plekje met een heerlijk uitzicht waar je lekker kunt ontspannen, zoals ons plekje in, bijvoorbeeld Griekenland, op het strand. Daarnaast heb je ook de wildkampeer plekken waar functioneel geslapen moet worden, vaak omdat er weinig andere mogelijkheden zijn. Deze laatste optie vermijden wij graag, maar helaas gaat dat niet altijd, zoals in Amasya. Wij reden via Hattusha en Alacahöyuk richting Amasya en sliepen aan de rand van deze stad, verscholen tussen wat boompjes te midden van veel te veel rotzooi. Het leven kan niet altijd perfect zijn.

Lion gate Hattusha

Lion gate Hattusha

Vanuit Göreme reden we eerst naar Hattusha, maar door Dani haar bezoek aan haar nieuwe vriendin in het cave huis, liep alles wat uit de hand en kwamen we vrij laat aan in Hattusha. Tot onze verbazing zagen we twee hotels die ook campingplekken aanboden. Heel fijn, maar eerst richting de oude stad. Hattusha was de hoofdstad van de Hattiten, dit volk kwam in 2000 voor Christus naar deze regio in Turkije en speelt een belangrijke rol in de geschiedenis van dit land, maar ook die van de wereld. Dit volk ondertekende namelijk samen met de Egyptenaren het eerste (gevonden) geschreven vredescontract ter wereld. Hattusha is in 1834 ontdekt in het dorpje Bogaskale. Wetenschappelijk onderzoek start hier pas in 1906, maar loopt vandaag de dag nog steeds. Sinds 1986 staat Hattusha op de Unesco Werelderfgoedlijst. Toen we aankwamen rijden bleek dat we vandaag helaas te laat om alles nog rustig te kunnen bekijken. Abdullah, die zich ook wel (in het Nederlands) de burgemeester van zijn dorp laat noemen, gaf ons thee en informatie over de ontdekkingen. Toen we vroegen wat de beste plek zou zijn om te kamperen belde hij meteen naar een van de “campings” die we hadden gezien. Waarom hij precies belde weten we niet, maar goed, wij gingen een nachtje naar de camping en zouden morgen terugkomen om Hattusha te zien en meer thee te drinken met Abdullah.

Dani’s new friend, showing her cave house (but not her teeth).

Onze campingplek was prima, voor €5,- per nacht hadden we douches, toiletten, internet en een zwembad, meer hadden we natuurlijk niet nodig. Met minder hadden we het ook gedaan. De volgende ochtend liepen we rond in Hattusha, Tom net iets meer geïnteresseerd in dit tijdperk van onze geschiedenis dan Dani, wees de weg en legde aan de hand van de kaart uit wat waar was. Erg nuttig. Na ons hier tweeënhalf uur vermaakt te hebben gingen we verder, maar eerst nog even langs Abdullah. Naast dat hij de “burgemeester” is regelt hij ook het reilen en zeilen van een stichting genaamd Arinna. Deze stichting verkoopt kleden gemaakt door 280 verschillende Koerdische vrouwen. Veel plek voor souvenirs hebben wij natuurlijk niet, maar zeker dit soort projecten steunen we graag. Na de aanslagen en de couppoging van vorig jaar komen er dus ook veel minder toeristen naar Hattusha en daar hebben dit soort projecten erg onder te lijden. We kochten twee kussenslopen, waarvan we dachten dat we ze nog wel konden wegstoppen ergens in de auto en dronken meer thee.


Sights of Hattusha

Daarna reden door naar Alacahöyuk waar we meer opgravingen bekeken uit dezelfde tijd en waar we gezellig kletsten met een Nederlands Turks stel. Zij waren op vakantie en maakte een prachtige rondreis langs vele plekken waar wij nog heen gaan. We kregen veel handige tips en kwamen er langzaam achter dat we hier in Turkije beter een uur extra konden rekenen in onze dag planning voor socializen. We komen zoveel gezellige mensen tegen. Eindelijk reden we dan door naar Amasya, van velen hadden we gehoord dat dit een prachtig, authentieke stad is en we hadden veel zin om dit met eigen ogen te gaan zien.

View over Amasya from the castle

Tegen het einde van de middag reden we Amasya binnen, een kleine stad met ongeveer 110.000 inwoners, gelegen tussen hoge bergen. We besloten eerst op zoek te gaan naar een slaapplaats en dan te kijken of er nog tijd over zou zijn om de stad in te gaan. Campings waren hier sowieso in de wijde omgeving niet te vinden, dus het zou wildkamperen worden. Nadat we twee bergen opgereden waren bleek dat deze veel te steil waren om wild te kamperen. Op de enige rechte stukken land stonden huizen, dit werd niets. Gelukkig is er een app die iOverlander heet en waar mensen die net als ons over land reizen hun wildkampeerspots op vast zetten. Niet altijd is er een spot in de buurt, maar nu toevallig wel. Het bleek inderdaad een verborgen plekje te zijn aan de rand van de stad, maar het was er absoluut niet schoon, overal lag afval. Helaas zagen we geen andere optie dan hier te slapen. Het kan niet altijd feest zijn, gelukkig sliepen we allebei goed. De volgende ochtend liepen we door Amasya, wat een prachtig oud centrum heeft. Het was zeker de moeite waard dat we hier een nacht gebleven zijn.

Old town of Amasya

Vanuit Amasya gingen we door naar Boraboy, een meer dat voor veel locals een uitvalsbasis is voor familie picknicks en weekendjes weg. Het meer is niet heel groot. Normaal gesproken betaal je een klein bedrag om met je auto bij het meer te komen, maar op een of andere manier wilde ze dat geld van ons niet hebben. We blijven hier voor vannacht en morgen rijden we verder naar het noorden, naar de Zwarte Zee.

Klik hier voor meer foto’s.