ALBANIA PART 3 – THETH & VALBONA

Dani walking over the riverbed in Valbonë

Theth is het makkelijkste te omschrijven als het laatste dorp op aarde. Valbona laat zich daarna het best omschrijven als het tweede laatste dorp op aarde. Het verschil tussen beide is dat Theth met een gewone auto niet te bereiken is, mits je je auto 5 jaar in levensduur wilt verkorten kun je het proberen, maar wij raden het je sterk af. Valbona daarentegen ligt aan een asfaltweg. Daar is ook alles mee gezegd. In beide dorpen heeft de tijd stil gestaan, behalve de WiFi, die is er beter dan op Mallorca.

Eindelijk vertrokken we dan donderdagochtend richting Theth, we wilden al eerder gaan, maar het weer liet dit niet toe. ‘s Ochtends bezochten we eerst nog kasteel met een prachtig uitzicht over de stad Shkodër, we deden boodschappen, kochten nieuwe koelvloeistof voor de auto en gingen naar de bank. De dagelijkse dingen denk je, alleen is dit hier één groot verkeersavontuur. Voor alles is een aparte winkel en overal parkeer je je auto voor de deur. Wij raken langzaam gewend aan dit tafereel en ik probeer het dan ook zo goed mogelijk te omschrijven. Het gevoel wat je krijgt als je hier over de winkelboulevard rijdt laat zich nog het best omschrijven als een combinatie van Mario Kart en de Albert Kuijp markt op een zaterdagochtend. Iedereen heeft het gezellig met elkaar, maakt een praatje, het is er echt heel druk. Je moet oppassen dat je niet wordt “aangevallen” van alle kanten, er komt echt werkelijk van iedere kant verkeer. Mensen rijden de rotonde op in de kant die voor hun het beste uitkomt en zoals al eerder in onze vorige post beschreven niemand weet wie er waar voorrang heeft. Dan heb je aan beide kanten van deze straat winkeltjes. Voor bijna ieder product is er een aparte winkel en er zijn winkels waar je juist weer een onbeschrijfelijke combinatie aan producten kan kopen. We gaan van buiten naar binnen. Winkels dus aan beide kanten, dan stoep, dan een deel stoep waar plek is voor de marktmensen met hun verkoopwaren. Dan is er ruimte om aan de stoep te parkeren. En dan is er beide kanten nog een tweebaansweg. Een van die twee banen wordt voor een groot deel voor “kort” parkeren gebruikt. En op die ene baan die er dan nog aan beide kanten over is wordt er gereden, door auto’s, fietsers en paard en wagen. Je stopt dus voor de deur bij de winkel waar je iets moet hebben, zet je auto op “kort” parkeren met de gevarenlichten aan en doet je boodschap. Mocht iemand van de langer geparkeerde auto’s eruit moeten, dan hoor je vanzelf een schel getoeter en weet je dat je moet opschieten.

Boulevard of Shkodër

Nadat we alles hadden wat we nodig dachten te hebben reden we naar Theth. Ondanks dat het dorp moeilijk te bereiken is en het dorp zelf niet veel voorstelt is het voor het handjevol toeristen dan Albanië bezoekt een van de hoogtepunten en wij kunnen daar alleen maar mee instemmen. Het eerste deel van de route bestaat uit een goede asfaltweg, een vrij nieuwe weg ook. Tom was eigenlijk zwaar teleurgesteld toen we na meer dan een uur rijden nog geen slechte weg hadden gezien. Maar niet getreurd, want de slechte weg kwam en hij was heel slecht en Tom was heel erg in zijn element. Als twee stuiterballen zaten wij in de auto en als sardientjes in blik passeerden we tegenliggers. Af en toe moesten we een stuk terug rijden of stonden we schuin tegen een bergwand aan zodat we elkaar allemaal konden passeren. De buitenspiegels werden naar binnen geklapt en iedereen kwam hier zonder kleerscheuren vanaf. Na ongeveer anderhalf uur stuiteren kwamen we als twee geklutste eieren aan in Theth. We vonden een slaapplek in de tuin van een restaurant waar we de daktent konden uitklappen. Hier dronken we een koud biertje en lieten we ons informeren over Theth en omgeving. Het was nog niet zo laat en we wilden eigenlijk vandaag nog naar de Blue Eye, het hoogtepunt van Albanië, het hoogtepunt van Theth.

