TURKEY PART 2 – SALT LAKE TOZ GÖLÜ

Het aantal toeristen dat richting Turkije vertrekt, is in het afgelopen jaar sterk afgenomen. Volgens het bureau van toerisme in Turkije is er een daling van 17% in verhouding met vorig jaar en dat is veel. Het land is minder in trek door de aanslagen die het afgelopen jaar zijn gepleegd, maar ook de mislukte staatsgreep draagt hieraan bij. Begin augustus maakte datzelfde bureau van toerisme bekend dat er toch weer een kleine stijging te zien is in de cijfers, maar de Nederlanders doen hier nog niet aan mee en laten Turkije links liggen. Wij komen er langzaam achter hoe het onbekende Turkije is, een prachtig land met hartelijke mensen en vele bestemmingen die op ieder zijn bucketlist thuishoren.

Sunset Ankara

Vanuit Istanbul reden we in ongeveer zes uur naar Ankara. Een bezoekje aan Ankara stond op de planning vanwege het visum voor Turkmenistan. Voor degene die het niet weten, dit is zeker voor ons deel met de auto, het moeilijkste visum. Twee dagen voordat onze roadtrip begon reden we nog naar Brussel om dit visum aan te vragen. Alle stress die we hadden met het invullen van de papieren, heeft uiteindelijk geresulteerd in een Letter of invitation. Vanuit Slovenië moesten we €10,- overmaken naar de Turkmeense ambassade in Brussel waarnaar we deze belangrijke brief kregen toe gemaild. We durfden nog niet heel erg enthousiast te zijn, want er kon nog van alles misgaan. Met deze brief gingen we donderdagochtend naar de Turkmeense ambassade in Ankara en na wat officiële formaliteiten verlieten we Ankara €100,- lichter, maar MET een visum voor Turkmenistan in ons paspoort. We stonden nog net niet te springen in het kantoortje van de beste man die ons het visum had gegeven, maar het scheelde niet veel.

Our camp spot for the night

Compleet uitgelaten en blij reden we richting Göreme, het werd te laat om nog helemaal door te rijden en we besloten om wild te kamperen bij een zout meer dat we onderweg tegenkwamen. Via een verlaten dorp en een zout weg, ontstaan door het vervoeren van het zout met open vrachtwagens, kwamen we bij een enorme zoutwinning. Tom is netjes even gaan vragen of we ergens in de buurt konden kamperen en dat was geen probleem, het kon eventueel ook op het terrein bij de zoutwinning, alleen daar was teveel wind. Na een goede dirt road en een stukje compleet offroad vonden we een prachtig, redelijk windstil, plekje tussen twee heuvels. Vanuit onze tent keken we op het zoute meer en klommen we op de heuvel, dan hadden we helemaal een prachtig plekje. We genoten van de zonsondergang en de stilte en gingen vroeg slapen. We wisten dat als de zon opkwam we ook weer wakker zouden aangezien dit geen schaduwplek was.



We had some spare time to make some cool sunset pictures near Tuz Gölü

De volgende dag stopten we nog ergens aan de rand van het zout meer om daadwerkelijk het meer op te lopen. Het meer is op zijn diepst twee meter en gezien de warmte van de zomer is nu het grootste deel van het water verdampt. Een prachtig plaatje. We genoten en maakte gekke foto’s en dachten alleen maar hoe apart het is dat er verder geen toerist te vinden is in de buurt van dit meer. Vrolijk reden we naar Göreme. Eindelijk gingen we naar Cappadocia, hier keken we al oneindig lang naar uit, eindelijk was het zo ver.



The unique “Toz Gülü” Salt Lake, excellent for making perfect pictures