ISTANBUL PART 1 – ISTANBUL

14,2 Miljoen mensen, ontelbaar veel auto’s, andere verkeersborden, 3.113 moskeeën, hoge gebouwen, veel getoeter, een continentale grens, kebab en heel veel kleine straatjes, wij zijn in Istanbul. Turkije, het land waarvan we niet wisten of het verstandig zou zijn om er met een Nederlands kenteken doorheen te rijden gezien de politieke situatie. Nu zijn we er en heeft onze auto net twee nachten op straat in Istanbul geparkeerd gestaan. Natuurlijk weten we niet wat er nog komt, maar het ziet er niet naar uit dat er veel burgers zijn die zich er druk om maken.

The streets in old Istanbul

Net voordat we de grens over reden hadden we het erover dat er toch een keer een heftigere controle zou moeten komen en ja hoor bingo. Het was gelukkig niet zo dat ze ons vroegen om de hele auto leeg te halen, maar ze wilden graag weten wat we op het dak hadden zitten, de daktent. Net voor het moment dat Tom hem uit wilde klappen, geloofden ze het wel en kon alles weer terug. Het viel gelukkig reuze mee dit keer. Na twaalf landen gezien te hebben is Turkije nummer dertien en het eerste land waar er een stempel werd gezet in ons paspoort. Een speciale grensovergang dus. Vanuit hier reden we naar Istanbul en na enige verkeerschaos kwamen we aan bij onze Airbnb in de wijk Balat. In een kleurrijke studio sliepen we twee nachten, de auto stond voor de deur geparkeerd en de wijk was eigenlijk net een klein dorp met straatjes waar we gegarandeerd zouden verdwalen zonder navigatie.

Haglia Sophia Istanbul

De enige dag die we in Istanbul zouden zijn wilden we iets van de stad zien en op internet hadden we weer gelezen over de Free Walking Tour van Istanbul. Anders dan in andere steden, werd hier gevraagd om je in te schrijven via internet. Dat deden we, alleen kregen we nooit een bevestiging. We besloten toch te gaan. We probeerden bij een buurtsuper de openbaar vervoer kaart te kopen, deze waren er niet meer en wat er toen precies gebeurden snappen we nog steeds niet. Met ons was er een jongen in de buurtsuper die onze kant op moest met zijn busje en de eigenaar regelde dat hij ons gratis zou brengen. Dus zaten we twee minuten later bij een wildvreemde jongen in zijn busje die ons naar een van de beroemdste pleinen in Istanbul bracht. We wilden hem nog wat geld geven, maar dat accepteerde hij niet, dus bedankte we hem vriendelijk en verdwenen we het plein op.

Sultanahmet mosque or Blue mosque Istanbul.

Onze ervaring met de Free Walking Tour was hier iets anders dan in de vorige steden. We hebben hem uiteindelijk in het Spaans gedaan en we besefte ons heel goed wat voor een geluk we hadden dat Dani Spaans spreekt, anders was er helemaal geen tour geweest of een hele ongemotiveerde en dure. Het meetingpoint van de Engelse tour was niet te vinden en op het moment dat we het eigenlijk al hadden opgegeven sprak Dani een man aan en die bleek van de tour te zijn. Hij zat op een bankje en zag eruit alsof teveel “walking” hem geen goed zou doen. Lang verhaal kort, hij vroeg €15,- per persoon (Free Walking Tour?) of we konden aansluiten bij de Spaanse tour. We besloten dat €15,- per persoon teveel was, zeker als iemand zo ongemotiveerd is en gingen met de Spanjaarden mee. Tom had deze ochtend een ontzettend knappe gids door het oude Istanbul. Daarna slenterde we door de kleine straatjes van de Grand Bazaar en de Spice Bazaar. We merkten dat we teveel stad gezien hadden en besloten aan het einde van de middag lekker terug te lopen naar onze studio, hier genoten we even een avondje van het “thuis” zijn.

Roof top view from our Airbnb studio in Istanbul