Blue eye of Theth

Voordat we verder vertellen over de Blue Eye is het belangrijk om te weten dat er twee wegen van en naar Theth leiden. De ene zojuist hierboven beschreven en de ander loopt richting de Blue Eye en vanuit daar verder naar Shkodër. Na wat navraag gedaan te hebben bleek de route die wij naar Theth hebben gereden de “betere” weg te zijn. We twijfelden of we de weg die we naar de Blue Eye moesten rijden ook als terug weg zouden nemen, maar toen de jongen bij het restaurant zei dat we daar waarschijnlijk 6 uur over zouden doen hadden we min of meer al besloten om dezelfde weg terug te nemen. We reden, of ja rijden kun je het niet noemen, we stuiterden, ditmaal veel harder, naar de Blue Eye en deden een uur over een weg van acht kilometer. Lopen was nog net niet niet sneller geweest. De auto had het zwaar en wij ook en wij kwamen tot de conclusie dat het slim was om deze weg met onze auto niet 6 uur door naar Shkodër te rijden op de terugweg. Hij is helaas te laag. De Blue Eye was prachtig, sprookjesachtig en intens blauw. Tom zoekt nu naar manieren om de auto te laten verhogen in Turkije.

Road from Blue eye to Theth (descent part of the road)

De volgende ochtend vertrokken we richting Valbona. Een prachtige, maar erg zware tocht waarbij we ver omhoog de bergen in moesten. We genoten van de uitzichten en hijgend (vooral Dani) klommen we naar boven. Boven op de berg aten we en daarna begonnen we met dalen. Het vervelende hiervan was dat we dit stuk morgen weer naar boven zouden moeten lopen. We konden er wel van genieten hoor, de uitzichten zijn adembenemend en je komt bijna niemand tegen. Toen we aankwamen in Valbona moesten we op zoek naar een slaapplaats. Heel veel keuze was er niet en random liepen we ergens naar binnen. In eerste instantie denk je dan weer op de meest bizarre plek ter wereld te zijn geland, maar het ontvangst is zo hartelijk en het kamertje wat we kregen op de benedenverdieping van het huis van de eigenaar was heel schattig. Het enige wat we dus vijf minuten later nog dachten was, fantastisch, we hebben de beste slaapplek in Valbona gevonden.

De volgende ochtend gingen we na een traditioneel ontbijt met brood, vijgenjam, schapenkaas en warme melk, beginnen aan de terugweg. We wisten wat ons te doen stond. Gelukkig viel het reuze mee en waren we in rap tempo boven, net over de kam aten we onze lunch en na vijf en een half uur, wat erg snel is voor deze tocht, waren we terug in Theth. Vermoeid dronken we wat en daarna begonnen we aan een stuiterballen tocht terug in de richting van Shkodër.

Well deserved break during our hike to Valbonë

Herinner je het nog? Theth, het laatste dorp op aarde, Valbona het tweede laatste dorp op aarde en geloof het of niet, we hebben het derde laatste dorp op aarde ook gevonden: Komani. Via een prachtige route door de bergen langs delen van het Komani meer reden we over een mega slechte weg naar Komani. Vanuit hier pakken we morgen de Ferry naar Fierze. Een van de andere hoogtepunten hier in Albanië. Komani is als het einde van weer een stukje wereld. Je rijdt er binnen via de weg die wij hebben genomen, dan kom je een camping/restaurant tegen, een inimini supermarkt, drie huizen en nog een soort van restaurant. Vanuit hier is er een weg en die leidt naar het stuwmeer. Door een tunnel van 500 meter bereik je het water en het enige wat je daar kunt doen is de Ferry nemen. Hier houdt het op!

De camping waar wij zaten is zeker nog even het vernoemen waard. Deze camping, die eigenlijk helemaal geen camping is, maar een van de meest desolate hotels op aarde, is gesitueerd deels naast en deels onder de hoofdweg richting het Komani meer. Het gedeelte onder de weg ofwel onder de brug, beslaat een restaurant, de kamers van het hotel en het toilet/douche gedeelte. Dit houdt in dat wanneer je hier gaat douchen of naar de wc gaat je letterlijk naar de betonnen pilaren en constructie staat te kijken. Zitten gaat er niet want er is hier natuurlijk alleen maar een gat in de grond om je behoefte te doen en douchen gaat hier ook gewoon staand. Het soort van camping gedeelte, gesitueerd naast het hotel en restaurant, is eigenlijk niets meer dan het terras/parkeerplaats van het restaurant, maar multi inzetbaar aangezien je de tafels prima even opzij kunt zetten om er je tentje, of zoals wij gedaan hebben, je daktent op te zetten. Overigens hebben de eigenaren zeker hun best gedaan om met sfeerverlichting de boel wat op te fleuren, maar zelfs dit kan het geheel niet redden van de toch ietwat sombere bedoeling zoals het zich aan doet. De foto geeft hier een best aardige impressie van.

Hotel/campsite in Koman