CROATIA PART 1 – PLITVICE LAKES & ZADAR


Sunset Zadar

Super enthousiast om weer naar een nieuw land te gaan, maar uiteraard ook een beetje verdrietig om Myrthe en Stijn achter te laten, vertrokken we woensdag naar Kroatië. Vanuit onze camping in Slovenië was het nog maar een klein stukje rijden tot aan het dorpje Štanjel, een verborgen schat in Slovenië volgens de eigenaresse van de camping. Natuurlijk had ze gelijk, een prachtig klein dorpje met schattige mini straatjes en een adembenemend uitzicht over de wijngaarden van de Vipava Vallei. Dit was het stoppen meer dan waard. Vanuit hier reden we verder naar Kroatië, eerst een klein deel over de snelweg om daarna over smalle landweggetjes om een camping in de buurt van de Plitvice meren te bereiken. De weg naar de camping was erg mooi, maar bovenal heel indrukwekkend. De oorlog was hier nog aanwezig, ook al kwam er 20 jaar geleden al een einde aan. Met heel veel verlaten huizen, grote kerkhoven, maar ook huizen waar de kogelgaten nog in de muren zitten, werd dit in een klap heel duidelijk. Dit was absoluut geen toeristisch deel van Kroatië en wij reden naar waarschijnlijk de grootste en bekendste attractie in Kroatië, de Plitvice meren.


Plitvice Lakes

Na zo ontzettend veel mooie en verrassende natuur gezien te hebben in Slovenië zou het voor Kroatië niet makkelijk worden om dit te overtreffen. We begonnen bij de Plitvice meren en zoals al gezegd een enorme toeristische attractie, maar eenmaal daar geweest begrijpen we ook wel waarom, het is echt prachtig. Met ons waren er donderdag duizenden andere mensen die naar dit Nationale Park kwamen. In het begin was de drukte echt heel vervelend. Gelukkig dat we later, in het mooiste deel van het park, iets meer ruimte hadden om te lopen en foto’s te maken.

We kozen voor de 4-6 uur durende wandeling. Deze wandeling begon in een “treinbus”, het leek op een trein, maar functioneerde als een bus. Hierdoor stapte iedereen op hetzelfde moment uit en en liep je in het begin echt tegen elkaar aan. We liepen daarom op hetzelfde tempo als bejaarden en mensen die dachten dat het handig zou zijn om deze wandeling op slippers te doen. Maar ook liepen we tegen kinderen en de velen Japanners met hun camera’s aan. Daarnaast was er ook nog een hele speciale familie, die alles en iedereen nog een keertje extra vertraagde. Vader, moeder en zoon, op iedere hoek moest er een foto gemaakt worden. Niet alleen van moeders, nee alle combinaties passeerde de revue. Moeder en zoon, vader en zoon en moeder en vader, op een gegeven moment was deze familie gewoon de attractie in plaats van de prachtige meren en de watervallen. Het duurde niet lang en we waren er helemaal klaar mee, snel liepen we deze “modellenfamilie” voorbij en konden we weer genieten van het prachtige park.


Waterfall at the Plitvice lakes

Een dag na ons bezoek aan de Plitvice meren zijn we richting Zadar vertrokken. Op internet hadden we gekeken of we een camping net buiten Zadar konden vinden die niet al te duur was. De keuze was zeer beperkt, na lang zoeken vonden we een camping op 6km afstand van de stad in Bibinje. In Bibinje heeft de tijd stil gestaan. Wetende dat Zadar aan populariteit toeneemt wordt er een poging gedaan Bibinje aantrekkelijker te maken voor toeristen. Helaas is dit tot nu toe nog niet helemaal gelukt. Het contrast in het dorp is gigantisch. Er staan vele verlaten huizen, er is zelfs een verlaten treinspoor, waar naar ons idee al jaren geen trein meer overheen heeft gereden. Om makkelijk van de ene naar de andere kant van het spoor te komen zijn er zelfs een soort van stoepjes aangelegd. In contrast met de vele verlaten huizen worden er wel splinternieuwe appartementen en duur uitziende huizen gebouwd. Deze appartementen liggen niet aan zee en ook niet op steenworp afstand van zee, nee je moet hier nog een heuse wandeling voor ondernemen. Niet iets waar je perse op zit te wachten wanneer het 40 graden is en het dorpje zelf weinig te bieden heeft. Wij snappen het niet helemaal. Gelukkig vonden we wel een camping, eentje waar we heel idyllisch tussen de olijfbomen stonden en waar we maar 50 meter naar zee hoefden te lopen, daar kwam bij dat de camping ook nog eens goedkoop was. In die zin was Bibinje voor ons ideaal.

Op zaterdag gingen we naar Zadar. We hadden mountainbikes gehuurd bij een super enthousiaste vrouw van het informatiecentrum in Bibinje. Zij gaf zeker wat extra leven aan dit slaperige dorpje. Op de fiets was het ongeveer 40 minuten tot aan het centrum van Zadar. Via een oud , maar nog steeds in gebruik, industriegebied kwamen we de stad binnen. Het is een prachtige stad met een heel erg mooi oud centrum wat voor een groot deel omringd wordt door zee. Het is er toeristisch en druk, maar op een gezellige manier. Je kunt er nog heerlijk ongestoord rondstruinen en dat hebben we ook gedaan. Tussendoor bekeken we de oude gebouwen, overblijfselen van de Romeinse nederzetting en de velen prachtige kerken die de stad rijk is, tussendoor genoten we van een heerlijk koud biertje en hebben we de “Sea Organ” aanschouwd. De Sea Organ is een muzikaal instrument wat muziek maakt door middel van de golven en holle ruimtes die zijn geconstrueerd onder de trappen van de boulevard. Het is echt heel gaaf, zodra de golven hoger worden gaat de muziek harder. En toen was er de Sphinx, ja je leest het goed en nee we waren niet even snel van land geswitcht. Kroatië, Zadar, heeft een Sphinx, hilarisch. Hier moest natuurlijk ook even een bezoekje aan gewaagd worden. Het is de grootste Sphinx van Europa naar zeggen, maar natuurlijk is deze niet te vergelijken met de originele in Egypte. Ook zijn de details wat anders, het verhaal van deze Sphinx is wel heel romantisch. We zullen je tijd er niet mee verdoen, maar mocht je geïnteresseerd zijn dan zijn er hierover genoeg verhalen op internet te vinden.


Roman settlement Zadar


The amazing Sphinx of Zadar

Na de zonsondergang, want deze moet je echt gezien hebben als je hier bent, fietsten we terug naar Bibinje. Helaas werd het iets sneller donker dan dat we hadden verwacht. Nog voordat we de stad uit waren en het oude industrieterrein bereikt hadden was het al goed donker. Niet nagedacht, bij het huren van de fietsen, dat het al donker zou zijn als we terug zouden fietsen, hadden we dus ook niet gekeken of de fietsen licht hadden. En dat hadden ze dus niet. Heel vervelend, maar gelukkig kwam Dani met het geniale idee om de zaklamp van haar telefoon aan te zetten. Alleen is het op een mountain bike niet zo fijn fietsen met één hand. Dus heeft ze haar telefoon op z’n kop achterin haar broek gedaan, zodat het licht er net bovenuit kwam. Reken maar dat er geen enkele auto was die ons niet heeft gezien. Zo kwamen we alsnog veilig terug op de camping.


Sunset Zadar